ისტორიები

1774728240

რა დანიშნულება აქვს ზებრის ზოლებს - ფაქტები, რომლებიც შეიძლება, არ იცოდეთ

ზებრა ყველასთვის ცნობილია, როგორც ზოლიანი, ვირის მსგავსი ცხოველი. თუმცა საინტერესოა, რამდენი რამ იცით მის შესახებ?წარმოგიდგენთ მოკლე და საინტერესო ფაქტებს ზებრებზე - მათი ცხოვრების წესიდან დაწყებული, ზოლების მნიშვნელობით დამთავრებული.ზოლები სხვადასხვა სახეობაში განსხვავდებაველის ზებრას ფართო ზოლები აქვს. მთის ზებრას ტანზე ვერტიკალური, ფეხებზე კი ჰორიზონტალური ზოლები. გრევის ზებრას ვიწრო და ერთმანეთთან ახლოს განლაგებული ზოლები აქვს.ზოლებს რამდენიმე დანიშნულება აქვსმეცნიერები მიიჩნევენ, რომ ზოლები ზებრებს იცავს მწერებისგან, ეხმარება სხეულის გაგრილებაში და გარემოში შენიღბვაში.ზებრებს შესანიშნავი მხედველობა აქვთმათ თითქმის 360 გრადუსიანი ხედვა აქვთ და ღამითაც კარგად ხედავენ. ფერებს კი ძირითადად ლურჯ და მწვანე ტონებში აღიქვამენ.ზებრები სოციალური ცხოველები არიანისინი ცხოვრობენ ჯგუფებად, რომელსაც ჯოგი ეწოდება. ჩვეულებრივ, ჯოგს დომინანტი მამრი ხელმძღვანელობს.მამრ ზებრას „სტალიონი“ ჰქვიაჯოგში მამრებს სტალიონებს ეძახიან, მდედრებს - დედლებს. განაგრძეთ კითხვა...

1774472905

NOS: ლეგენდარული მუშკეტერის, დ’არტანიანის ნეშტი 350 წლის შემდეგ იპოვეს

ნიდერლანდების ქალაქ მაასტრიხტში არქეოლოგებმა სენსაციური აღმოჩენა გააკეთეს. მათ, დიდი ალბათობით, აღმოაჩინეს მეფის მუშკეტერების ცნობილი მეთაურის, შარლ დე ბაც დე კასტელმორის, რომელიც მსოფლიოში დ’არტანიანის სახელით არის ცნობილი, ჩონჩხი. ამის შესახებ NOS ტელეარხმა განაცხადა.ნეშტი შემთხვევით აღმოაჩინეს თებერვალში, ადგილობრივ ეკლესიაში ჩაძირული იატაკის შეკეთების დროს. ჩონჩხი საკურთხევლის ქვეშ იყო დასვენებული - ადგილი, რომელიც მე-17 საუკუნეში დიდგვაროვნებისა და მაღალი თანამდებობის პირების დასაკრძალავად იყო განკუთვნილი.ძირითადი მინიშნება ორი არტეფაქტი გახდა: მუშკეტის ბურთი, რომელიც გულმკერდის არეში იყო ჩარჩენილი და ფრანგული მონეტა, რომელიც ცხედრის გვერდით იდო. ეს ემთხვევა ისტორიულ ჩანაწერებს - ცნობილი მუშკეტერი 1673 წელს მაასტრიხტის ალყის დროს გარდაიცვალა, გულმკერდში ან ყელში დაჭრილი.აქამდე დიუმას გმირის ზუსტი განსასვენებელი საიდუმლოდ რჩებოდა. ითვლებოდა, რომ მუდმივი ბრძოლების გამო, ის პირდაპირ ბრძოლის ველზე დაკრძალეს, მაგრამ ახლა მკვლევარები სრული დაკრძალვისკენ არიან მიდრეკილნი.დარჩენილი ეჭვების გასაფანტად, დნმ-ის ნიმუში მიუნხენის ლაბორატორიაში გაიგზავნა. მეცნიერები მას დე ბაცების ოჯახის სავარაუდო შთამომავლების გენეტიკურ მასალას შეადარებენ.„ჩვენ ველოდებით ანალიზის შედეგებს, მაგრამ ამ ეტაპზე არაფერია ისეთი, რაც ეწინააღმდეგება იმ ფაქტს, რომ ეს დ’არტანიანის ნეშტია“, - განუცხადა ჟურნალისტებს არქეოლოგმა ვიმ დიჯმანმა, რომელიც გათხრებში მონაწილეობდა.გენეტიკური ანალიზის შედეგები მალე გამოქვეყნდება.დ’არტანიანი ალექსანდრე დიუმას რომანის „სამი მუშკეტერი“ და მისი გაგრძელებების მთავარი გმირია, რომლებიც რეალურ გასკონელ დიდგვაროვან შარლ დე ბაც დე კასტელმორზეა დაფუძნებული. წიგნში ის მამაცი, ცბიერი და კეთილშობილი გასკონელია, რომელიც პარიზში მიემგზავრება მუშკეტერი რომ გახდეს და მალე მეფის სამი ცნობილი მუშკეტერის - ათოსის, პორთოსის და არამისის - განუყრელი მეგობარი ხდება. ისინი ერთად ემსახურებიან მეფე ლუი XIII-ს, ებრძვიან კარდინალ რიშელიეს ინტრიგებს და ადიდებენ დევიზს „ერთი ყველასთვის და ყველა ერთისთვის“. მუშკეტერების თავგადასავლები რამდენჯერმე იქნა ადაპტირებული ფილმებისთვის. რუსი მაყურებლისთვის დ’არტანიანის იმიჯი განუყოფლად არის დაკავშირებული მიხეილ ბოიარსკისთანნიდერლანდების ქალაქ მაასტრიხტში არქეოლოგებმა სენსაციური აღმოჩენა გააკეთეს. მათ, დიდი ალბათობით, აღმოაჩინეს მეფის მუშკეტერების ცნობილი მეთაურის, შარლ დე ბაც დე კასტელმორის, რომელიც მსოფლიოში დ’არტანიანის სახელით არის ცნობილი, ჩონჩხი. ამის შესახებ NOS ტელეარხმა განაცხადა.ნეშტი შემთხვევით აღმოაჩინეს თებერვალში, ადგილობრივ ეკლესიაში ჩავარდნილი იატაკის შეკეთების დროს. ჩონჩხი საკურთხევლის ქვეშ იყო დასვენებული - ადგილი, რომელიც მე-17 საუკუნეში დიდგვაროვნებისა და მაღალი თანამდებობის პირების დასაკრძალავად იყო განკუთვნილი.ძირითადი მინიშნება ორი არტეფაქტი გახდა: მუშკეტის ბურთი, რომელიც გულმკერდის არეში იყო ჩარჩენილი და ფრანგული მონეტა, რომელიც ცხედრის გვერდით იდო. ეს ემთხვევა ისტორიულ ჩანაწერებს - ცნობილი მუშკეტერი 1673 წელს მაასტრიხტის ალყის დროს გარდაიცვალა, გულმკერდში ან ყელში დაჭრილი.აქამდე დიუმას გმირის ზუსტი განსასვენებელი საიდუმლოდ რჩებოდა. ითვლებოდა, რომ მუდმივი ბრძოლების გამო, ის პირდაპირ ბრძოლის ველზე დაკრძალეს, მაგრამ ახლა მკვლევრები სხვა ვერსიისკენ არიან მიდრეკილნი.დარჩენილი ეჭვების გასაფანტად, დნმ-ის ნიმუში მიუნხენის ლაბორატორიაში გაიგზავნა. მეცნიერები მას დე ბაცების ოჯახის სავარაუდო შთამომავლების გენეტიკურ მასალას შეადარებენ.„ჩვენ ველოდებით ანალიზის შედეგებს, მაგრამ ამ ეტაპზე არაფერია ისეთი, რაც ეწინააღმდეგება იმ ფაქტს, რომ ეს დ’არტანიანის ნეშტია“, - განუცხადა ჟურნალისტებს არქეოლოგმა ვიმ დიჯმანმა, რომელიც გათხრებში მონაწილეობდა.გენეტიკური ანალიზის შედეგები მალე გამოქვეყნდება.დ’არტანიანი ალექსანდრე დიუმას რომანის „სამი მუშკეტერი“ და მისი გაგრძელებების მთავარი გმირია, რომლებიც რეალურ გასკონელ დიდგვაროვან შარლ დე ბაც დე კასტელმორზეა დაფუძნებული. წიგნში ის მამაცი, ცბიერი და კეთილშობილი გასკონელია, რომელიც პარიზში მიემგზავრება მუშკეტერი რომ გახდეს და მალე მეფის სამი ცნობილი მუშკეტერის - ათოსის, პორთოსის და არამისის - განუყრელი მეგობარი ხდება. ისინი ერთად ემსახურებიან მეფე ლუი XIII-ს, ებრძვიან კარდინალ რიშელიეს ინტრიგებს და ადიდებენ დევიზს „ერთი ყველასთვის და ყველა ერთისთვის“. მუშკეტერების თავგადასავლები რამდენჯერმე იქნა ადაპტირებული ფილმებისთვის.

