1789244514
„გზა, რომელმაც ჩვენი ცხოვრება შეცვალა...“ - თეოფილე მალაქიას სტუდენტი წლების შემდეგ დუმილს არღვევს
თეოფილე მალაქიას
სტუდენტი სოციალურ ქსელში
ვრცელ პოსტს აქვეყნებს,
სადაც 1994 წელს
საქართველოდან ემიგრაციის
გზაზე წასვლის ისტორიას
იხსენებს.მისი თქმით,
საბჭოთა კავშირის დაშლის
შემდეგ ქვეყანაში მძიმე
სოციალური და ეკონომიკური
ვითარება იყო. სწორედ ამ
პერიოდში ბატონი რეზო
ბაქრაძე ქვეყნის
დატოვების გეგმაზე
ფიქრობდა, რამაც
მოგვიანებით მის გარშემო
მყოფ ახალგაზრდებზეც
მნიშვნელოვანი გავლენა
მოახდინა.„გადაწყვეტილება,
რომელმაც თითოეული
ჩვენგანის ცხოვრება
შეცვალა.სულ რამდენიმე
წელი იყო გასული საბჭოთა
კავშირის
დაშლიდან.ქვეყანაში,
პატრიოტული სულისკვეთების
მიუხედავად, უმუშევრობა,
ძარცვა და მკვლელობები
მძვინვარებდა. ამ
ყველაფერს ემატებოდა
სიბნელე სოციალური,
მსოფლმხედველობრივი და
რელიგიური
თვალსაზრისით.ბატონ რეზო
ბაქრაძის პიროვნებაში
უკვე რამდენიმე წლის
განმავლობაში მწიფდებოდა
ქვეყნის დატოვების
გეგმა.ჩვენთვის, ვინც მის
ოჯახთან დაახლოებულები
ვიყავით —
ახალგაზრდებისთვის,
დაახლოებით 24-დან 33 წლამდე —
იმ მძიმე პერიოდში ერთ-ერთი
იშვიათი ნათელი წერტილი
ბატონი რეზოს
საგანმანათლებლო და
ანალიტიკური საუბრების
მოსმენა იყო.უმეტესობას
უმაღლესი სასწავლებელი
გვქონდა
დამთავრებული.ზოგი მისი
ყოფილი სტუდენტი იყო, ზოგი
— მისი ყოფილი სტუდენტების
მეგობარი, ზოგი — თავად
ბატონი რეზოსა და მისი
მეუღლის ახლობელი ან
მეგობარი, ზოგიც კი მათი
ნათესავი. ჩვენს შორის იყო
შეუღლებული წყვილები, დები,
და-ძმა და ნათესავები.მას
შემდეგ, რაც ბატონი რეზოს
გადაწყვეტილებისა და
გეგმის შესახებ გავიგეთ,
ჩვენშიც დაიწყო კიდევ უფრო
ღრმა ფიქრი იმაზე, თუ რა
ქვეყანაში ვცხოვრობდით და
რამდენად რეალური იყო იმ
პირობებში ჩვენი
ახალგაზრდული
მისწრაფებებისა და
პიროვნული
შესაძლებლობების
რეალიზება.ვხედავდით, რომ
ქვეყნის განვითარებისკენ
სწრაფვა ძირითადად
ზედაპირულ ხასიათს
ატარებდა და არა იმ
სიღრმისეულ ცვლილებებს,
რომლებიც განათლების
დონის ამაღლებასა და
ადამიანების
მსოფლმხედველობის შეცვლას
მოითხოვდა.ამიტომ
ინტუიციურად ვხვდებოდით,
რომ ჩვენთვის სასიკეთოდ
ბევრი რამ უახლოეს წლებში
არ შეიცვლებოდა.ბატონი
რეზოს გადაწყვეტილების
სისრულეში მოყვანას
რამდენიმე წელი დასჭირდა.
