1778617748

„მითხრა, ინსტრუმენტთან რომ ვჯდები, სიცხე მიწევს 40 გრადუსამდეო“... - პატრიარქი შიოს აქამდე უცნობი ამბავი, რომელიც ბერად აღკვეცის ამბავს უკავშირდება

საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის ისტორიაში ახალი ეტაპი დაიწყო. შიო III საქართველოს 142-ე კათოლიკოს-პატრიარქად აღსაყდრდა.საზეიმო ლიტურგიის დროს ახალ პატრიარქს ეკლესიის უმნიშვნელოვანესი სიმბოლოები  საპატრიარქო მიტრა, კუნკულ-ბარტყული, ჯვარ-პანაღია და კვერთხი გადასცეს.ამ მნიშვნელოვან მოვლენას საზოგადოების განსაკუთრებული ინტერესი მოჰყვა, რის ფონზეც მეუფე შიოს ბავშვობის, ახალგაზრდობისა და პირადი ცხოვრების შესახებ არაერთი მოგონება გავრცელდა.გთავაზობთ ამონარიდს გიო მგელაძის ჟურნალ „სარკისთვის“ მიცემული ინტერვიუდან, სადაც მეუფე შიო ბერად აღკვეცის ამბავს უკავშირდება:„მეუფე შიო ჩემი კლასელი და ნათლიაა. მამაჩემი მამამისის მეჯვარეა. მას ფანტასტიკური, მანათობელი მშობლები ჰყავდა. მამა, ძია თეიმურაზი, არქეოლოგი იყო, დედა, ნანა ქურდიანი, ფილოლოგიის დოქტორი გახლდათ. ბებია, ნინა ჟვანია, ცნობილი ექიმი იყო. პაპამისი, ელიზბარ ქურდიანიც ექიმი იყო. ერთს მოსკოვში ჰქონდა განათლება მიღებული, მეორეს — ლენინგრადში.მეუფე შიო კი ძალიან თბილი ადამიანი იყო და არის. ნამდვილი არისტოკრატია — ზრდილი, ჭკვიანი, განათლებული... წარმოიდგინეთ, მაშინ 53-ე სკოლაში სწავლობდა, ვერაზე ცხოვრობდა და შეეძლო ისე ევლო ჩელოთი ხელში, რომ ამის გამო ხმა არავის გაეცა. მუსიკა ძალიან უყვარდა. კონსერვატორიაში რომ ჩააბარა, კონკურსებს იგებდა და ა.შ. მერე კი მიატოვა კონსერვატორია, არ დაუმთავრებია.ერთ მშვენიერ დღეს მოვიდა ჩემთან და მითხრა, ინსტრუმენტთან რომ ვჯდები, სიცხე მიწევს 40 გრადუსამდეო. არადა, კარგმა მუსიკოსმა დღეში 10 საათი მაინც უნდა გაატაროს ინსტრუმენტთან. ვურჩიე, დაენებებინა თავი და დაესვენა. რამდენიმე თვის მერე მისთვის უჩვეულო რამ მითხრა — მინდა, სასულიერო სემინარიაში ჩავაბაროო. ძალიან გამიკვირდა. მითხრა, მინდა თეოლოგია ვისწავლო და მერე სხვებს ვასწავლოო. მაშინ მე ახალი ჩამოსული ვიყავი შიომღვიმის მონასტრიდან — იქ ცოტა ხანს ვიმყოფებოდი. შევთავაზე, ჩემს მეგობრებს ვეტყვი, აგიყვანენ შიომღვიმეში, ცოტა ხანს დარჩი, რომ მიხვდე იქ რა ხდება, აღსარება თქვი-მეთქი და ა.შ.მეორე დღესვე, ორმა ჩემმა მეგობარმა წაიყვანა შიომღვიმის მონასტერში. 5 წელი თბილისში არ ჩამოსულა. დედაქალაქში, 5 წლის შემდეგ, უკვე ბერად აღკვეცილი დაბრუნდა. 1991 წელს წავიდა შიომღვიმეში და 3 წელიწადში ბერად აღიკვეცა.ძალიან წარმოსადეგი იყო — მაღალი, ახოვანი, ქერა თმებითა და ცისფერი თვალებით. ასაკში კი გამუქდა და გაჭაღარავდა. პირველ კლასში ერთ მერხზე აღმოვჩნდით. ისეთი მაღალი და დიდი იყო ჩემზე, მეგონა, გვერდით მეხუთეკლასელი მეჯდა. მისი სიმაღლე ახლა, მგონი, 190 სანტიმეტრია.მამა შიო უთბილესი ადამიანია. ბოლომდე არისტოკრატად დარჩა. ნამდვილი ქრისტიანია. დარწმუნებული ვარ, რომ მისი გული ეკუთვნის სამშობლოს, სული — ღმერთს და ხორცი ღმერთმა დიდხანს შეუნარჩუნოს!“