1774273020

რატომ არის წვიმის წყლის შეგროვება აკრძალული აშშ–სა და კანადაში?

წვიმის წყალი შესანიშნავი საშუალებაა მცენარეების მორწყვისთვის თქვენს ბაღში და ბოსტანში, მაგრამ ასეთი წყლის შეგროვება ყველგან ნებადართული არ არის. ამერიკასა და კანადაში წვიმის წყლის შეგროვებამდე კარგად უნდა დაფიქრდეთ.ამის გაკეთება შეიძლება, თუმცა უნდა აკონტროლოთ მასშტაბები.ეს ქვეყნები მკაცრად არეგულირებენ მოსახლეობის მიერ წყლის მოხმარებას. თუ ვინმეს კერძო ტერიტორიაზე ნაკადული მიედინება, მაშინ ადამიანს მისი გადაკეტვის უფლება არ აქვს. წინააღმდეგ შემთხვევაში, სხვა მოქალაქეების უფლებები ირღვევა.ანალოგიურად, ადამიანს უნებართვოდ ჭის ამოთხრის უფლება არ აქვს. თუ ტერიტორიაზე ჭა საჭიროა, მფლობელი წინასწარ უნდა დაუკავშირდეს ადგილობრივ ხელისუფლებას შესაბამისი ნებართვის ასაღებად. ჯერ სპეციალისტები ზომებს იღებენ და კვლევას ატარებენ. საქმე იმაშია, რომ ჭაბურღილების არსებობამ მთლიან ეკოსისტემას დიდი ზიანი შეიძლება მიაყენოს.რაც შეეხება წვიმის წყლის ჩამონადენს, ეს არის ზედაპირული დინების კომპონენტი, რომელიც ჩაედინება სხვადასხვა რეზერვუარში. სამართლებრივი თვალსაზრისით, ამ წყლის შესაგროვებლად მოქალაქეს ნებართვის აღება სჭირდება. ბუნებრივია, თუ პატარა კონტეინერია, რომელშიც წვიმის წყალი სახლის სახურავიდან ჩადის, ნაკლებად სავარაუდოა, ვინმემ ყურადღება მიაქციოს. თუ წყალი გროვდება დიდი აუზისთვის ან დეკორატიული გუბისთვის, 90% შემთხვევაში პრობლემებს თავიდან ვერ აიცილებთ.ჩრდილოეთ ამერიკის კონტინენტის დასავლეთში კლიმატი მშრალია, ამიტომ წყლის უფლებები საკმაოდ პრობლემური საკითხია. ამერიკის დასავლეთ ნაწილში, ორეგონის შტატში, აშშ–სა და კანადის საზღვართან, რამდენიმე წლის წინ მოხდა შემთხვევა, როდესაც ამერიკელს დაეკისრა 1000 დოლარი ჯარიმა და 30 დღიანი პატიმრობა.მიზეზი გახდა საკმაოდ დიდი სამი რეზერვუარი, საკუთარ მიწაზე ამოთხრილი, რომელიც ნელ–ნელა წვიმის წყლით ივსებოდა. არა ერთი გაფრთხილების მიუხედავად არაფერი შეცვალა და ირწმუნებოდა, რომ მისი პირადი საკუთრებაა და კონსტიტუციით მისი უფლებაა.რეგულირდება არა მხოლოდ წვიმის წყლის შეგროვება, არამედ მისი გამოყენების ფარგლებიც. კანადის სხვადასხვა პროვინციას განსხვავებული კანონები აქვს. ზოგიერთში წვიმის წყალი შეიძლება გამოყენებულ იქნას მხოლოდ სარწყავად ან გასარეცხად.წყარო

1774209813

ჩემი მესამე შვილის ნათლიაა... ჯერ შოკში ვარ, ვერ ვაცნობიერებ რა ხდება - ინტერვიუ პატრიარქის ერთ-ერთ მესაფლავესთან

1774198078

უწმინდესმა საუბარი შეწყვიტა, ბიჭს მიუბრუნდა და უთხრა: - რა იყო, ერთი წვეთი სისხლი დაგენანაო? - რა ისტორიას იხსენებს ეპისკოპოსი თეოდორე ილია მეორეზე

