მამა ვიტალი

1669874478

მოდით ჩემს საფლავზე, თქვენს გასაჭირზე მომიყევით და დაგეხმარებით – წმინდანი, რომელთანაც ხშირად მიდიოდა ილია მეორე

1-ლი დეკემბერი სქემარქიმანდრიტ ვიტალის (სიდორენკო) გარდაცვალების დღეა, უკრაინული წარმოშობის ბერის, რომლის საფლავიც ბევრი მართლმადიდებლის ნუგეშისმცემელი ადგილია.მამა ვიტალი 1992 წლის 1 დეკემბერს, 18 საათსა და 45 წუთზე გარდაიცვალა. მან თავისი გარდაცვალების შესახებ, წინასწარ იცოდა. გარდაცვალებამდე 9 დღით ადრე, ძალიან ცუდად გახდა, მეტყველების უნარი დაკარგა და სხეულის მარჯვენა ნაწილი პარალიზებული ჰქონდა.მასთან ხშირად მიდიოდა ჩვენი პატრიარქი, უწმინდესი და უნეტარესი ილია II. მიცვალებულს წესი სწორედ მან აუგო. როდესაც მამა ვიტალისთვის მიტევების ფურცელი უნდა ჩაედოთ ხელში, ყველამ დაინახა, როგორ გაშალა ხელი გარდაცვლილმა, ფურცლის ჩადების შემდეგ კი, ისევ შეკრა.30 წელი გავიდა მას შემდეგ, რაც ხორციელად დატოვა ეს ქვეყანა.მამა ვიტალი იყო ადამიანი, რომელიც მუდამ სიყვარულს ქადაგებდა, დაუვიწყარია მისი საოცარი სიტყვები:  „ძმებო შეიყვარეთ სიყვარული.მთელი სამყარო ჩემი მამა და დედაა. უცხო არავინ მყავს – ყველანი ჩემი ახლობლები არიანო“.  ძალზე განიცდიდა, თუ სადმე კატასტროფა მოხდებოდა, აანთებდა სანთლებს და იმდენ მეტანიას აკეთებდა, რამდენი ადამიანიც დაიღუპა, ყველას სათითაოდ ავედრებდა უფალს.  მთელი ქვეყნიდან მოდიოდნენ მასთან ნუგეშის მისაღებად. მასთან შესვლისას „ღირს არსს“ ილოცებდი და მოძღვარს კურთხევას სთხოვდი, ის კი პასუხად მუხლს მოიდრეკდა შენს წინაშე, ხელზე გეამბორებოდა და აქეთ გთხოვდა კურთხევას (სულ ერთი იყო, კაცი იყავი თუ ქალი). შემდეგ დაგსვამდა, თვითონ იატაკზე მოირთხამდა ფეხს და საათობით იჯდა გაუნძრევლად, გისმენდა, მერე წიგნს აიღებდა და მამათა ნაწერებს გიკითხავდა. ცხოვრებაზე მოწუწუნეს ანუგეშებდა:„ამქვეყნად არაფერია რთული. თუ ადამიანები გეყვარება და გულწრფელად ეცდები მათ დახმარებას, ცხოვრება გაგიიოლდება“. „თუ გეყვარებით, არც მწუხარება გექნებათ, არც გულგატეხილობა. არასოდეს დაეცეთ სულით და ყოველთვის იქონიეთ ღვთის დახმარების და წყალობის იმედი.ილოცეთ ნებისმიერ დროსა და მდგომარეობაში, ყოველთვის უნდა იმეოროთ: “უფალო იესო ქრისტე, ძეო ღვთისაო, შემიწყალე მე ცოდვილი.”  ოცდაათი წლით ადრე იწინასწარმეტყველა 1991-1992 წლების ძმათამკვლელი, აფხაზეთის ომი. ხოლო როცა ეს ყველაფერი აღსრულდა, მარხვა გაამკაცრა და ლოცვა გააძლიერა. განუწყვეტლივ სახავდა ჯვარს თბილისს, დადიოდა ქუჩებში და აკურთხებდა ქალაქს: ”შეიცანით საკუთარი თავი და გაიგეთ, რომ, რაც სამყაროში ხდება, ჩვენი ბრალია, ჩვენი ცოდვების”!სიკვდილის წინ ყველას დაგვიტოვა ანდერძად:„მოდით ჩემს საფლავზე, თქვენს გასაჭირზე მომიყევით, როგორც ცოცხალს და დაგეხმარებით”.  მამა ვიტალი დასაფლავებულია თბილისში, ალექსანდრე ნეველის ტაძრის ეზოში.   აი, მის საფლავზე კი მართლაც უამრავი სასწაული აღესრულება, უამრავი ადამიანი იღებს მისგან ნუგეშსა და სიყვარულს. უშვილოებს შვილი მისცა. ყოფილა შემთხვევა, ექიმები რომ აბორტის გაკეთებას სთხოვდნენ რომელიმე დედას, ნაყოფი მახინჯი დაიბადება ან მუცელშივე დაიღუპებაო, თუმცა მამა ვიტალის საფლავზე ლოცვის შემდეგ, დედას შვილის მოკვლაზე სასტიკი უარი განუცხადებია და შვილიც ჯანმრთელი შესძენია. უამრავი ადამიანი განსაცდელისაგან დაუხსნია და ასე შემდეგ…

გივი ბერიკაშვილი

1669667952

გივი ბერიკაშვილის ვაჟს სახელი მამის უკითხავად, მისმა უახლოესმა მეგობარმა დაარქვა - სახალისო ისტორია

მსახიობები გივი ბერიკაშვილი და ზურა ქაფიანიძე უახლოესი მეგობრები იყვნენ. ისინი ხშირად იხსენებდნენ სახალისო ისტორიებს, მათ შორის ერთ-ერთი ასეთი ისტორია გივი ბერიკაშვილის შვილისთვის სახელის დარქმევას უკავშირდება.ამ ისტორიას გივი ბერიკაშვილი ყოველთვის განსაკუთრებული სიყვარულით იხსენებდა: „ზურამ ფილარმონიაში გამოაცხადა, გივი ბერიკაშვილს შვილი შეეძინა – ზურიკოო.ვუთხარი, მე იქნებ ზურიკოს არ ვარქმევ-მეთქი…მე ამოდონა ხალხში ზურიკო დავარქვი და შენ სამზარეულოში რას დაუძახებ, სულ ფეხებზე მკიდიაო“ - იხსენებდა ყველასთვის საყვარელი მსახიობი. წყარო: არტინფო