ეს მართლაც ძალიან
საპასუხისმგებლო ნაბიჯი
იყო და ბევრ რამეს
მოითხოვდა — მათ შორის
ფსიქოლოგიურ და
ეკონომიკურ
მომზადებას.ჩვენ არ
ვიცოდით, როდის გადადგამდა
ბატონი რეზო ამ ნაბიჯს და
საერთოდაც, საბოლოოდ
მოიყვანდა თუ არა თავის
გეგმას სისრულეში.ამიტომ
რამდენიმე ახალგაზრდა
დამოუკიდებლად დაადგა
ემიგრაციის გზას.იმ
დროისთვის შედარებით
გაადვილებული იყო
თურქეთის ვიზის აღება, ხოლო
მცირე თანხის სანაცვლოდ
ჰოლანდიის ტურისტული
ვიზის მიღებაც
შეიძლებოდა.ასე აირჩია
ზოგიერთმა თურქეთის გზა,
ზოგმა კი — ჰოლანდიის. ეს
ადამიანები ჩვენზე
რამდენიმე წლით ადრე
გავიდნენ
საქართველოდან.სხვათა
შორის, ბატონ რეზოზე
გავრცელებულ ცრუ
ბრალდებებსა და
სხვადასხვა რეპორტაჟში
სწორედ ეს ადამიანები
არიან მოხსენიებული ისე,
თითქოს ისინი ქვეყნიდან
ბატონმა რეზომ
გაიყვანა.არადა ბატონი
რეზოს გამგზავრება, მათი
წასვლიდან რამოდენიმე
წლის მერე
მოხდა.დაწვრილებით რომ არ
მოვყვე ყველა ამბავი და
თავი არ შეგაწყინოთ — ამის
შესახებ მომავალშიც
გავავრცელებ
აუდიომასალებს მათთვის,
ვისაც ამ ისტორიის უფრო
დეტალურად გაცნობა სურს —
ახლა გადავიდეთ შემდეგ
ეტაპზე.1994 წლის ივლისი.1994
წლის ივლისში
საქართველოდან წასვლა
გადავწყვიტეთ ბატონმა
რეზომ, მისმა მეუღლემ,
მისმა 12 წლის ვაჟიშვილმა,
დისშვილმა და 28-მა
ახალგაზრდამ.იმის გამო, რომ
ჩვენი გადაწყვეტილების
შესახებ უშიშროების
კომიტეტისთვის ცნობილი
გახდა და ბატონი რეზო
დაიბარეს, ქვეყნის
დატოვების თარიღი
მოულოდნელად გადაწყდა.17
ივლისს ერთმანეთს
შევატყობინეთ სატელეფონო
ზარის საშუალებით:
ავტობუსი დაქირავებული
იყო სტამბოლის
მიმართულებით და
რამდენიმე საათში უნდა
შევკრებილიყავით.
თურქეთის ვიზები ყველას
უკვე გამზადებული გვქონდა.
ოჯახიდან თითქმის ყველას
გვქონდა გარკვეული თანხა —
ზოგს დაახლოებით 200 დოლარი,
ერთ-ორ ადამიანს კი
დაახლოებით 1000 დოლარამდე,
რამდენიმე ადამიანს
საერთოდ არაფერი გააჩნდა.
ჩანთებიც ჩალაგებული
გვქონდა და გზისთვის
საკვებიც
მომზადებული.ჩემთვის
პირადად დედას საკვები
ნახევრად გამზადებული
ჰქონდა.ბოლომდე გაკეთება
ვეღარ მოასწრო და ამიტომ
მხოლოდ ცოტაოდენი
ტკბილეულითა და ერთი ბოთლი
ნუშის ლიქიორით მომიწია
წასვლა.ავტობუსამდე
მშობლებმა და ოჯახის
წევრებმა მიგვაცილეს.და
ასე, იმ ღამეს, ჩვენი
ავტობუსი თურქეთისკენ
დაიძრა.18 ივლისს, დილით 11
საათზე უკვე საბაჟოსთან
ვიყავით.გზაში ბატონ რეზოს
ერთი წუთითაც არ უძინია,
რადგან ყოველ ნაბიჯზე
საფრთხე იყო მოსალოდნელი.