საქართველო და სრულიად მართლმადიდებლური სამყარო, უწმინდესსა და უნეტარესს, ილია მეორეს დაემშვიდობა. თითქმის ნახევარსაუკუნოვანი მოღვაწეობის შემდეგ, ქვეყნის სულიერმა მამამ, უკანასკნელი განსასვენებელი, მისივე სურვილისამებრ, სიონის საკათედრო ტაძარში, ერის უდიდესი სიწმინდეების გვერდით ჰპოვა.პატრიარქის გარდაცვალებამ საზოგადოებაში კიდევ ერთხელ გააცოცხლა ის უმნიშვნელოვანესი გზა, რომელიც მან 1977 წლიდან დღემდე, ეკლესიისა და ერის გამთლიანებისთვის განვლო.დღეს, როდესაც სამგლოვიარო ზარების ფონზე ქვეყანა მის ღვაწლს აჯამებს, განსაკუთრებულ დატვირთვას იძენს წლების წინანდელი ჩანაწერები. ჯერ კიდევ ორი ათეული წლის წინ, აღსაყდრების საიუბილეო თარიღთან დაკავშირებით, ეკლესიის საჭეთმპყრობელმა მეუფეებმა უწმინდესთან დაკავშირებული პირადი და ისტორიული მოგონებები გაიხსენეს. ეს ის პერიოდია, როდესაც ილია II-ის წინამძღოლობით დანგრეული ტაძრები შენდებოდა, ხოლო ათეისტური ეპოქის შემდეგ ეკლესიაში "ქართული გენი" და საგალობლები ბრუნდებოდა.მღვდელმთავრების მონათხრობი დღეს უკვე ისტორიულ დოკუმენტად იქცა, რომელიც ქართველი ერის სულიერ გამოფხიზლებაში პატრიარქის როლს ნათლად აჩვენებს. მათი მოგონებები სცდება ჩვეულებრივ იერარქიულ ურთიერთობებს. მეუფეების მოგონებები პატრიარქის გარდაცვალების შემდეგ კიდევ უფრო დიდ დატვირთვას იძენს.ახალციხის, ტაო-კლარჯეთისა და ლაზეთის ეპისკოპოსი თეოდორე (ჭუაძე)"საპატრიარქოში ჩემს ყურადღებას ყოველთვის იპყრობდა და მომწონდა წმიდა მეფე ვახტანგ გორგასლის მონუმენტური ფრესკული ხატი. რატომღაც არასდროს მიკითხავს, ვისი შესრულებულია-მეთქი. ერთხელ გავიგე, რომ იგი უწმინდესს დაუხატავს. მოულოდნელობისგან გაოცებულმა დაუფიქრებლად ვკითხე: - თქვენო უწმინდესობავ, მართლა თქვენი დახატულია ეს ხატი-მეთქი? მიპასუხა: - ასე ამბობენო!..აბეზარი კოღობერდიაკნობის შემდეგ მეუფე დანიელმა მღვდელმონაზვნად დამახსა ხელი მცხეთის წმინდა ოლღას სახელობის დედათა მონასტერში და უწმინდესის ლოცვა-კურთხევით დავინიშნე მარტყოფის მამათა მონასტრის წინამძღვრად. გამოუცდელობით დამოუკიდებლად წირვის ჩატარება რომ არ გამჭირვებოდა, მეუფემ უწმინდესს სთხოვა, რამდენიმე ხანი მემსახურა სიონის საკათედრო ტაძარში, რაზეც უწმინდესს უბრძანებია, მონასტერში ისწავლოსო!მონასტერში ჩემს მიერ ჩატარებულ პირველ წირვას მარტყოფის დედათა მონასტრის დედებიც დაესწრნენ. რომ არაფერი შემშლოდა, წირვა ძალიან ნელა შევასრულე, მაგრამ ხანგრძლივი პაუზების მიუხედავად, მაინც გამიჭირდა გამერკვია, როდის გამეღო ან დამეკეტა აღსავლის კარი, ან საკურთხევლიდან როდის გამოვსულიყავი. დედებს ამაზე ეღიმებოდათ, მაგრამ წირვით მაინც კმაყოფილნი დარჩნენ. ჩვენი მონასტრის წევრებსაც უხაროდათ, რადგანაც ამიერიდან დამოუკიდებლად შეგვეძლო წირვის აღვლენა. მეც, მიუხედავად ასეთი ვაი-ვაგლახისა, გულში თავისებური სიხარული ვიგრძენი...რამდენიმე ხანში უწმინდესი ამობრძანდა მონასტერში. გავიხარეთ, დავრეკეთ სამეუფო ზარები. მივირბინე ღვთაების ტაძარში, გულმა ვეღარ მომითმინა, კიბე ჩავირბინე და უწმინდესს მონასტრის კარიბჭესთან შევხვდი. კურთხევა ავიღე, დაველოცვინე და შენდობა ვთხოვე, არ ვიცი, როგორ უნდა დაგხვდეთ და თუ რამე შემეშალა, შემინდეთ-მეთქი. დახვედრის წესში ალბათ რაღაც კიდევ შემცდა, მაგრამ უწმინდესს, ეტყობოდა, შეხვედრის წესზე უფრო ჩვენი გულწრფელი სიხარული ახარებდა.ტაძარში, პარაკლისის შემდეგ, უწმინდესმა თავისთან გვიხმო, დაჯდომა გვითხრა. ზოგი სკამების ნაკლებობის გამო ფეხზე დავრჩით. უწმინდესმა მანიშნა, დაჯექიო. მიმოვიხედე, სკამი ხომ არ იყო. იატაკზე დაჯექიო, მანიშნა. მე და სხვებიც ხალიჩაზე მოვკალათდით. უწმინდესი სულიერ საკითხებზე გვესაუბრებოდა. ყურადღებით ვისმენდით მის ყოველ სიტყვას. ისეთი სიჩუმე იყო, რომ კოღო წუილით როგორ დააჯდა ერთ იქ მყოფთაგანს, ისიც გავიგეთ. ბიჭმა ხელი მოუქნია კოღოს. კოღომ იმარჯვა და უვნებელი გაფრინდა, მაგრამ ცოტა ხანში ისევ იმავე ადგილზე დაასკუპდა. მან ისევ მოუქნია ხელი, კოღო ისევ უვნებელი გაფრინდა. კოღო მესამედაც ზუსტად იმ ადგილზე დააჯდა. ხელი მოსაკლავად რომ მოუქნიეს, სხარტად გაფრინდა. უწმინდესმა საუბარი შეწყვიტა, ბიჭს მიუბრუნდა და უთხრა: - რა იყო, ერთი წვეთი სისხლი დაგენანაო? ეს ისე წარმოთქვა, რომ ყველას გაგვეცინა...თითქოს მაშინ აღმოვაჩინეთ, რომ კოღოს, დიდი-დიდი, ერთი წვეთი სისხლი წაერთმია იმ ბიჭისთვის!..