mari

1669575940

გოგონა ისტორიული ფოტოდან 9 აპრილს და ემიგრაციაში გატარებულ პერიოდს იხსენებს

წამი და ფოტო, რო­მელ­მაც სა­ქარ­თვე­ლოს ერთი მთლი­ა­ნი ეპო­ქა და­ი­ტია - 9 აპრილის სიმ­ბო­ლოდ ქცეული ფოტოს გმირი 11 წლიანი ემიგრაციის შემდეგ სამშობლოში დაბრუნდა. გოგონას დროშით - ნანა მახარაძეს საქართველოში ყველა შავ-თეთრი ფოტოდან იცნობს, "კურიერი PS-ის" გუნდმა კი გადაწყვიტა, რომ ის უფრო ახლოდან გაგაცნოთ.ნანა მახარაძე იმ ათასობით ადამიანს შორისაა, რომელსაც მადლობა უნდა გადავუხადოთ, მადლობა ყველაზე მთავარი მონაპოვარისთვის - თავისუფლებისთვის.  ინტერვიუ მასთან სალომე ბოკუჩავამ ჩაწერა.მაშინ 19 წლის სტუდენტი იყო და კარგად ჰქონდა გააზრებული, რომ რუსთაველის გამზირზე საქართველოს ბედი წყდებოდა.1989 წლის 9 აპრილის ღამეს, რუსთაველის გამზირზე სისხლიანი დარბევის შესახებ ნათესავისგან შეიტყო, რომელიც სახლში სასტიკად ნაცემი მივიდა. სახლიდან გამოიპარა და ბიძაშვილთან ერთად რუსთაველის გამზირისკენ გაიქცა დროშით და შავი ფერის სამკლავურით.ღირსების, თავისუფლების, დამოუკიდებლობისთვის ქუჩაში გამოსულ სტუდენტებს, კინოსტუდიასთან ორმა უცნობმა მანქანით მსვლელობაში ჩართვა შესთავაზა. მალე ნანა მახარაძე სხვებთან ერთად ავტოკოლონას შეუერთდა და დედაქალაქის მთავარ გამზირზე მივიდნენ - ისტორიული ფოტოც, იური მეჩითოვმა სწორედ ამ დროს გადაიღო.ნანა მახარაძემ გაიხსენა ის დღეებიც, რომელიც თავისუფლებისთვის ბრძოლაში დედაქალაქის მთავარ გამზირზე მეგობრებთან ერთად გაატარა. ამბობს, რომ სტუდენტები ლექციების სანაცვლოდ მოშიმშილეების დასახმარებლად იკრიბებოდნენ და ეროვნული მოძრაობის წევრებისგან სამშობლოს სიყვარულს სწავლობდნენ.ნანა მახარაძე იტალიელ მეუღლეს დედაქალაქის ღირსშესანიშნაობებს აცნობს და ცხოვრების ახალ ფურცელს წერს. 11 წელი იტალიის სხვადასხვა ქალაქებში მუშაობდა და ოჯახს ევროპიდან ეხმარებოდა. დღეს, საქართველოში დაბრუნდა და აქ აპირებს ცხოვრების გაგრძელებას.ტოსკანაში მდებარე ქალაქ არეცოში, სადაც მეამბოხე გოგონამ წლები გაატარა, არავინ იცოდა, რომ ერთმა ფოტომ მისი სიცოცხლე შეცვალა. ნანა მახარაძეს საქართველოში ყველა შავ-თეთრი ფოტოდან იცნობს. ფოტო 1989 წლით თარიღდება. მაშინ, 9 აპრილს, გამთენიისას, თბილისში, რუსთაველის გამზირზე საბჭოთა კავშირის სადამსჯელო სამხედრო ნაწილებმა საქართველოს დამოუკიდებლობის აღდგენის მოთხოვნით გამართული მშვიდობიანი საპროტესტო აქცია დაარბიეს. დარბევის შედეგად დაიღუპა 21 მშვიდობიანი მოქალაქე, დაღუპულებს შორის იყვნენ სკოლის მოსწავლეები და ქალები.დაუდგენელი ქიმიური ნივთიერებით მოიწამლა 2 000-მდე მომიტინგე. ადამიანები, რომლებიც ტრაგედიას გადაურჩნენ, მაგრამ მზად იყვნენ საკუთარი სიცოცხლე ქვეყნის თავისუფლებისთვის გაეწირათ, დღემდე ჩვენს შორის არიან - ისინი გვხვდებიან ქუჩაში, ტრანსპორტში, მაღაზიაში და სამსახურებშიც კი, სწორედ ესენი არიან ადამიანები, რომლებისთვისაც სათქმელი გვაქვს "მადლობა თავისუფლებისთვის".

იზაურა

1668681561

როგორ გამოიყურება და რას საქმიანობს ახლა „იზაურა“

1976 წელს ეკრანებზე გამოვიდა სერიალი "მონა იზაურა". სერიალის მთავარმა გმირმა მალევე დაიპყრო მაყურებლების გულები.ბრაზილიელი მსახიობი ლუსელია სანტოსი ამ დროიდან შეიყვარეს მსოფლიოს თითქმის ყველა ქვეყანაში. იზაურა – ლუსენია სანტუსის პირველი როლი იყო კინოში. გადაღებების დროს ის 19 წლის იყო. კინოეკრანებზე სერიალის გამოჩენის შემდეჰ სანტუსი ბევრ ფილმში გადაიღეს, ამასთან, იგი ორი დოკუმენტური ფილმის რეჟისორი და სცენარისტია. ლუსენია წარმატებული ბუდისტი ქალია.ჯერ კიდევ დამწყები მსახიობი სერიალში მთავარ როლს ასრულებდა - იზაურა საკუთარი თავისუფლებისა და სიყვარულისთვის იბრძოდა.პირველი ბრაზილიური სერიალი, რომელიც პოსტსაბჭოთა ქვეყნების მაყურებელმა იხილა „მონა იზაურაა.“ სერიალს ყველა ასაკის ადამიანი უყურებდა და გულშემატკივრობდა.1980 წელს 23 წლის მსახიობმა იმიჯის შესაცვლელად ბრაზილიური "ფლეიბოისთვის" შიშველმა იპოზიორასანტუსს ჰყავს შვილი - პედრო, რომელიც დედის კვალს გაჰყვა და მსახიობი გამოვიდა. ქმარს კი 20-წლიანი ქორწინების შემდეგ გაშორდა.სანტუსი ხშირად მოგზაურობს, დაკავებულია იოგით და გატაცებულია ბუდისტური კულტურით.