1778601707

„პირველივე ბგერიდან ბურთი გებჯინებოდა ყელში და ცრემლი გერეოდა...“ - უცნობი დეტალები პატრიარქი შიოს ცხოვრებიდან

საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის ისტორიაში ახალი ეტაპი დაიწყო. შიო III საქართველოს 142-ე კათოლიკოს-პატრიარქად აღსაყდრდა.საზეიმო ლიტურგიის დროს ახალ პატრიარქს ეკლესიის უმნიშვნელოვანესი სიმბოლოები  საპატრიარქო მიტრა, კუნკულ-ბარტყული, ჯვარ-პანაღია და კვერთხი გადასცეს.ამ მნიშვნელოვან მოვლენას საზოგადოების განსაკუთრებული ინტერესი მოჰყვა, რის ფონზეც მეუფე შიოს ბავშვობის, ახალგაზრდობისა და პირადი ცხოვრების შესახებ არაერთი მოგონება გავრცელდა.შიოს ახალგაზრდობის შესახებ სოციალურ ქსელში ქეთი ლოლაძე საინტერესო ეპიზოდებს იხსენებდა:„მეუფე შიო (ერისკაცობაში ელიზბარ მუჯირი). მახსოვს, პირველად რომ ვნახე კონსერვატორიაში, მზესავით იყო, ნათელი, თბილი, ფუმფულა და საყვარელი სულ ღიმილით, მაშინაც წვერიანი დადიოდა, ეს პატარა 17 წლის ბიჭი და ირგვლივ სიკეთეს და სითბოს აფრქვევდა. არ ვიცი, მეჩვენებოდა თუ არა, რომ ყველასგან განსხვავებული იყო გარეგნობით თუ ხასიათით. მერე მახსოვს, პირველად მოვისმინე როგორ უკრავდა, უკრავდა ჩელოზე, მაშინ კი დავრწმუნდი, რომ ნამდვილად ყველასგან განსხვავებული იყო.ეს არ იყო ჩვეულებრივი მუსიკალური ნიჭით დაჯილდოებული პატარა ბიჭი, სცენაზე ზრდასრული, ჩამოყალიბებული მუსიკოსი იჯდა. ისიც მახსოვს, თუ როგორ "აფეთქდა" მისი სახელი პირველივე კონცერტიდან, როგორ ეხვეოდნენ თავს პროფესორები და ლექტორები, კომპლიმენტებს არ იშურებდა არავინ, წარმატებულ მომავალს ხედავდნენ მასში. ასე გახდა ყველასათვის საყვარელი ელიზბარი, მუსიკოსი რომლის პირველივე ბგერიდან ბურთი გებჯინებოდა ყელში და ცრემლი გერეოდა ისე უკრავდა...რა მომენტში დავმეგობრდით არ მახსოვს, მახსოვს ჩვენს შორის ორი საერთო ინტერესი და სიყვარული გამოიკვეთა: ჯაზი და მურაბა. მერე იყო ჩემთან სამზარეულოში ღამეების თენება, გაუთავებელი საუბარი ყველაფერზე და არაფერზე (მურაბის და ჯაზის თანხლებით, რა თქმა უნდა). ერთხელაც, უცებ საიდუმლო გამიმხილა, თუ როგორ აპირებდა ჩელოსთან განშორებას და სხვა გზის არჩევას.