1774043132

„ექიმმა მითხრა, აღარ არის შენი შვილი, გარდაიცვალა...“ - სასწაული, რომელიც მამა გაბრიელს უკავშირდება

მამა გაბრიელის სახელს უამრავი სასწაული უკავშირდება, ის ჩვენს გაოცებას დღემდე არ წყვეტს.2014 წელს, მაშინ როცა სამთავროს დედათა მონასტერში დასაფლავებული მამა გაბრიელის საფლავი გაიხსნა, მისი წმინდა ნაწილები უხრწნელი იყო.ჭილობი და მანტია, რაშიც მამა გაბრიელი იყო გახვეული, უხრწნელი იყო, ასევე დაუზიანებელი იყო მისი ფეხსაცმელიც.ფერიცვალების დედათა მონასტრის მონაზონმა ალისიამ, რომელიც საფლავის გახსნას ესწრებოდა, მამა გაბრიელის უხრწნელი სხეული მუხლამდე დაინახა, რომლის ფერიც ყავისფერი იყო, ხოლო ხორცი კი ისევ ჩვეულებრივი ჰქონდა.მორწმუნეები სვეტიცხოვლის საკათედრო ტაძარში, სადაც მამა გაბრიელის წმინდა ნაწილებია დასვენებული, დღემდე სასწაულის მოხდენის იმედით მიდიან.გადაცემა „ღამის პრაიმტაიმში“ მოქალაქემ საკუთარი ისტორია გაიხსენა, რომელიც მამა გაბრიელს უკავშირდება.მისი თქმით, სალოსმა მას შვილი გაუცოცხლა.„ექიმმა მითხრა- აღარ არის შენი შვილი, გარდაიცვალა... ეს იყო საშინელება, მაგრამ მე არ მჯეროდა. იქ იყო მარტყოფის მონასტრიდან ჩამობრძანებული მოძღვარი. პირველად ცხოვრებაში, შემეშინდა მოძღვრის დანახვის. მე ვიცოდი რისთვისაც ემზადებოდა ეს მამაო...მამა გაბრიელს ძალიან შევთხოვე - „გამიცოცხლე შვილი“ჩემი მეუღლე მომიტრიალდა და მითხრა - ხუთ დღეში მარიამი გეყოლება გვერდით. შევიდა ბავშვთან მამაო, შევიდა ჩემი მეუღლე. არ ვიცი იქ რა ჩაატარეს, ბავშვი გაცოცხლდა. მანამდე არც გული, არცერთი ორგანო არ მუშაობდა.გაოცებულმა მამაომ თქვა: მე პირველად ვნახე მსგავსი სასწაული.

1774041297

„ყინულის ქვეშ მოქცეული, განწირული ვფართხალებდი... ჩემმა მფარველმა ანგელოზმა დახრჩობას გადამარჩინა“ - კიდევ ერთი სასწაულის ამბავი

"უფალი და მფარველი ანგელოზი რომ მართლაც არსებობენ, ბევრ ჩემს სეხნიას დაუჯერებლად ეჩვენებოდა, რადგან ყველანი კომუნისტურ ეპოქაში გავიზარდეთო, - ამბობდა ხოლმე თევდორე პაპა, ახოვანი, ჭაღარა და ძალზე კეთილი მოხუცებული, - იმ დროს, ხომ იცით, სკოლებსა და უმაღლეს სასწავლებლებში ჩაგვჩიჩინებდნენ, არც ღმერთი არსებობს და არც არავითარი ანგელოზიო. თუ ვინმეს ყოყმანს შეატყობდნენ, გონებასუსტად ან ხალხის მტრად ნათლავდნენ და ხშირად სიცოცხლით აზღვევინებდნენ.თავად თქვენი მონა-მორჩილი მფარველი ანგელოზის არსებობაში მაშინ დავრწმუნდი, როცა მან ყინულიან წყალში დახრჩობას გადამარჩინა...ერთხელ, ძალიან ცივ ზამთარს, გზის შესამოკლებლად ჩვენი სოფლის პატარა, გაყინული ტბის ფეხით გადავლა მოვინდომე. გვიანი საღამო იყო, უკვე ბინდდებოდა. ცოტა ხანში ისე ჩამობნელდა, აღარც ჩანდა, საით მივდიოდი... ტბის შუაგულს რომ მივაღწიე, ყინული გაირღვა და წყალში აღმოვჩნდი... გამწარებული ვებრძოდი ცალკე წყალს, ცალკე სიცივეს და ცალკე ბნელეთს... ის ადგილი, ტბის სიმცირის მიუხედავად, ისეთი ღრმა იყო, მყვინთავები ზაფხულშიც კი ერიდებოდნენ...ყინულქვეშეთში უკუნეთი იდგა... განწირული ვფართხალებდი, ძალა ნელ-ნელა მელეოდა, ამაოდ ვცდილობდი, ტბის ზედაპირზე ამომეყვინთა... ბოლოს, როგორც იქნა, მოვახერხე, მაგრამ ყინულჭრილში ვერ მოვხვდი და ყინულს თავით დავეჯახე... სასოწარკვეთილმა აღარ ვიცოდი, საით გამეცურა. ვიგრძენი, ვიძირებოდი...სანამ ფსკერამდე დავეშვებოდი, მფარველ ანგელოზს მთელი ძალით შევღაღადე: - თუ არსებობ, მიხსენი-მეთქი. სიტყვით ვერა, რადგან ჰაერი აღარ მყოფნიდა, მხოლოდ გონებით შევთხოვდი შველას, მთელი არსებით ზედაპირისკენ მივიწევდი...უეცრად ყინულქვეშეთი უცნაური შუქით განათდა... შუქის გარდა ვერაფერს ვხედავდი... ეს ნათელი ნელ-ნელა მომიახლოვდა, არ ვიცი, ვინ ან როგორ, მაგრამ ვიღაცამ თითქოს თმაში ჩამავლო ხელი და ზუსტად ყინულჭრილის კიდეზე ამომაგდო... გული გრძნობდა, ვინც იყო ჩემი მხსნელი, მაგრამ ამის გარდა აღარაფერი მინახავს... როგორც ჩანს, შეისმინა ღმერთმა ჩემი ლოცვა.ყინულზე ძლივს გავხოხდი, შემდეგ როგორღაც ფეხზეც წამოვდექი და შინისკენ წავლასლასდი... ვიდრე საბოლოოდ გავითოშებოდი, ღვთის შეწევნით, შინ მისვლა მოვასწარი.ასევე ნახეთ:„ეს ისეთი საშინელება იყო, გახსენებაც კი მზარავს... დასუსტებული ქალი ცხრა კაცმა ძლივს მიმიყვანა წმინდა ბარძიმთან...“- დაუჯერებელი სასწაული„პიროტექნიკა არ აქვს აფეთქებული პირში! არასწორი ინფორმაცია აღარ გაავრცელოთ! ძაღლი არის ნაცემი“ - ტასო ლოსაბერიძე მიმართვას ავრცელებს