ქეთი დუმბაძე

1667989283

VIDEO: "... უცებ, მამა მივიდა შევარდნაძესთან და რაღაც უთხრა ყურში...სახლში დაინგრა ყველაფერი, მივხვდით, რომ გადავრჩით..." - ნოდარ დუმბაძის დღემდე უცნობი ისტორია

"ღამის პრაიმ ტაიმში" ქეთი დუმბაძემ მამის, დიდი ჰუმანისტის, ნოდარ დუმბაძის შესახებ ისტორია გაიხსენა, რომელიც ქართული ენის სახელმწიფო ენად შენარჩუნებას უკავშირდება.მწერლის შვილმა 1978 წლის 13-14 აპრილი გაიხსენა, დრო, როცა სასწორზე იდო, კონსტიტუციის მიხედვით, ქართული ენა დარჩებოდა თუ არა სახელმწიფო ენად. გადაწყვეტილების მიღების პარალელურად, მაშინ, თბილისში სტუდენტთა დიდი მღელვარება იყო.“ზარია კარზე და შემოვიდა რამდენიმე სტუდენტი. ოთახში ჩაიკეტნენ. მესმის, მამა ეუბნება : ბავშვებო, მე ქართველი მწერალი ვარ და თუ კონსტიტუციაში მოხდა სასწაული და ჩაწერეს, რომ მშობლიური ენა არ არის ქართული, მაშინ მე თავს მოვიკლავო.გამოაღო უჯრა, აიღო რევოლვერი(ოფიციალურად ჰქონდა) და ეუბნება, ხვალ თუ ასე მოხდა, ოთხზე მეტი არ დამჭირდებითო. ალბათ, იგულისხმა ოთხი, ვინც გაასვენებდა. იმ წუთს, მძულდა ის სტუდენტები, იმიტომ, რომ მივხვდი, -  მამაჩემს, შეიძლებოდა, თავი მოეკლა.მეორე დღეს, როდესაც სკოლაში წასვლა დავაპირე, დედამ, რომელიც ნაოპერაციები იყო, მითხრა, - არ დამტოვო, ცუდად ვარო. დავიჯერე, თუმცა მერე მივხვდი, რომ მან ეს გაითამაშა. მოკლედ, მგონია, რომ დედა ცუდად არის და ტელევიზორთან ვზივარ.ტელევიზორით სესია გადმოიცემა. უცებ, ვხედავ, დარბაზში შედის მამა… ვხვდებით, რომ გადავრჩით, თავი არ მოუკლავს...  მამა მივიდა შევარდნაძესთან,  რაღაც უთხრა ყურში, იმანაც უპასუხა და ისევ გავიდა. არ დაჯდა თავის ადგილას.... ამის შემდეგ, მახსოვს, რომ შევარდნაძე მივიდა ტრიბუნასთან და თქვა: “სახელმწიფო ენა - ქართული ენა”.... სახლში დაინგრა ყველაფერი, მივხვდით, რომ გადავრჩით, ქართული ენაც გადარჩა, საქართველოც გადარჩა, მამაც გადარჩა, ყველა გადავრჩით”, – გაიხსენა აქამდე უცნობი ისტორია ქეთი დუმბაძემ. 

თომას ტაძარი

1667889366

ბრალდება წარუდგინეს, თითქოს ჩონჩხი თაფლის სანთლებით გასანთლეს და უხრწნელ ცხედრებს დაამსგავსეს... - სასწაულმოქმედი ტაძრის მრევლის დაუჯერებელი ამბავი