თავიდან მეგონა ხუმრობდა, მახსოვს, დავცინე კიდეც (პირველი რეაქცია იყო ასეთი) და მე რომ იმ ღამეს ხუმრობა მეგონა, ჩემს მაესტროს (იმ დროს კონსერვატორიის რექტორს) ბატონ ნოდარ გაბუნიას სულაც არ ეხუმრებოდა. რა არ მოუყვანა მაგალითად, ვისი ბიოგრაფია არ გაახსენა და წაუკითხა, როგორ არ ეცადა, გადაეთქვა ელიზბარს თავისი გადაწყვეტილება, როგორ ემოციურად უხსნიდა მთელი თავისი არსებით რომ მუსიკაა სწორედ ის გზა, ღვთის გზა, რომელიც უფალთან მიიყვანდა, რომ მუსიკაც ბუნების ძალაა ღმერთისგან შექმნილი... ყველაფერი ამაო იყო. ელიზბარი ჯიუტად თავისას ითხოვდა. ვიჯექი როიალთან ხმაგაკმენდილი და ვუსმენდი მათ დიალოგს (უფრო კამათს). ვიჯექი და მთელი გულით მამა ნოდარის მხარეს ვიყავი იმ წუთას. გვენანებოდა ელიზბარი, გვენანებოდა მისი მონაცემები, ნიჭი, უზადო შესაძლებლობები, მომავალი, კარიერა და ვინ მოთვლის კიდევ რა... ის კი ჯიუტად ითხოვდა ხელმოწერას კონსერვატორიიდან გარიცხვის შესახებ. ასეც მოხდა, დაიყოლია, აიღო ფურცელი, თვალი ჩამიკრა და გაუჩინარდა. დაგვტოვა დამუნჯებული. იმ დღეს გაკვეთილი ვეღარ გავაგრძელეთ, განწყობა გაქრა, შევყურებდით ერთმანეთს მაესტრო და მე გაკვირვებული, ჩუმად, უხმოდ.მას მერე წლები გავიდა არაფერი მსმენია მასზე... ნოდარ გაბუნიას პანაშვიდზე ყველა მამაოს ელოდა წესის ასაგებად, და შემოვიდა მამაო, ისევ ისეთი ნათელი სახით, ისევ მზესავით თბილი, მშვიდი და ისევ ყველასგან განსხვავებული.როგორი გულწრფელი იყო, როგორი პასუხისმგებლობით აღასრულა რიტუალი. ისევ სამზარეულოში აღმოვჩნდით, ამჯერად გაბუნიებთან სახლში, ვისხედით პირისპირ, ვუყურებდით ერთმანეთს და ხმას არ ვიღებდით. რაღაც ერთი საერთო ტკივილი გვქონდა, დიდ მაესტროს ვემშვიდობებოდით, ბოლოს გაიღიმა, წამიერად ერთი და იგივე აზრი დაგვიტრიალდა თავში, დუმილი კი მან დაარღვია და მითხრა: "ქეთი, წლების წინ, მაშინ, ნოდართან კაბინეტში, ჩვენ სამნი რომ ვისხედით, რომელიმე ვიფიქრებდით, რომ ბატონ ნოდარს ამ ცხოვრების უკანასკნელ გზაზე მე გავაცილებდი?". ნამდვილად ვერ ვიფიქრებდით ვერც იმას და ვერც ამას, თუ რა ხდება დღეს მის თავს...ისე, ცხოვრების მანძილზე დრო და დრო სულ შემთხვევით ვეკვეთებოდით ერთმანეთს (ამით აღარ შეგაწყენთ თავს). ბოლოს ორი წლის წინ ვნახე, სენაკში, სადაც ვალერიან შიუკაშვილის ფესტივალი იმართება ყოველწლიურად. დარბაზში იჯდა, მომეჩვენა რომ იმ ნათელ გამომეტყველებას დარდი ქონდა შეპარული, ცოტაც მობერებული, თმა-წვერ თეთრიანი, სევდიანი იყო. სცენაზე პატარა ჩელისტი ბიჭი ავიდა, როგორც კი დაკვრა დაიწყო, სახე გაუნათდა ისევ, თვალებში სითბო ჩაეღვარა და გაეღიმა. ჰო, და კიდევ კვერთხი ეჭირა. თვალი რომ გავაპარე, თითებს ამოძრავებდა აღმა-დაღმა, უკრავდა ალბათ გულში... ჯანმრთელობას, მხნეობას და გამძლეობას ვუსურვებ ამ ნათელ და კეთილშობილ ადამიანს”, - წერდა ქეთი ლოლაძე.