1773786296

„პატრიარქის მომავალ სამყოფელში ოდნავ ბჟუტავდა სინათლე. კართან მოხუცი მონაზონი შეეგება... დეკემბრის ბოლო იყო, გარეთაც ციოდა და შიგნითაც...“ - უწმინდესის აღსაყდრების დღე

სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი ილია მეორე საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქად 44 წლის ასაკში, 1977 წელს გამართულ მე-12 საეკლესიო კრებაზე აირჩიეს.ფეისბუქ გვერდი "თბილისური ამარკორდი" პატრიარქის აღსაყდრების ეპიზოდს (წყარო ჟურნალი "ეპიზოდი") იხსენებს. საზეიმო აღსაყდრების გამო ბანკეტი სასტუმრო „ივერიაში“ გაიმართა. შემდეგ კი მოტოციკლეტისტების ესკორტმა სიონის გვერდით, საპატრიარქო რეზიდენციამდე მიაცილა. რამდენიმე ნათესავიც მიჰყვა.პატრიარქის მომავალ სამყოფელში ოდნავ ბჟუტავდა სინათლე. კართან სოხუმიდან ჩამოყოლილი მოხუცი მონაზონი, მატუშკა მანიფა შეეგება, მუხლებში ჩაუვარდა, პატრიარქობა მიულოცა. მოხუცი წამოაყენა, თავზე ხელი გადაუსვა, დალოცა და ცარიელ შენობაში შევიდა.დეკემბრის ბოლო იყო, გარეთაც ციოდა და შიგნითაც. საგანგებოდ მორეცხილი იატაკს შავ ლაქებად აჩნდა სისველე. ოთახის კედლებზე წინამორბედ პატრიარქთა სურათები ეკიდა, ყველასთან მივიდა, გაჩერდა, პირჯვარი გადაიწერა და ქართული ეკლესიის წინაშე გაწეული ღვაწლისათვის მადლობა მოახსენა. შემდეგ ისევ გამოვიდა, ნათესავებს დაემშვიდობა.გულდამძიმებული წამოვიდა ნელი შიოლაშვილი, ბოლოს ნანახმა იმ დღის სიხარული ჩაუმწარა. შინდაბრუნებულმა დედას უამბო, როგორ ჩატარდა აღსაყდრება, როგორ მიაცილეს საპატრიარქომდე მათი საამაყო ბიძაშვილი და სრულიად მარტო, ერთი სუსტი, გაცრეცილი მოხუცის ანაბარად დატოვეს.- "როგორ, ჯალაბობიდან არავინ დარჩა?" - იკითხა დედამ.- "დედა, დღეიდან მისი ჯალაბობა მთელი საქართველოა და ის უნდა იყოს ყველას პატრონი." - უპასუხა ნელიმ.იმ საზეიმო დღეს ერთმა სასულიერო პირმა დანანებით თქვა: "პატრიარქმა ჩაიბარა სუდარაგადაფარებული ეკლესიაო."ეკლესიას მრევლი არ ჰყავდა, ქრისტიანობის მაღალი იდეალები ყოფით ჩვევებს შეეცვალა. არავინ იცავდა მარხვას, არ იღებდა ზიარებას. ცხვრის შეწირვა ღვთიურ ცხოვრებად მიიჩნეოდა. მოქმედებდა მხოლოდ 34 ეკლესია, 4 მონასტერი, იყო სულ 80 სასულიერო პირი, 7 მღვდელმთავარი. ეკლესიებში მოწყობილი იყო ბიბლიოთეკა, თეატრი, საწყობი, აბანოც კი. ისტორიული საპატრიარქო შენობა მილიციის მთავარ სამმართველოს ეჭირა. არსებობდა მხოლოდ ერთი სასულიერო სემინარია, არ იბეჭდებოდა არანაირი რელიგიური ლიტერატურა. გალობას და ხატწერას არავინ აქცევდა ყურადღებას. ახალ პატრიარქს არ ჰქონდა არავითარი დასაყრდენი, გარდა რწმენისა, რომ არ არსებობს გამოუვალი მდგომარეობა, ჩიხი, კედელი, მთავარია, რა ნაბიჯს გადადგამ.1989 წელს თავფარავნის ტბისა და ფოკას მონახულება გადაწყვიტა. საბჭოთა კავშირს იქ სასაზღვრო პუნქტი ჰქონდა გახსნილი და საგანგებო საბუთის გარეშე არავის უშვებდნენ. პატრიარქს თან პასპორტი არ აღმოაჩნდა და მესაზღვრეებმა უარი უთხრეს, ვერ გაგატარებთო. მოხერხდა და შეუშვეს იმ ადგილების მოსანახულებლად, საიდანაც წმინდა ნინო საქართველოში შემოვიდა. დახვდა სრულიად დარღვეული ეკლესია და ხალხი, რომელთაც ქართულად ერთი სიტყვის წარმოთქმა არ შეეძლო.გადაწყვეტილება მაშინვე მიიღო: - "მე ვიქნები პირველი ქართველი, ვინც აქ ფუძეს გაიჩენს." ეკლესიის ახლოს მდგარი სახლი შეისყიდა და იქ ჩაეწერა. საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის ოფიციალური მისამართი გახდა - ბოგდანოვკის რაიონი, სოფელი ფოკა.საქართველოს ეკლესიამ ისტორიულად კუთვნილი ადგილი და აღიარება უნდა დაიბრუნოს - ეს გახდა ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი საკითხი. 10 წელი, 1979 წლის მაისიდან 1990 წლის 4 მარტამდე, განუწყვეტელი მოლაპარაკება მიმდინარეობდა, არაერთი დაძაბული შეხვედრა გაიმართა სტამბოლსა და თბილისში. მართლაც რომ, თითოეულ სიტყვაზე იყო დავა. ქართული მხარე მოითხოვდა ჩაწერილიყო არა „ვამტკიცებ“ ან „ვადასტურებ“, არამედ „ვცნობ უძველეს ავტოკეფალიას“ და მიაღწიეს ამას. რჩებოდა მირონის დამზადების უფლება. სრული ავტოკეფალიისათვის კი ეს უფლებაც აუცილებელია. ბერძენმა მღვდელმთავარმა განაცხადა: წმინდა მირონს ჩვენი ხარჯით გამოვგზავნით ხოლმეო.ილია მეორე წამოდგა, სახეზე შეუვალობა გამოესახა: - "ქართველი ხალხი ასეთ აღიარებას არ მიიღებს. ვერავინ იკისრებს ისტორიის წინაშე პასუხისმგებლობას, რომ ავტოკეფალიურმა ეკლესიამ მირონი კონსტანტინეპოლიდან მიიღოს!" - პატრიარქმა მოლაპარაკება შეწყვიტა და სტუმრებს დაემშვიდობა.მსოფლიო საპატრიარქო იძულებული გახდა, დაეთმო და მიეღო საქართველოს ეკლესიის პირობები. მირონის შესახებ ჩაიწერა: „გადაწყდეს ტრადიციის მიხედვით“. ტრადიციულად კი მირონი საქართველოში იხარშებოდა.წყარო: თბილისური ამარკორდი, ჟურნალი „ეპიზოდი“ ასევე დაგაინტერესებთ: "პატრიარქს დაუნახავს ბადეში დამწყვდეული მგელი. გვიყვება - მივედი ახლოს და დაუფიქრებლად შევყავი თითები ბადეშიო..." - საოცარი ისტორია, თუ როგორ იცნო მგელმა უწმინდესი„შეეძლო ტანსაცმელი სხვისთვის მიეცა, თვითონ კი დაგლეჯილით ევლო; არავის ჰგავდა“ - 2 ოქტომბერი გოდერძი ჩოხელის დაბადების დღეა„გოგონას ძვრა ვერ უყვეს, იდგა ოთხი თვე გაქვავებული, გულში ჩაკრული წმინდა ნიკოლოზის ხატით“ - გაშეშებული ზოიას ისტორია, რომელმაც ყველა შეძრა