მაია ზესკია გვიზიარებს ინფორმაციას ღვთისმშობლის შობის სახელობის ტაძრის შესახებ, რომლის არსებობა, როგორც გაირკვა, ბევრმა არ იცის.წალკის რაიონში, სოფელ რეხაში, ტყისპირა გორაკზე დგას ერთი პატარა სამლოცველო. იგი აშენებულია იმ უძველესი ტაძრის ნანგრევებზე, რომელიც აქ 93 წლის წინათ, 1925 წლის ზაფხულში, მიწაში ჩამარხული იპოვეს. აქ მომხდარი სასწაულები მაშინ, იმ ურწმუნო წლებში, მთელ საქართველოში ქუხდა. ამას მაშინდელი პრესაც ადასტურებს.როგორ იპოვეს ტაძარი?ამ ტაძარს დღემდე თომას სალოცავს ეძახიან, რადგან მას რეხას მკვიდრის, 24 წლის თომა საბაძის გამოცხადების საფუძველზე მიაგნეს. თომა ბავშვობიდან ეპილეპსიით იტანჯებოდა თურმე - დღეში რამდენიმეჯერ ჰქონია გულყრა. მოზარდობისას მბრწყინავ სამოსში გამოწყობილი ქალი გამოეცხადა, რომელმაც აუწყა, რომ ამიერიდან ძალზედ იშვიათად, მხოლოდ წელიწადში ერთხელ თუ მოუვლიდა ბნედა.მართლაც ასე მოხდა - ფაქტობრივად, თომა თითქმის განიკურნა. ოფიციალური მასალების მიხედვით, შემდგომ ხილვებში უკვე 24 წლის თომას ღვთისმშობელმა აუწყა მიწაში ჩამარხული თავისი ტაძრის შესახებ და მისი გათხრა დაავალა.. მაგრამ თავიდან თომამ ხილვას ყურადღება არ მიაქცია.შემდგომ ხილვაში ყოვლადწმიდამ თომას უბრძანა, რომ ურჩობისთვის მას დასჯიდა და ნიშანსაც დაადებდა. მართლაც, სულ მალე შინ მყოფმა თომამ გრძნობა დაკარგა და მდუღარე წყლიან ქვაბში თავით ჩავარდა. ოთხი დღე იგი ბრმა იყო, მერე თვალი კი აეხილა, მაგრამ თავზე დამწვრობის კვალი სამუდამოდ დარჩა.ამის შემდეგ თომა მითითებულ ადგილას მიდის სოფლის მღვდელ მამა გიორგისა (გვარად დარჩია) და რამდენიმე ახალგაზრდასთან ერთად და მიწის გათხრას იწყებს.ეს ადგილი სოფლიდან 3 კილომეტრის მოშორებით, გორაკის თავზე, ტყის პირას იყო. ორიოდე მეტრის გათხრის მერე მიწაში ჩამარხული ტაძრის ნანგრევები გამოჩნდა. ნანგრევებთან ერთად იპოვეს ხუთი უხრწნელი ცხედარიც, სავარაუდოდ, აქაური ბერების.გადმოცემით, ამას ისეთი ნათება ახლდა თურმე, რომ სოფლიდან ამბის გასაგებად ხალხი გამოუგზავნიათ.სულ მალე ცხადი შეიქმნა, რომ ტაძარი სასწაულმოქმედი იყო, რადგან აქ ამოსული ყველა ავადმყოფი განიკურნა. ეს ამბავი ვერანაირად ვერ დაიმალებოდა და პირიდან პირზე გარშემო სოფლებში, მალე კი მთელ საქართვეელოში გავრცელდა. არადა, მოგეხსენებათ, ეს საბჭოთა ხელისუფლების წლებია, როცა პირჯვრის გადაწერაც კი იკრძალებოდა. მიუხედავად ამისა, რეხასაკენ წმინდა ნაწილების მოსალოცად ქვეყნის სხვადასხვა კუთხეებიდან უამრავი ხალხი დაიძრა.სასწაულები ყველას თვალწინ ხდებოდა - ბრმებს თვალი ეხილებოდათ, მუნჯებმა ენა ამოიდგეს, ავადმყოფები იკურნებოდნენ..... ეს აქ შეკრებილი ასობით ადამიანის თვალწინ ხდებოდა. პოლიციამ გზები ჩაკეტა, რადგან რეხასკენ ხალხი უწყვეტ ნაკადად მოედინებოდა. ისინი ტაძართან ათენებდნენ და, სასწაულების ხილვით აღფრთოვანებულები, ადიდებდნენ უფალს.თვითმხილველთა გადმოცემით, იყო შემთხვევაც, როცა თომამ იქ შეკრებილ ხალხს სასწრაფოდ დაჩოქებისკენ მოუწოდა - მისი თქმით, იმ წუთებში თავად დედა ღვთიშობელი იყო მობრძანებული ტაძართან.ხალხს კი ამ დროს სრულიად უღრუბლო ციდან მხოლოდ ჭექა-ქუხილისა და გრგვინვის ხმა ესმოდა თურმე, დანახვით კი ვერაფერს ხედავდნენ.მასობრივმა კურნებებმა ყველაზე იმხელა გავლენა მოახდინა, რომ რამდენიმე პარტიულმა მუშაკმა და კომკავშირელმა პარტიის მანდატებიც კი დათმეს და, როგორც გამოძიების მასალებშია აღნიშნული, მორწმუნეებს შეუერთდნენ.სასჯელიცხადია, საბჭოთა ხელისუფლებას ასეთი რამ არ გამოეპარებოდა. 