გზებზე ყაჩაღობდნენ
შეიარაღებული ჯგუფები,
რომლებიც მგზავრებს
აჩერებდნენ და
ძარცვავდნენ. ხშირად
გვაჩერებდა პოლიციაც და
ქრთამს ითხოვდა.საბაჟოზეც,
რა თქმა უნდა, თანხა
მოგვთხოვეს. ბატონმა რეზომ
მათ უპასუხა:„უკან რომ
ჩამოვალთ, ერთი-ორად
გადაგიხდითო.“ ასე გავცდით
საქართველო-თურქეთის
საზღვარს.რამდენიმე დღის
შემდეგ, 20 ივლისის საღამოს,
უკვე სტამბოლში ვიყავით.ეს
გზა ახალგაზრდებისთვის
ერთდროულად იყო ღელვითა და
ხალისით სავსე, ბატონი
რეზოსთვის კი — უძილობისა
და ტკივილნარევი სევდის
გზა.სტამბოლში დაგვხვდა
დალი ყარაულაშვილი. ის
ადამიანი, რომელიც იმ
მომენტში ჩვენი ერთ-ერთი
მთავარი დამხმარე უნდა
ყოფილიყო, ჩვენთვის მალევე
სრულიად განსხვავებული
სახით წარმოჩნდა.
მოგვიანებით მისგან
წამოსულმა ჭორებმა,
ბრალდებებმა და ჩვენ
შესახებ გავრცელებულმა
ინფორმაციამ ამ
დახმარების ფასიც
დაგვანახა. დალიმ
სასტუმროში წაგვიყვანა,
სადაც ერთი ღამე გავატარეთ
— რა თქმა უნდა, ჩვენი
ხარჯებით.მეორე დღეს კი
წაგვიძღვა თავისი ნაცნობი
თურქი მამაკაცების —
როგორც თავად უწოდებდა,
ბიზნესპარტნიორების —
ბინაში. ბინა სტამბოლის
უბან ქადიქოიში (Kadıköy)
მდებარეობდა.დალის
ნაცნობები კარგად
დაგვხვდნენ. სუფრა ხილითა
და წვენებით იყო გაშლილი.
ჩვენც, დაღლილები, მაგრამ
ენთუზიაზმით აღსავსე,
განვთავსდით ბინაში.
საღამოს კი აღმოჩნდა, რომ
ეს ბინა მთლიანად ჩვენთვის
არ იყო დათმობილი. იმავე
ბინაში უნდა ეცხოვრათ
მათაც და დალისაც, თავის
დისშვილთან ერთად. რაღას
გავაწყობდით — იმ ეტაპზე
ჩვენი ფინანსური
შესაძლებლობები უკეთეს
ვარიანტს ვერ გვთავაზობდა.
განვთავსდით ოთახებში და
დაახლოებით ერთი თვის
განმავლობაში ვცდილობდით,
მაქსიმალურად მშვიდად,
წყნარად და უხმაუროდ
გვეცხოვრა, სანამ ახალ
ბინას და სამსახურს
ვიშოვიდით.პარალელურად
მივმართეთ ამერიკის
საკონსულოსა და United Church-ს
დახმარებისთვის.ამერიკის
საკონსულოდან უარი
მივიღეთ. საქართველოსთან
დაკავშირების შემდეგ
მათგან შესაბამისი
მითითება მიიღეს.United Church-ის
დახმარებით კი ბინა
ვიშოვნეთ. ერთ-ერთმა
პიროვნებამ, ამერიკის
მოქალაქე Larry Snider -მა, რომლის
ფოტოსაც ქვემოთ იხილავთ,
თავისი ბინა შემოგვთავაზა.
ჩვენი სტამბოლში
ჩასვლიდან დაახლოებით
ერთი თვის შემდეგ სწორედ იქ
გადავედით.უბნის სახელი
ასეთი იყო - Topkapı. ჩვენი
სახლის ფოტოც ქვემოთ
შეგიძლიათ იხილოთ.
ფანჯრიდან ბატონი რეზოს
ვაჟიშვილი ზვიადი იყურება.
დალის ბინის ახალი
მისამართი არ ვუთხარით. იმ
პერიოდში ჩვენ ამას
უსაფრთხოების აუცილებელ
ზომად მივიჩნევდით, რადგან
მისი თურქი ნაცნობები
კრიმინალები და
ნარკომანები იყვნენ და
მათი გარემოცვა ჩვენთვის
საფრთხის შემცველი
იყო.მოგვიანებით,
რამდენიმე თვეში ეს
ადამიანები მართლაც
დააკავეს. ეს იყო ჩვენი
პირველი დღეები თურქეთში —
გზა, რომელმაც თითოეული
ჩვენგანის ცხოვრება
შეცვალა.ამ ისტორიას კიდევ
გავაგრძელებთ“