1773775962

„პატრიარქს დაუნახავს ბადეში დამწყვდეული მგელი... მივედა ახლოს და დაუფიქრებლად შეყო თითები ბადეში..." - საოცარი ისტორია, თუ როგორ იცნო მგელმა უწმინდესი

ყველასთვის საყვარელი ფოლკლორისტი, ეთერ თათარაიძე პატრიარქზე გვიამბობს ისტორიას, თუ როგორ იცნო მგლის ლეკვმა ჩვენი სულიერი წინამძღვრის მომნუსხველი ხმა თვეების შემდეგ და მადლიან ხელებზე ლოკვა როგორ დაუწყო...ეთერი "პრაიმტაიმთან" იხსენებს;ეთერ თათარაიძე: ისეთი სიყვარული და იმდენი სითბო და სიტკბო მიგვიღია პატრიარქისგან, რომელსაც არც ვიმსახურებთ. ის მართლა სითბოსა და სიტკბოსთვის არის ამ ქვეყანაზე გაჩენილი. ვერც დავიჯერებ გაჯავრება, ან ხმამაღლა რამის თქმა თუ შეუძლია. ეს არ შემიძლია წარმოვიდგინო. რაც უფალს მასთან ყოფნის ბედნიერი საათები და წუთები მოუცია, მხოლოდ სიმშვიდის და იმედის მოცემი ყოფილა ჩემთვის. როგორც მთის ქალი, მე მასში ყველა იმ ღირსებას ვხედავ, რაც მთის კაცს შეიძლება ჰქონდეს.მაქვს მისადმი მიძღვნილი საკმაო რაოდენობის ლექსები. ერთადერთხელ გავბედე და ხმამაღლა წავუკითხე ერთი ლექსი, საპატრიარქოში ღამის ლოცვაზე მისულმა. რაღაც ჩანაწერი ვნახე. თორემ აღარც მახსოვდა, ასე რომ "ვითავხედე..." ტაში დაუკრა. გულში ჩაკონება იცის სხვანაირად.მართლა მამასავით მისანდობელი, სულისმიერი ადამიანია. ჩვენი ხალხის სიბრძნესთან ვათანაბრებ.საქართველოს არც ერთი პატრიარქი არ იყო თუშეთის და ხევსურეთის მიწაზე ნამყოფი. და უფალმა მოგვცა ამის წყალობა და როდესაც ჩვენმა სათაყვანებელმა პატრიარქმა პირველად დაადგა ფეხი იქ, ჩვენ ვახლდით. ვერტმფრენით ჩავფრინდით, სამი დღე იქ გავატარეთ.ომალოში რომ ჩავფრინდით, მოიტანეს ამბავი, რომ დილით ერთ-ერთ ოჯახში აფორიაქებული შველი შევარდნილა. მსგავსი რამ არასდროს მომხდარაო, გვიყვებოდნენ. და სწორედ იმ დღეს ჩაფრინდა იმ მიწაზე უწმინდესი.ეკლესიამდე მიმავალ გზაზე, მთელმა თუშეთმა მინდორში დაკრეფილი ალპური გვირილების და ყაყაჩოების ბილიკი დაუფინა პატრიარქს. მაშინ ბრძანა უწმინდესმა, მე რომ შემეძლოს ჩემს გულს თუშეთში დავტოვებდი, მაგრამ დანარჩენ საქართველოს რა ვუყოო?მე ვფიქრობ, რომ ის სულ ჯანმრთელად არის. არ შემიძლია ვიფიქრო, რომ მას რაიმე სტკივა. გონებაში ასეთ რამეს არ ვუშვებ. სულ რაღაც ღვთაებრივი სიბრძნით აღმოჩნდება ბოლოს, რომ რამე გადაწყვიტა. რომ გგონია, როგორი დაღლილიაო, ზუსტად მაშინ მიეცემა უდიდესი ღვთიური ძალა და მაშინ გადავრჩებით ხოლმე.მე მჯერა მისი ხილვების და სიზმრების. ვარ ძალიან მშვიდად, მყუდროდ ამ ქვეყნად იმიტომ, რომ ამდენი ტკივილისა და განცდის მიუხედავად მჯერა, რომ ის გამოსავალს ყოველთვის იპოვის. მისგან იმდენ რამეს ვარ მოსწრებული, რომ ამის მჯერა.ძალიან მადლიანია. მისგან ბევრს აქვს მადლი მიღებული.ერთხელ მე და ამირანს გვიამბო მგლის ამბავი (ალბათ, ბევრ სხვასაც).სნოდან მისმა დეიდაშვილმა, უკვე ცხონებულმა იორამ ღუდუშაურმა მგლის ლეკვი ჩამოუყვანა საჩუქრად და საპატრიარქოში დაუტოვა. პატრიარქი ჰყვება, ვერც ის ვუთხარი, რატომ ჩამომიყვანეო, რახან საჩუქარი იყოო. და მთელი ზამთარი ეფერებოდა თურმე, უვლიდა ამ მგლის ლეკვს. რაც მთავარია, ეს დატყვევებული მგლის ლეკვი ეცოდებოდა.გაზაფხულზე ახლობლებს თხოვა, მგელი უკან წაეყვანათ და დეიდაშვილთან დააბარა, სთხოვეთ იორამს ეს ლეკვი ბუნებაში გაუშვასო. ერთხელაც, როდესაც სნოში აბრძანდა პატრიარქი, იორამის სახლთან გაუვლია და დაუნახავს, ბადეში დამწყვდეული მგელი. გვიყვება - მივედი ბადესთან ახლოს და დაველაპარაკე: შენ ისევ აქ ჰყავხარ, ამდენი ხანი არ გაგიშვა, ისევ ტყვეობაში ხარ-მეთქი? და დაუფიქრებლად შევყავი თითები ბადეში; მომიახლოვდაო და თითებზე ლოკვა დამიწყოო. ეტყობა, ხმა და მადლი ჰქონდა ჩარჩენილი. მეტი რა ლეგენდა უნდა არსებობდეს, როდესაც მგლის ლეკვი ჩვენს პატრიარქს ხელებს ულოკავს...მე მინდა მის ღვაწლს სწორად ვხედავდეთ. რამდენი უნდა გამოგვასწოროს?! ერთ ადამიანს ვერ ზრდის მთელი ოჯახი და ახლა წარმოიდგინეთ, რამხელა ჯაფა, რამხელა სულიერი წონასწორობა, ძალისხმევა სჭირდება ქვეყნის სულიერ გამოსწორებას?!..მე ბედნიერი ვარ, რომ ამ დღეს ვესწრები, როდესაც უწმინდესი 90 წლისაა...მისი ლოცვითა და ვედრებით სულ მშვიდობა და ბედნიერება იყოს ჩვენს ქვეყანაში. ასევე დაგაინტერესებთ: "მხოლოდ თვალებით უნდა გამოეხატა ცოლისადმი უდიდესი სიყვარული და სევდაც, რომ დრო დაუნდობელია, მაგრამ სიყვარული მაინც რჩება... კახიმ მითხრა..." - პირველად გენიალურ არტისტზე შოთა კალანდაძე"ჩემი თავის ქალი ვარ, ვაფასებ სიცოცხლეს; ვცეკვავ, გურმანი ვარ; გადასარევი მეხსიერება მაქვს" - 90 წლის ლამარა ვაშაკიძე ასაკის საიდუმლოებაზე"მოქალაქე წმინდანი" - რა ხდება ფილმში, რომელიც "ოსკარზე" გაიგზავნა"ლატვიელი ბრეგვაძე" - "ლაიმაზე მართლა ასე დაწერეს? მე კიდევ ძალიან მომწონს ვაიკულეს გემოვნება, დახვეწილია" - ნანი ლაიმასთან დუეტზე