1926 წლის ნოემბერში 26 კაცი დააპატიმრეს. ეს იმდენად რეზონანსული საქმე იყო, რომ სასამართლო პროცესიდან რეპორტაჟები პირდაპირ გაზეთ „კომუნისტში“ იბეჭდებოდა სახელწოდებით „წალკელ სასწაულქმედთა საქმე“. პირველ სასამართლო სხდომას 1000-ზე მეტი გლეხი ესწრებოდა.მორწმუნეებისათვის წაყენებული ერთ-ერთი ბრალდება ასეთი იყო : თითქოს მათ მიცვალებულთა ხუთი უბრალო ჩონჩხი თაფლის სანთლებით გასანთლეს და უხრწნელ ცხედრებს დაამსგავსეს, ანუ თითქოს ეს უხრწნელი ცხედრები კი არა, სანთლის სხეულები იყო. აი, ასეთი აბსურდული ბრალდება იყო..პატიმრები გორის ციხეში გადაიყვანეს, მაგრამ სასწაულები იქაც გაგრძელდა: რეხელთა გადმოცემით, ყოველ დილა ბადრაგს თომასა და მამა გიორგის საკნების კარი ღია ხვდებოდა ( და არა მარტო მათი), ეს მიუხედავად მათი გარედან საგულდაგულოდ დაგმანვისა.ამბობენ, რომ ზებუნებრივი ძალების ამგვარი გამოვლინების ზეგავლენით,, პატიმრები მალევე გამოუშვეს და ისინი კვლავ სოფელში დაბრუნდნენ. განაგრძეთ კითხვა

ლევან ვასაძე

1667843880

VIDEO: ლევან ვასაძის გასაიდუმლოებული მდიდრული რეზიდენცია კიკეთში - „პრაიმტაიმის“ ექსკლუზიური კადრები

ვერტმფრენის ასაფრენ-დასაჯდომი მოედანი, ჩოგბურთის კორტები, პირადი საფეხბურთო სტადიონი, ქართულ ტრადიციულ სტილში მოწყობილი ღვინის მარანი და რამდენიმე ჰექტარზე გადაჭიმული მდიდრული სასახლე საკუთარი ტყით – სწორედ ასე გამოიყურება ბიზნესმენ ლევან ვასაძის დასასვენებელი სახლი.კიკეთში ბიზნესმენის სასახლე ყველამ იცის და როგორც მისი მეზობლები ამბობენ, იგი აქ ოჯახთან ერთად ხშირად ისვენებს.გარე პერიმეტრს მთლიანად ვიდეო კამერები აკონტროლებს. უფრო მეტიც - სასახლის ჯებირებზე ეკლიანი მავთულებია გარშემორტყმული.ადგილზე მისულებს ლევან ვასაძის დაცვის წევრმა გვითხრა, რომ ბიზნესმენის და მისი ოჯახის უსაფრთხოებისთვის სასახლე გასაიდუმლოებულია და არ გადაგვეღო.„პრაიმტაიმმა“ ექსკლუზიური კადრების გადაღება  მოახერხა. 

პატრიარქი

1667809988

პატრიარქმა თქვა, რომ მოსწონს Jesus Christ Superstar და თავადაც უკრავს - დეკანოზი ალექსანდრე გალდავა

დეკანოზი ალექსანდრე გალდავა რუბრიკაში „პირადი ნივთები“ მუსიკასთან მის დამოკიდებულებაზე საუბრობს და იხსენებს, რომ ბავშვობაში გიტარით იყო გატაცებული და როკ-ბენდშიც უკრავდა.„პატარაობიდან დავდიოდი გიტარაზე. ჩემი პირველი პედაგოგი ოთარ რამიშვილი იყო. მამაჩემი სულ მანებივრებდა ახალი გიტარით. ბენდს „როკერსი“ ერქვა და სარდაფებში ვუკრავდით...ეკლესიაში რომ წავედი, ცოტა მკაცრი დამოკიდებულება იყო, რაიმე ცოდვაში რომ არ ჩავარდნილიყავი. დამეხმარა უწმინდესი, რომელმაც ერთ-ერთი აუდიენციის დროს თქვა, რომ თავადაც უკრავდა და მოსწონს Superstar მუსიკალურად“, - ჰყვება დეკანოზი ალექსანდრე გალდავა.შეგახსენებთ, რომ ცნობილი როკ-ოპერა „იესო ქრისტე სუპერვარსკვლავი“ (Jesus Christ Superstar) შეიქმნა 1970 წელს, კომპოზიტორ - ენდრიუ ლოიდ უებერი, ტექსტების ავტორი ტიმ რაისი.როკ-ოპერა ეფუძნება სახარების ცნობილ სიუჟეტს, მაგრამ აქცენტი გადააქვს იესოსა და იუდა ისკარიოტელის ურთიერთობებზე.„იესო ქრისტე სუპერვარსკვლავი“ აგრეთვე გამოვიდა როგორც ფილმი და დაიდგა მსოფლიოს უამრავ თეატრში.„იესო ქრისტე სუპერვარსკვლავი“ ბროდვეიზე და ლონდონის უესტ-ენდის თეატრში დადგმამდე გამოჩნდა მუსიკალური ალბომის სახით. ორიგინალურ ალბომზე იესოს პარტიას ასრულებს იენ გილანი, ჯგუფ Deep Purple-ის ვოკალისტი, ხოლო იუდას პარტიას - მიურეი ჰედი. 

