1786545348
„მიყვარხარ მამა...“ - ლეო მესის ემოციური წერილი გარდაცვლილ მამას
არგენტინის ნაკრების კაპიტნის, ლიონელ მესის მამა – 68 წლის ასაკში, ხორხე მესი, ხანგრძლივი ავადმყოფობის შემდეგ ქალაქ როსარიოს კლინიკაში გარდაიცვალა.ხორხე მესიმ უმნიშვნელოვანესი როლი შეასრულა თავისი ვაჟის პროფესიონალ ფეხბურთელად ჩამოყალიბებაში. ის შვილს კარიერის საწყის ეტაპებზე მუდმივად თან ახლდა – „ნიუელს ოლდ ბოიზის“ აკადემიაში პირველი ნაბიჯებიდან ესპანეთში გადასვლასა და „ბარსელონაში“ ჩარიცხვამდე.მრავალი წლის განმავლობაში ხორხე მესი მოედნის მიღმა ვაჟის მთავარ მრჩეველად და წარმომადგენლად რჩებოდა. ის იშვიათად ჩნდებოდა საჯარო სივრცეში და ჩრდილში დარჩენას ამჯობინებდა, თუმცა კარიერის უმნიშვნელოვანეს ეტაპებზე ყოველთვის შვილის გვერდით იყო.მსოფლიოს 2026 წლის ჩემპიონატზე ალჟირის ნაკრების კარში პირველი გოლის გატანის შემდეგ მესიმ იტირა. 39 წლის ფეხბურთელმა თავისი ემოციური რეაქცია პირადი გარემოებებით ახსნა.„ამას ფეხბურთთან საერთოდ არ აქვს კავშირი. რამდენიმე მძიმე დღე გამოვიარე“, – თქვა ლიონელმა. მედიის ცნობით, მესის ცრემლების მიზეზი მამის ჯანმრთელობის პრობლემები გახდა.რამდენიმე წუთის წინ გავრცელდა ლეო მესის ემოციური წერილი, რომელიც მამას მიუძღვნა.,,მამა, ჯერ კიდევ ვერ ვიჯერებ, რომ წახვედი. ვერ ვაცნობიერებ, ან უფრო სწორად, არ მინდა გავაცნობიერო. ძალიან მიჭირს იმის წარმოდგენა, რომ ვეღარასდროს გნახავ, რომ ვეღარ ვისაუბრებთ. ვიცი, რომ იტანჯებოდი და ასე ჯობია, მაგრამ ძალიან მალე წახვედი. კიდევ ბევრი რამ დაგვრჩა, რითაც ერთად უნდა გაგვეხარა.ასე ძალიან მთხოვდი ბოლო მსოფლიო ჩემპიონატზე მეთამაშა და დაწყებამდე რამდენიმე დღით ადრე გაგიუარესდა მდგომარეობა ყველაზე მეტად. ეს პირველი შემთხვევა იყო, როცა ტურნირს არ დაესწრებოდი, მაგრამ დედა მეუბნებოდა, რომ უკეთ გახდებოდი და შეძლებდი გამგზავრებას. მე კი გეუბნებოდი, რომ ფინალში გავიდოდით, რათა შენ წამოსვლა შეგძლებოდა.ყოველ ჯერზე, როცა თამაში მთავრდებოდა, შენს შეტყობინებას ველოდი და მაკლდა. სწორედ მაშინ მივხვდი, რომ სიტუაცია მართლაც ცუდად იყო. მიუხედავად ამისა, არ ვწყვეტდი ფიქრს იმაზე, რომ რაც შეიძლება შორს გავსულიყავით, რათა დრო მომეცა შენთვის და ერთი თამაში მაინც გენახა.ფინალში გავედით, შენ კი ვერ დაესწარი. მისი მოგება მინდოდა, მაგრამ ვერ შევძელი, ფეხები აღარ მემორჩილებოდა. ამჯერად ვცადე ჩემი ფიზიკური შესაძლებლობების წინააღმდეგ წავსულიყავი, მაგრამ ვერ შევძელი. თავს კარგად ვერცერთი წამით ვერ ვგრძნობდი.როცა ჩამოვედი, გეგონა, რომ ფინალი პენალტებით წავაგეთ. საერთოდ ვერაფერზე ვისაუბრეთ, რაც მოხდა. ვერაფრით ისიამოვნე. ჩემპიონები ვერ გავხდით, მაგრამ არ იცი, როგორ ვტკბებოდით თითოეული თამაშით. კიდევ ერთხელ, მართალი იყავი: იქ უნდა ვყოფილიყავი და მეთამაშა.ამას იმიტომ გიყვები, რომ ეს იყო ერთადერთი რამ, რაზეც ვერ ვისაუბრეთ, თორემ დანარჩენი ყველაფერი ისედაც იცი. ჩვენ ყოველდღე ვსაუბრობდით და ერთმანეთს ვხედავდით მაშინ, როცა ეს შესაძლებელი იყო ჩემი ვალდებულებების გამო.არ ვიცი, შენ გარეშე რა უნდა ვაკეთო, არ ვიცი, როგორ გავაგრძელო ცხოვრება. მე უბრალოდ ფეხბურთს ვთამაშობდი და ახლა საკმაოდ დიდი ეჭვი მაქვს, გავაგრძელებ თუ არა ამას კიდევ დიდხანს. შენ ჩემ გვერდით იყავი თავიდანვე, და დასასრულამდე ასე ცოტა იყო დარჩენილი. რატომ არ გაძელი კიდევ ცოტა ხანს, რომ ერთად დაგვესრულებინა?ვიცი, რომ შენი ბედნიერება შენი ოჯახის, ცოლის, შვილების კარგად ყოფნა და რაც მთავარია (ისე, რომ სხვებმა არ გაიგონ), ჩემი თამაშის ყურება იყო...ბავშვობიდან ყოველთვის ასე იყო. სამსახურიდან დაბრუნებისთანავე ყველა ვარჯიშზე დაგყავდი. ბევრ მათგანზე დედას დავყავდი, რადგან შენ მუშაობდი.ცხადია, არც ერთი თამაში არ გამოგიტოვებია. როგორ განიცდიდი ჩემს ყურებას და როგორ გსიამოვნებდა, მიუხედავად იმისა, რომ ბევრი კომპლიმენტით არასდროს მანებივრებდი.შენ იყავი მამა, მეგობარი და წარმომადგენელი. ნებისმიერ მომენტში ყოველთვის ის ადამიანი იყავი, ვინც უნდა ყოფილიყავი და არასდროს არაფერში შეგშლია. გარკვეული საყვედურებისა თუ კამათის მიუხედავად, ყოველთვის მართალი იყავი. საბოლოოდ ყველაფერი ისე ხდებოდა, როგორც შენ იტყოდი.ძალიან მომენატრები, მაგრამ მუდამ ჩვენთან იქნები, განსაკუთრებით კი ჩემი შვილების აღზრდაში, რადგან მათ ისე ვასწავლი და ვზრდი, როგორც თქვენ მზრდიდით მე.განისვენე მშვიდად და ზემოდან მოგვხედე, როგორც ამას აქ აკეთებდი. მადლობა ყველაფრისთვის.მიყვარხარ, მამა”.