1778522523

„ავარიის შემდეგ უბრალოდ წამოდგა და ტანსაცმელი გაიფერთხა“ - გოგონა, რომელიც ტკივილს, შიშსა და შიმშილს ვერ გრძნობს

ბრიტანელი ოლივია ფარნსუორთი, ქალაქ ჰადერსფილდიდან, მსოფლიოში ერთ-ერთ ყველაზე უნიკალურ სამედიცინო შემთხვევად მიიჩნევა. გოგონა იშვიათი გენეტიკური მუტაციით — მე-6 ქრომოსომის დელეციით დაიბადა, რის გამოც არ გრძნობს ტკივილს, შიშს, შიმშილს და თითქმის არასოდეს ეძინება.ოლივიას ისტორია პირველად ფართოდ 2016 წელს გავრცელდა, როდესაც მას ავტომობილი დაეჯახა და რამდენიმე მეტრი ათრია. შემთხვევის მიუხედავად, გოგონა ფეხზე თავად წამოდგა და მხოლოდ ის იკითხა, რა მოხდა.ექიმებმა შემოწმების შემდეგ მხოლოდ მცირე ნაკაწრები და სისხლჩაქცევები აღმოაჩინეს. სწორედ ამის შემდეგ უწოდეს მას „ბიონიკური გოგონა“.დედის თქმით, ოლივია დაბადებიდანვე განსხვავდებოდა სხვა ბავშვებისგან — თითქმის არასოდეს ტიროდა, არ ითხოვდა საჭმელს და ძალიან ცოტა ეძინა. მოგვიანებით ოჯახმა შენიშნა, რომ გოგონა ტკივილზეც საერთოდ არ რეაგირებდა. ერთ-ერთი შემთხვევის დროს მან ტუჩი მძიმედ გაიჭრა და ნაკერებიც კი დასჭირდა, თუმცა არ უტირია.ექიმების განმარტებით, ოლივიას მე-6 ქრომოსომაში აკლია მონაკვეთი, რომელიც პასუხისმგებელია ტკივილის, შიმშილისა და დაღლილობის აღქმაზე. სპეციალისტების თქმით, მსგავსი სიმპტომები ცალ-ცალკე სხვა პაციენტებშიც ფიქსირდება, თუმცა ასეთი კომბინაცია — ტკივილის, შიშისა და შიმშილის ერთდროული არარსებობა — უკიდურესად იშვიათია.გოგონა დღემდე იღებს საძილე საშუალებებს, რადგან ბუნებრივად დაძინება უჭირს. ექიმები აღნიშნავენ, რომ მისი მდგომარეობა განსაკუთრებულ სიფრთხილეს საჭიროებს, რადგან შესაძლოა სერიოზული დაზიანება ვერც კი იგრძნოს.

1778049057

რას გამოხატავს გველეშაპი წმინდა გიორგის ხატზე

უფოლოგი ერეკლე შონია სტუმრად იყო მათემატიკოს ვაჟა მანგოშვილთან, რომელსაც გიორგობასთან დაკავშირებით საინტერესო საუბარი ჰქონდა. გთავაზობთ ამონარიდს.ვაჟა მანგოშვილი: გიორგობისთვე გამხნევების თვეა და ამ განწყობით ვულოცავ ყველას გიორგობას.გატეხილ პურს და გაუეტეხელ გულს გაუმარჯოსო, ამბობდნენ მთაში. გატეხილი პური და ბარძიმში ღვინო, ზიარების ტოლფასია. გატეხილ პურს და ღვინოს რომ ეზიარებოდი, არ უნდა შეგშინოებოდა არაფრის, რადგანაც მხნეობის და გაუტეხელების ფორმულაა.გურულები ღვთის დარი ხალხია. მათ აქვთ საინტერესო გასამხნევებელი ფორმულა. თუმცა მანამდე გავიხსენოთ სოლომონ მეფის ბეჭედი - "ესეც გაივლის". ბრძენი მეფე მწუხარებაში ჩავარდნილი ეტყოდა თავს, ესეც გაივლისო. ლხინსა და სილაღეს რომ თავი არ წაერთმია მისთვის, ისევ დახედავდა. წონასწორობის ფორმულა იყო. აბა, ახლა გურული როგორ ორ სიტყვას ამბობს გასაჭირის დროს - მაი აფერი. ანუ გულზე არ მოიხვედრო, დღეს თუ ასეთ დღეში ხარ, ხვალ უკეთესი დღე გათენდებაო.წმინდაო გიორგი შენს ხატებას ვუმზერ და სული მხნედ არისო, ამბობს ზვიად გამსახურდია. ხატიდან მაკურნებელი ძალა შემოდის და ამიტომ.სამეგრელოში როგორ ხარო რომ მოიკითხავენ ახლობელს, ის პასუხობს - ჯგიროდ, ჯგრეგ ვარ ანუ კარგადო, ჯგრეგ წმინდა გიორგია. წმინდა გიორგივით ვარო, მას ედრებოდა, ედარებოდა. ქცევით, ჩაცმით...წმინდა გიორგი ხილულად ეწეოდა მებრძოლებს - შავნაბადაში, დიდგორის ველზე, ბახტრიონზე, ხრეშილზე. როცა ხილულად ეწეოდა, ბუნებრივია იყო მომენტები, როცა წმინდანი უხილავად ეწეოდა მებრძოლთ.წმინდა გიორგის ხატს რაც შეეხება. გველეშაპი ადამიანის დაცემული ბუნებაა. ჩვენი ეგოისტური პირადი მე, რომელიც გავამეფეთ, ტახტზე დავსვით და გუნდრუკს ვუკმევთ. შუბი უფლის სიტყვა და მცნებაა, რომელიც ბოროტი ძალისკენ, ურჩხულისკენ მიემართება. კი არ უნდა მოკლას და დაასახიჩროს, არამედ უნდა გარდაქმნას უფლის სიტყვით. მოთვინიერებული ბოროტი ძალა ტრანსფორმირდება და ის გოგონას მცველად გადაიქცევა.ბორბალზე გაკრული წმინდა გიორგი ჩვენი უკვდავ სულის სიმბოლოა... 