სინანული

1667808642

სამი წლის სინანული თუ კმარა ცოდვათა გამოსასყიდად - სასულიერო პირის პასუხი

ღირს მამას ერთი დიდებული ეახლა და ჰკითხა: "მამაო პატიოსანო, ადამიანი დიდ ცოდვაში რომ ჩავარდეს, ნუთუ ღმერთი შეუნდობს აღსარებისა და სინანულის სანაცვლოდ?" "საყვარელო შვილო, - კითხვითვე უპასუხა ღირსმა მამამ, - ფეხსაცმელი რომ გაგეხეს, გადააგდებ?" "რატომ, მამაო, - გავკერავ და კვლავ ჩავიცვამ", - მიუგო აზნაურმა."მაშ, თუკი შენ სამოსელი გენანება გადასაგდებად, განა უფალს არ შეებრალება თავის ხატად და მსგავსად შექმნილი სული? მან ხომ საკუთარი ძეც კი გაიმეტა, ცოდვათაგან რომ ვეხსენით", - უთხრა ბერმა."სამი წლის სინანული თუ კმარა ცოდვათა გამოსასყიდად?" - კვლავ ჰკითხა სტუმარმა. "მე მწამს, შვილო, - მიუგო ბერმა, - თუ კაცი მთელი გულით შეინანებს და აღარასოდეს მიუბრუნდება თავის ცოდვებს, უფლის მოწყალებით ყველა შეცოდება სამ დღეში მიეტევება".

კომფორტული სიხე

1667808442

პლაჟი, ჩოგბურთის მოედანი და საუნა - ციხე, სადაც პატიმრები „შვებულებით“ სარგებლობენ

ნორვეგია ყოველთვის ცნობილი იყო განსაკუთრებით ჰუმანური პენიტენციალური სისტემით, რის გამოც, იგი ბევრი პატიმრის ოცნებად იქცა.კუნძულ ბასტოის ოსლოდან 76 კილომეტრი, უახლოესი დასახლებული პუნქტიდან, საკურორტო ქალაქ ჰორტენიდან კი 2 კილომეტრი აშორებს. მისი ფართობი 2,6 კვადრატული კილომეტრია. ადრე ამ კუნძულზე სასჯელს არასრულწლოვანი დამნაშავეები იხდიდნენ და ციხე ერთ-ერთ ყველაზე მკაცრ საპატიმრო დაწესებულებად ითვლებოდა.აქ სასჯელის ბოლო თვეებს ნორვეგიის ისტორიაში ერთადერთი სერიული მკვლელი, არნფინ ნესეტიც იხდიდა. ის მოხუცთა თავშესაფრის მთავარი ექიმი იყო და შხამით 20 მოხუცი მოწამლა ("რათა მათი ტანჯვისთვის ბოლო მოეღო"). სასჯელის მოხდის შემდეგ, ხელისუფლებამ მას ახალი სახელი და გვარი მიანიჭა, მისცა პასპორტი და პლასტიკური ოპერაცია გაუკეთა (რათა საზოგადოების მხრიდან ის დისკრიმინაციის მსხვერპლი არ გამხდარიყო).ამჟამად, კუნძულზე პლაჟი, რამდენიმე კეთილმოწყობილი ჩოგბურთის მოედანი და საუნაა განთავსებული. საკნების ნაცვლად, 115 პატიმარი კეთილმოწყობილ ხის სახლებში ცხოვრობს.1 კოტეჯი 8 პატიმარზეა გათვლილი და ყველა პატიმარს საკუთარი ოთახი აქვს. მათ კუნძულზე თავისუფლად გადაადგილება შეუძლიათ. სხვა ქვეყნებში ასეთ ადგილს "კოლონია-დასახლებას" უწოდებენ, მაგრამ არსებობს ერთი განსხვავებაც. თითოეულ პატიმარს აქვს შვებულება - 18 დღე წელიწადში. გარდა ამისა, არსებობს დეკრეტული შვებულებაც, როდესაც პატიმრის მეუღლეს ან პარტნიორს მისგან შვილი უჩნდება. პატიმრების მონახულება ნათესავებს კვირაში ერთხელ შეუძლიათ. პაემნის ხანგრძლივობა 12 საათს შეადგენს. რაოდენ გასაკვირიც არ უნდა იყოს, ამ ზღაპრული ციხის მეთოდი მუშაობს.სტატისტიკურად, ნორვეგიის სხვა ციხეებში სასჯელმოხდილი დამნაშავეების 20% ისევ ციხეში ხვდება. ბასტოის შემთხვევაში ეს მაჩვენებელი 16%-ს შეადგენს. კუნძულზე ადამიანების გარდა, 45 თხა, 22 ძროხა, 10 ცხენი, 230 ქათამი და 20 ბოცვერი ცხოვრობს.2009 წელს, ნორვეგიის იუსტიციის სამინისტრომ, კუნძულ ბასტოის ციხეში ყველაზე საშიში დამნაშავეების "თავისუფალ პატიმრობაში ყოლის" 10-წლიანი ექსპერიმენტი დაასრულა. ექსპერიმენტმა წარმატებით ჩაიარა, რის გამოც, მსგავსი დაწესებულებები შესაძლოა, ქვეყნის სხვა ნაწილებშიც გაჩნდეს.ექსპერიმენტის ავტორი ნორვეგიელი მეცნიერი და კრიმინოლოგი ნილს კრისტია. მისი თეორიის თანახმად, ნებისმიერ დანაშაულს ორი მსხვერპლი ჰყავს: ის, ვინც დაზარალდა, და ის, ვინც დანაშაული ჩაიდინა. კრისტის აზრით, დამნაშავე არა მხოლოდ დასჯას, არამედ "რესოციალიზაციასაც" იმსახურებს.დღეს ბასტოის "პატიმრების თავისუფლების კუნძულს" უწოდებენ. ციხის პერსონალი - 70 ადამიანისგან შედგება, თუმცა კუნძულზე ღამით მხოლოდ 5-6 თანამშრომელი რჩება. არც ერთ თანამშრომელს არ აქვს იარაღი. ციხის 11- წლიანი ისტორიის მანძილზე, გაქცევის მხოლოდ 5 შემთხვევა დაფიქსირდა. 3 გაქცეული პატიმარი ნებაყოფლობით ჩაბარდა სამართალდამცველებს, ორი კი დაიჭირეს და სხვა ციხეში გადაიყვანეს.  ბასტოის ციხის ყველა პატიმარი ვალდებულია იმუშაოს.ყველას აქვს სამსახური, რომელიც 8:30-ზე იწყება და 15:30-ზე მთავრდება. ყოველდღიურად პატიმრები 10 დოლარს იღებენ. ამ ფულით მათ ადგილობრივ მაღაზიაში საკვები პროდუქტების შეძენა შეუძლიათ. კუნძულზე მოსახვედრად ნორვეგიელი პატიმრები რიგს გადიან. მხოლოდ ერთეულებს აგზავნიან კუნძულზე სასჯელის დარჩენილი ვადის მოსახდელად (ძირითადად 1-დან 3 წლამდე)."მთავარია, შევქმნათ სიტუაცია, რომელშიც პატიმრები საკუთარ თავს ახლიდან გაიცნობენ და მათ საკუთარი თავისადმი პატივისცემა გაუჩნდებათ", - ამბობს კოლონიის დირექტორი არნე კვერნვიკ ნილსენი.