1773072240

ქალმა ქუჩაში კასეტა იპოვა, რომელიც 1968 წლის ჩანაწერს შეიცავდა... - ამბავს უცნაური გაგრძელება მოჰყვა

ძველ კასეტის პოვნას, რომელიც 1968 წლის ჩანაწერს შეიცავდა, სოციალური მედიის წყალობით ბედნიერი დასასრული ჰქონდა. ჩანაწერს მარტივი, მაგრამ შინაარსიანი აღწერა ჰქონდა: „ბებია ნატალინას და ბაბუა ბრანდოს ხმა“.ბევრს ეს ნივთი შეიძლება უმნიშვნელოდ მოგეჩვენოთ, მაგრამ მათთვის, ვინც იცნობდა და უყვარდა ეს ბებია-ბაბუა, ის ძვირფას ოჯახურ მოგონებას წარმოადგენს. სოციალური ქსელის წყალობით, ჩანაწერი საბოლოოდ მის მფლობელს დაუბრუნდა.ამბავი 4 მარტის დილით დაიწყო, როდესაც ქალმა რომის Facebook ჯგუფში შეტყობინება გამოაქვეყნა.წერილში, რომელსაც ფოტოც ახლავს თან, ქალმა განმარტა, რომ ჩანაწერი ვია დელე ვიგნე ნუოვეს ქუჩაზე, ვია ვილა დი ფაონტეს გზაჯვარედინზე იპოვა. ფიქრობდა, რომ შესაძლოა ვინმესთვის სენტიმენტალური ღირებულება ჰქონოდა, ამიტომ გადაწყვიტა, პოსტი დაედო. პოსტი ვირუსულად გავრცელდა და მფლობელიც გამოჩნდა.რამდენიმე საათში შეტყობინება სწრაფად გავრცელდა კომენტარებითა და რეპოსტებით, რამაც მრავალი მომხმარებლის ყურადღება მიიპყრო.ციფრული ინფორმაციის წყალობით, ფოტოსურათმა ნამდვილ მფლობელამდე - რომაელ არქიტექტორამდე მიაღწია, რომელიც ჟენევაში ცხოვრობს და მუშაობს. მან კომენტარებში პირდაპირ დაწერა, რომ კასეტას მნიშვნელოვან ოჯახურ რელიკვიად მიიჩნევს.ამ ამბავს უცნაური გაგრძელება მოჰყვა. მრავალრიცხოვან კომენტარებს შორის გამოჩნდა კიდევ ერთი მომხმარებელი, რომელიც თვლიდა, რომ ჩანაწერი მის ოჯახს ეკუთვნოდა.კაცმა თქვა, რომ მისი ბიძები სწორედ ამ რაიონში ცხოვრობდნენ და რომ მის დიდ ბაბუას ბრანდო და ბებიას ნატალინა ერქვათ. ნაპოვნმა კასეტამ მას იმედი მისცა, რომ დაკარგული მოგონება იპოვა.თუმცა, მალევე მოჰყვა სიურპრიზი: ორივე მომხმარებელმა აღმოაჩინა, რომ ისინი ნათესავები იყვნენ. ონლაინ საუბარმა დაადასტურა: „ჩვენ ბიძაშვილები ვართ. რა მშვენიერია, რომ შევძელით ერთმანეთის პოვნა“. - წერდნენ ისინი კომენტარებში.ეს ამბავი კიდევ ერთხელ აჩვენებს, თუ რამდენად ღირებული შეიძლება იყოს სოციალური მედია ადამიანების მოსაძებნად, მოგონებების შესანარჩუნებლად და ოჯახური კავშირების გასაძლიერებლად. - წერს იტალიური მედია.