levan abashidze

1667805486

არასოდეს უსინდისობა არ ჩაუდენია, ყოველთვის იცოდა, ვისთან როგორ მოქცეულიყო…- ლევან აბაშიძის უცნობი ისტორიები

იშვიათი გარეგნობის ლევანი ყველას მეხსიერებაში მუდამ 29 წლის, ოქროსფერთმიან, ნათელ ახალგაზრდად დარჩა, მომნუსხველი ღიმილით. გიო მგელაძის ფილმის გადაღებიდან წავიდა აფხაზეთის ომში და 1992 წლის 7 სექტემბერს სოხუმში ტრაგიკულად დაიღუპა.ის მუდამ ახალგაზრდად და მუდამ ულამაზეს, ელეგანტურ მამაკაცად დარჩება, მას არასოდეს შეევერცხლება თმა, მით უმეტეს – არ გამელოტდება, არ დაუშნოვდება.მას ვერ გარყვნის დრო, ვერ დაამხობს ჩვენს წარმოდგენებში. ის გმირია და გმირად დარჩება – რომანტიკულ გმირად. გმირად, რომელიც ამშვენებდა ქვეყანას, კინოს და რომელმაც თავი გაწირა სამშობლოსთვის.დრო უძლურია მასთან, დროს ერთადერთი რამ შეუძლია – ჩვენ დაგვავიწყოს ის… რომ არა ავბედითი 1992 წელი და აფხაზეთის ომი.ის კაცი იყო და იცოდა, რომ არც მარტო ეკრანს ეკუთვნოდა, არც სიგიჟემდე შეყვარებულ ქალებს, იცოდა, რომ ის სამშობლოს ეკუთვნოდა უპირველესად… და თავიც სწორედ ამ უპირველესს შესწირა.1987 წელს ფრანგულმა პრესამ კანის ფესტივალის მიმოხილვაში, ლიკა ქავჟარაძე მონიკა ვიტის შეადარა, ლევან აბაშიძე – მარლონ ბრანდოს.ისე, თავად ლევანმაც, როდესაც სამი მსახიობის დასახელება სთხოვეს, ჟერარ ფილიპთან და ლიუბშინთან ერთად, სწორედ ბრანდო დაასახელა სამ საუკეთესო მსახიობს შორის.ფრანგები იმედოვნებდნენ, რომ ლევან აბაშიძეც მალე ავიდოდა ასეთ სიმაღლეზე. ლევანს ეს არ დასცალდა. ის მხოლოდ ქართული კინოს ჟერარ ფილიპად დარჩა.„გადასაღებ მოედანზე პირველად მეშვიდეკლასელი მოვხვდი, როგორც ამბობენ, „ნაცნობობით“. ვმეგობრობდი ლანა ღოღობერიძის ქალიშვილთან, ნუცა ალექსი-მესხიშვილთან. ქალბატონი ლანა იღებდა ფილმს „რამდენიმე ინტერვიუ პირად საკითხებზე“. ჰოდა, აი, ამ ფილმში, მე შევასრულე მთავარი გმირის შვილის როლი.ფილმის გადაღებისას ახლოს გავიცანი კინო, რომელიც თეატრთან ერთად ძალიან უყვართ ჩვენს ოჯახში. თუმცა პროფესიონალი მხოლოდ პაპაა – სოლიკო ვირსალაძე, დიდი თეატრის მხატვარი.ბავშვობაში მეხანძრეობა მინდოდა, რადგან სახანძროს ახლოს ვცხოვრობდი. ცოტა რომ წამოვიზარდე, ექიმობა მომინდა. ალბათ, იმიტომ, რომ ამ დროისთვის გატაცებული ვიყავი ცხენოსნობით, მოტოციკლით, თხილამურებით და ხშირად საავადმყოფოში დამტვრეული ვხვდებოდი.საბოლოოდ გადავწყვიტე, თეატრალურ ინსტიტუტში ჩამებარებინა. ბატონმა მიხეილ თუმანიშვილმა აიყვანა კურსი. მე განგების მადლიერი ვარ, რომ მასთან მოვხვდი. მთელი კურსი თეატრის ცხოვრებით ვცხოვრობდით. ბატონი მიშა, კინომსახიობთა თეატრის სპექტაკლებში გვათამაშებდა.უკვე მეორე კურსზე შევასრულე მთავარი როლი სპექტაკლში „ჩვენი პატარა ქალაქი“.ბატონმა გიორგი შენგელაიამ ფილმ „ახალგაზრდა კომპოზიტორის მოგზაურობის“ გადაღებამდე რამდენიმე ხნით ადრე მირჩია, წამეკითხა ოთარ ჩხეიძის რომანი „ბორიაყი“.მერე სცენარსაც გავეცანი და მივხვდი, მთავარ როლს ვითამაშებდი… გადაღების დაწყებამდე, უკვე მერამდენედ, ფეხი მოვიტეხე და ტრავმატოლოგიურ ცენტრში ამოვყავი თავი. ექიმს ვკითხე, დიდხანს მომიწევს წოლა-მეთქი? – ორი თვე მაინცო… მთელი ფილმის გადაღების მანძილზე ნატკენი ფეხით მომიწია თამაში…მაყურებელი, ალბათ, ვერც ხვდება, ზოგს შეიძლება უკვირს კიდეც, როგორ დადის ეს კაციო…“ – ჯერ კიდევ 1985 წელს უამბობდა 22 წლის ლევან აბაშიძე „სოვეტსკაია კინოს“.ლევან აბაშიძეს კინოში მართლაც დაქალმა „ჩაუწყო“ საქმე.ნუცა ალექსი-მესხიშვილმა ულტიმატუმი წაუყენა დედას – თუ ლევანს არ გადაიღებ, ნურც მე გადამიღებო. და აი, ლევანს იღებენ ფილმში, დანიშნულია გადაღების დღეც, და როგორც დედამისი იხსენებს, გადაღების წინა ღამეს თეთრად ათენებს ფანჯარასთან. თურმე იცით რატომ? ეშინოდა, ამინდი არ გაფუჭებულიყო.ლევანის ბავშვობა სავსე იყო ტრავმატოლოგიურ-რომანტიკული თავგადასავლებით. ერთხელ შეყვარებულისთვის იჩხუბა და თითიც მოიტეხა, მერე ეს თაბაშირი შეინახა და თურმე საკონტროლო წერების დროს მშვენივრად იყენებდა.ერთხელ ფეხმოტეხილი წავიდა ბიჭვინთაში და შეყვარებულის გამო მეშვიდე სართულზე ავიდა თაბაშირიანი ფეხით, მხოლოდ იმიტომ, რომ ყვავილები დაეტოვებინა კართან.ერთხელ ჟანგიანი მილით ამძვრალა შეყვარებულის აივანზე… დანჯღრეული მოტოციკლით ბაკურიანში მეგობრებთან ჩასვლაც ლევან აბაშიძის სტილი იყო. ერთხელ „ნივით“ ორმოში ჩავარდნილა და იქვე დაუტოვებია…ქეთუსია იგნატოვა გაიხსენებს, რომ მხოლოდ მან იცოდა ერთი ყვავილის განსაკუთრებული ელეგანტურობით მირთმევა და მხოლოდ მას შეეძლო ნებისმიერი ასაკის ქალის მოხიბვლა, მონუსხვა. ლევან აბაშიძის გვერდით მუდამ ლამაზი ქალები იყვნენ. და ეს ქალები ხშირად იცვლებოდნენ…ლევანის დედა, ქალბატონი მანანა ხიდაშელი თვალცრემლიანი მიყვება: „რომ მოვდიოდი, სულ სხვადასხვა გოგოები გამოდიოდნენ სახლიდან…არასოდეს უსინდისობა არ ჩაუდენია, ყოველთვის იცოდა, ვისთან როგორ მოქცეულიყო… გაუთავებელი რომანები ჰქონდა…“ და ამ გაუთავებელ რომანებს შორის იყო ერთი დიდი და გამორჩეული რომანი – ლევანის და მოლდაველი მსახიობი გოგონას, მიკას რომანი…მანანა ხიდაშელი: „მიკა მოლდაველია, აქ სწავლობდა თეატრალურ ინსტიტუტში, აქ გაიცნეს ერთმანეთი და დაიწყო დიდი რომანი.თავიდან ჩუმად დადიოდა ჩვენთან, მერე ლევანმა მთხოვა, დედა, მე ცოლს არასოდეს არ შევირთავ (რატომღაც ასე ამბობდა ყოველთვის…)…“ წაიკითხეთ ვრცლად

თამარ მეფე

1667671800

ვის ხარჯზე იკვებებოდა თამარ მეფე და რატომ არ ეძინა მას ღამღამობით

დავით აღმაშენებელი რომ თორმეტი მეფის ხელმწიფედ მიიჩნეოდა, ამის შესახებ ქართულ წყაროებში გვაქვს ცნობები („დავით აღმაშენებლის ეპიტაფია“ და „ხელმწიფის კარის გარიგება“). საკრალურ რიცხვ თორმეტთან კავშირი აქვს თამარ მეფესაც. თამარ მეფე ძალიან მორწმუნე იყო, ვერ მოხიბლა ჩვენი ხელმწიფე წუთისოფლის გასართობებმა, ვერც ძალაუფლებამ, ვერც გვირგვინმა და სკიპტრამ, ვერც უამრავმა თვალ-მარგალიტმა, ვერც ჯარის სიმრავლემ და სიძლიერემ.„ვერ შეიტყუა იგი საშუებელმან ამის საწუთროსამან, არცა მეფობამან გჳრგჳნისამან და სკიპტრამან, არცა ქვათა პატიოსანთა უხუად ქონებამან, არცა სპათა სიმრავლემან და ესოდენ სიმჴნემან... ...არა მიდრკა, ვერცა წარიპარა სიმდიდრემან“.მამასავით და თავისი დიდი წინაპრის, ისრაელის ბრძენი მეფე სოლომონის მსგავსად, ბრძენი იყო და მუდმივად ლოცულობდა – „ღამე ყოველ მღჳძარება, ლოცვა, მუჴლთ-დრეკა და ცრემლით ვედრება ღმრთისა ზემდგომრობითა განსაკჳრვებელ აქუნდა“. სახელმწიფო საქმეებისგან თავისუფალ დროს ან ლოცულობდა ან ხელსაქმობდა. ეს გართობა კი არ იყო, არამედ შრომა - უფლისა და ადამიანთა მსახურება.დავით აღმაშენებელი თავის ნანადირევს ჰყიდდა და მოგებულ ფულს ღარიბებს ურიგებდა, რათა პირადად ნაშრომი გაეცა. თამარ მეფეც ღამით ხშირად იღვიძებდა, ლოცულობდა, მეტანიობდა და ყოველ ღამით ხელსაქმობდა - ქსოვდა, კერავდა და მერე გლახაკებს ურიგებდა თავის ნაშრომს.დიდ საქართველოს საკმაოდ დიდი შემოსავალი ჰქონდა, მდიდარი ხაზინა, ბიუჯეტი. ხაზინიდან ფინანსდებოდა ქართული არმიის შენახვა და ლაშქრობები, დაზვერვა, სპეცსამსახურები, გზების გაყვანა, განახლება, ხიდების აგება, წყალგაყვანილობების შექმნა, ქალაქების მშენებლობა, ქუჩების შეკეთება და სხვა. ბიუჯეტის ნაწილი იხარჯებოდა მმართველობის სისტემაზე, სახელმწიფოს აუცილებელ პროექტებზე, ხელქვეითების შენახვასა და სხვა საქმეებზე. მნიშვნელოვანი იყო, ასევე, სასახლეებისა და ცერემონიების ხარჯებიც, რადგან საქართველოში ბევრი ელჩი და სტუმარი ჩამოდიოდა და მათ შესაბამისი დახვედრა სჭირდებოდა. სახელმწიფო ხაზინიდან ფინანსდებოდა კულტურული ღონისძიებები: წიგნების გადაწერა, ხელოვანთა შენახვა, ეკლესია-მონასტრებისა და სასახლეების მოხატვა და გამშვენება. საქართველოს სახელმწიფო დიდი იყო და ტოლს არ უდებდა არც ერთ დიდ სახელმწიფოს ამ საქმეში, შესაძლოა, აჭარბებდა კიდეც. ეკლესიასაც ეხმარებოდნენ - ჰქონდა შეუვალობა, დიდი ქონება და თვითონაც ძალიან ძლიერი იყო. მონასტრებს დიდ შესაწირს სწირავდა მეფე თამარი, აგებდა ტაძრებს. კულტურის განვითარებისთვისაც დიდი თანხები იყო გამოყოფილი.ამ ყველაფერთან ერთად მაშინდელი ბიუჯეტის ძალიან სერიოზული ნაწილი, 10 პროცენტი სოციალური დახმარებებისთვის გამოიყენებოდა, ღატაკთა დახმარებისთვის, ასევე, მნიშვნელოვანი თანხა ხმარდებოდა სამკურნალო დაწესებულებებს. სადაც მკურნალობა, რა თქმა უნდა, იყო უფასო.ამასთან ერთად, თამარი ეწეოდა პირად ქველმოქმედებას, როგორც ადამიანი, ერთი პერსონა და არა როგორც მეფე. თავისი ხელით ქმნიდა ხელმოკლე ადამიანებისათვის ტანსაცმელს, ართავდა, ქსოვდა, კერავდა, ქარგავდა, და თავის პირად ნაშრომს გლახაკებს ურიგებდა.ერთხელ ხანგრძლივი „ლოცვისა და ჴელსაქმარისა მიერ მაშურალმან“ მიიძინა. სიზმარში იხილა ძალიან ლამაზი ადგილი, ყვავილებით, მცენარეებითა და ნერგებით გამშვენებული. იმდენად ლამაზი, მთხრობელი რომ ვერ აღწერს, რადგან შეუძლებელია სამოთხის აღწერა.იდგა ოქროსა და ვერცხლის სარკმლებით შემკული საყდრები. იდგა გამშვენებული სკამები დამსახურებული ადამიანებისთვის, საქმეების მიხედვით მათ დასაფასებლად. სულ მაღლა იდგა ოქროს ტახტი, ყველაზე მაღალი, ლამაზი და საპატიო, შემკული პატიოსანი თვლებითა და მარგალიტებით. ამ სამოთხეში შეიყვანეს იქ შეყვანის ჭეშმარიტად ღირსი ჩვენი დედოფალი. იხილა ტახტები და გაიფიქრა: „მეფე ვარ თვითმპყრობელი და ჩემი არის ეს უზენაესი და უმთავრესი ტახტიო“ და გაემართა მასზე დასაჯდომად. მაგრამ მეფეთ-მეფეს წინ დაუდგა ნათლით მოსილი კაცი, მოჰკიდა ხელი და უთხრა: „შენი არ არის ეს დასაჯდომი, შენ ვერ შეძლებ მის დაკავებას!“ხელმწიფემ ჰკითხა: „ვინ არის ჩემზე უპატიოსნესი, რომელიც დაიკავებს ამ პატიოსან ტახტს?“ნათლითმოსილმა კაცმა უპასუხა: „ეს ტახტი შენი დიასახლისის, მოსამსახურის არის, რადგან თორმეტ მღვდელს აცვია მის მიერ შექმნილი შესამოსელი და იმ სამოსლით წარდგებიან ტრაპეზთან უსისხლო და პატიოსანი მსხვერპლის შეწირვისას. ამიტომ ეს დედაკაცი შენზე მაღლა დგას. და თუ შენ მეფე ხარ, შენთვის ეს დიდებაც საკმარისია, შენი საყოფი ესაა“ და უჩვენა უფრო მდაბალი დასაჯდომელი.ბერის, მღვდლის, სასულიერო პირის შემოსვა დიდად საპატიო სამსახური იყო. განსაკუთრებით თორმეტი მღვდლისა, რაც ძალიან საკრალური რიცხვია ქრისტიანობისთვის. ამგვარად, თამარ მეფემ სიზმარში, გამოცხადებაში იხილა მისი, როგორც დიდი სახელმწიფოს მეფის, დავალებაც, სასულიერო პირთა შემოსვა-გაძლიერება, თან თორმეტის, მაცხოვრის თორმეტი მოციქულის მსგავსი სიმბოლიკით.გაიღვიძებისთანავე მეფემ მოაყვანინა ის დიასახლისი, რომელმაც აღიარა, რომ თორმეტ მღვდელს შეუქმნა სამღვდელო შესამოსელი სრულად, კვართიდან ფილონამდე და მიუძღვნა. კვართი მღვდლებს აცვიათ ფილონის ქვეშ და ის სიმბოლურად მიანიშნებს მაცხოვრის კვართზე. ფილონი კი უსახელო შესამოსელია, ზემოდან მოსაცმელი მღვდლებისთვის, რომელიც ქრისტეს სუდარის სიმბოლური მინიშნებაა.თამარ შვიდმნათობიერმაც დაიწყო ზრუნვა პირადად, საკუთარი ხელით შექმნილი ტანსაცმლით მღვდლების შემოსვაზე. ალექსანდრიიდან ვაჭართა მიერ შემოტანილი მატყლის დართვა, ნაჭრების დამზადება და თორმეტი სრული სამღვდელო შესამოსლის შეკერვა.რაც ძალიან მნიშვნელოვანია – რა ფასის საჭმელსაც შეჭამდა დღეში, იმ ფასის საქონელს, თავისი ხელით შექმნილს, გაყიდდა ხოლმე და მიღებულ ფულს გლახაკებს აძლევდა, რა თქმა უნდა, ზემოთ აღნიშნული ბიუჯეტის 10 პროცენტის გარდა. ან გლახაკებს უქსოვდა და უკერავდა ტანსაცმელს იმ ფასისას, რასაც ჭამდა. ანუ, უფასოდ ან სახელმწიფოს ხარჯზე არაფერს ჭამდა.ღვთისმსახურება მის სასახლეში დაუკლებლად აღესრულებოდა, როგორც ტიპიკონი მოითხოვს და განწესება პალესტინის მონასტრისა, ზუსტად ისე. სამეფო კარზე მყოფი ვერავინ დააკლდებოდა წირვა-ლოცვას, დილას, სამხრისას, მწუხრისას...ასეთი იყო ჩვენი ხელმწიფე – მეფეთ მეფე და დედოფალთ-დედოფალი თამარი. გაიოზ მამალაძის წერილი