1773044820

იტალიელმა 120 ათასი ევროს ღირებულების ოქროს ზოდები ნაგავში გადააგდო

იტალიის ქალაქ ტორე ლაპილოში, 57 წლის მამაკაცმა 20 ოქროს ზოდით სავსე ყუთი ნაგავში გადააგდო, იტყობინება RMF24 პორტალი. მათი ღირებულება 120 000 ევროა.მთელი ცხოვრების განმავლობაში მამაკაცი რეგულარულად ინვესტირებდა თავის ქონებას ოქროს ზოდებში. თუმცა, შეცდომით, მან გადააგდო თუნუქის ყუთი, რომელშიც მათ ინახავდა. ის მხოლოდ მეორე დღეს მიხვდა თავის შეცდომას და პოლიციას დაუკავშირდა.სამართალდამცველებმა ისტორიის ავთენტიკურობა ვიდეოთვალის კამერების გამოყენებით გადაამოწმეს. ჩანაწერებმა დაადასტურა მამაკაცის ისტორია. შემდეგ პოლიციამ აღმოაჩინა, რომ ნაგავი უკვე გადატანილი იყო მეზობელ ქალაქ უგენტოში მდებარე ნაგავსაყრელზე.ნაგავსაყრელზე აქტიური ძებნა დაიწყო. უსაფრთხოების სამსახურების წყალობით, ნაპოვნია ყუთი, რომელშიც ყველა ოქროს ზოდი იყო.

1773037827

სამი შვილის დედა, რომელიც 24 წლის წინ დაიკარგა, ცოცხალი იპოვეს

მიშელ ჰანდლი სმიტი 2001 წლის დეკემბერში, 38 წლის ასაკში გაუჩინარდა, მას შემდეგ, რაც ედენში მდებარე სახლიდან საშობაო საყიდლებზე გავიდა და სამი - 19, 14 და 7 წლის შვილი დატოვა.თუმცა, ორ ათწლეულზე მეტი ხნის ძებნის შემდეგ, სმიტი 20 თებერვალს როკინგჰემის ოლქის შერიფის ოფისმა „უვნებელი და ჯანმრთელი“ იპოვა, ნათქვამია პრესრელიზში.„უბრალოდ მინდა გარეთ გასვლა და ყვირილი: „ის ცოცხალია, ის ცოცხალია!““ - განუცხადა სმიტის ბიძაშვილმა, ბარბარა ბირდმა WFMYNews 2-ს.„წლების განმავლობაში არ ვიცოდით, ვგლოვობდით თუ ველოდებოდით... ჩემი მთავარი კითხვა მისთვის არის: „რა მოხდა ამდენი წლის წინ, დეკემბერში? რამ აიძულა წასვლა? რა მოხდა?“შერიფის დეპარტამენტის ცნობით, სმიტის საქმეს რამდენიმე სააგენტო იძიებდა, მათ შორის FBI.ანგარიშის თანახმად, გამომძიებლებმა მის საქმესთან დაკავშირებით ახალი ინფორმაცია 19 თებერვალს მიიღეს და მეორე დღეს დაუკავშირდნენ.თუმცა, შესაძლოა, სმიტის ხელახლა გამოჩენით ყველა კითხვაზე პასუხი არ გაირკვეს, რადგან შერიფის ოფისმა განაცხადა, რომ სმიტმა მოითხოვა, მისი ადგილსამყოფელი კონფიდენციალურად დარჩენილიყო.„მესმის და პატივს ვცემ მის სურვილს, რომ ჩვენგან არცერთს არ ჰქონდეს მასთან კონტაქტი“, - განუცხადა ბირდმა გამოცემას.„მე არ ვარ გაბრაზებული... დღეს მიღებული ყველაზე მნიშვნელოვანი პასუხი ის არის, რომ ის ცოცხალია. ამ ეტაპზე სხვა არაფერს აქვს მნიშვნელობა“.დედის პოვნის შესახებ ინფორმაციის გავრცელების შემდეგ, სმიტის ქალიშვილმა, ამანდამ, Facebook-ზე ვრცელი განცხადება გამოაქვეყნა.რაც შეეხება ჩემს გრძნობებსა და ემოციებს დედაჩემის მიმართ... აღფრთოვანებული ვარ, გაბრაზებული ვარ, გული მწყდება, სუნთქვა არ შემიძლია! ოდესმე აღდგება თუ არა ჩემი ურთიერთობა დედასთან? გულწრფელად რომ ვთქვა, ამ კითხვაზე პასუხის გაცემა არ შემიძლია, რადგან არც კი ვიცი, რა ვქნა. ვფიქრობ მთელ ტკივილზე... მაგრამ დედაჩემი მხოლოდ ადამიანია, როგორც ყველა ჩვენგანი“, - წერს ის.„როდესაც დედაჩემი ჩემი ყოველდღიური ცხოვრების ნაწილი იყო, ის მაძლევდა სიყვარულს და კავშირს, რომელიც არასდროს დამავიწყდება. რა თქმა უნდა, დედასა და ქალიშვილს შორის იყო კამათი, მაგრამ ახლა მხოლოდ ის ღიმილი მახსოვს, რაც ერთად გავატარეთ, ის ბედნიერი მომენტები და ის სიყვარული, რომელსაც ვგრძნობდი!“„მამაჩემიც და დედაჩემიც იმსახურებენ, რომ მათი არჩევანი და გრძნობები პატივისცემით იყოს აღსავსე.“სმიტის გაუჩინარება წლების განმავლობაში აწუხებდა მის ოჯახს და ბევრი პასუხგაუცემელი კითხვა დატოვა.„ზუსტად არ ვიცი, რა მოხდა. ჯერ კიდევ არ ვარ დარწმუნებული, ჯერ კიდევ ცოცხალი ხარ დედამიწაზე თუ წახვედი“, - დაწერა მისმა ქალიშვილმა Facebook-ზე 2024 წელს.დედის, მიშელ ჰანდლი სმიტისადმი მიძღვნილ Facebook გვერდზე, სახელწოდებით „მიშელ ჰანდლი სმიტი სახლში დააბრუნეთ“, ნათქვამია, რომ სმიტი გაუჩინარებისას თავის მუქ მწვანე ფერის 1995 წლის Pontiac Trans Sport ფურგონს მართავდა, რომელიც დღემდე არ უპოვიათ.„მიშელი შვილებს ნებით არასდროს მიატოვებდა“. ჩვენ გვჭირდება პასუხები და საზოგადოების მხარდაჭერასა და დახმარებას ვითხოვთ, რათა გავიგოთ სიმართლე იმის შესახებ, თუ რა დაემართა მიშელს და რატომ გააკეთა ეს. „დღემდე, თითქმის 20 წლის შემდეგ, მისი გაუჩინარების ფაქტზე რეალური გამოძიება არ ჩატარებულა... შევეცადოთ, დავასრულოთ ეს კოშმარი მიშელის ახლობლებისთვის და ის სახლში დავაბრუნოთ“.