1778013651

ამ ჯაჭვს კისერზე იდებს და ტაძარს სამგზის შემოუვლის ლოცვით - სასწაულები, რომელიც ლომისის წმინდა გიორგის სახელს უკავშირდება

ლომისის წმინდა გიორგის ხატის შესახებ არის ერთი ლამაზი ლეგენდა. XIII საუკუნეში ჩვენს სამშობლოს საშინელი განსაცდელი დაატყდა თავს. ხვარაზმელების ლაშქარი, რომელსაც ჯალალ-ედ-დინი სარდლობდა, ორგზის შემოესია ქვეყანას. მტერმა მაშინ არაგვის ხეობაც დაარბია და 7000 არაგველი ტყვედ წაასხა. ტყვეებს თან მთიულეთის მთავარი სიწმინდე - გზოვანის წმინდა გიორგის ხატი წაუღიათ. გადმოცემით, ამ ძლიერ ხატს ხვარაზმელთა (ხორასნელთა) მხარე "შეუკრავს": დედამიწას ნაყოფი აღარ გამოუღია, ადამიანი და საქონელი გაბერწებულა... ერთი სიტყვით, ქვეყანა დაღუპვის პირას მისულა.თავზარდაცემულ სულთანს მისნები მოუხმია. მათ მოუხსენებიათ, უბედურების მიზეზი გურჯისტანის ხატიაო. სულთანს მისი დაწვა უბრძანებია. ხატი საკირეში ჩაუგდიათ, მაგრამ იქიდან უვნებლად ამოფრენილა და იქვე მოვლენილი თეთრი ხარის რქაზე დაბრძანებულა. ხარი და ხატი მანამ არ დაძრულან ადგილიდან, სანამ სულთანს ყველა ტყვე არ გაუთავისუფლებია. მაინც დაკლებიათ ერთი კოჭლი დედაკაცი, რომელიც ვიღაც ხორასნელს მოახლედ წაუყვანია. ის ქალიც სასწრაფოდ მოუძებნიათ და ხატიანი ხარიც 7000 ქართველის თანხლებით სამშობლოსკენ დაძრულა. გზად, სადაც კი ხარს შეუსვენია, ხალხს ყველგან ნიში აუგია. ხატი ბოლოს მლეთის მთაზე დამკვიდრებულა, სადაც ახლა სალოცავია. მას ევედრებოდნენ შვილიერებას, თვალის სინათლეს და ა.შ.არავინ იცის, სად არის ამჟამად ლომისის სასწაულთმოქმედი ხატი. აქაურთა თქმით, შიშიანობის დროს დეკანოზებს იგი გადაუმალავთ და სანაცვლოდ მისი მსგავსი ვერცხლის ხატი მოუჭედინებიათ. გადამალული ხატი ვეღარ უპოვიათ. ასლი ახლა მლეთის ეკლესიაშია დაბრძანებული.მეორე ლეგენდა ლომისის სალოცავის კარს ეხება. ეს კარი მუხის ხისგან არის დამზადებული და რკინა აქვს გადაკრული. მის შესახებ ასეთ ამბავს ყვებიან: ერთხელ მთაზე მეფის ჯარს შეუსვენია. მოშიებულ მოლაშქრეებს კერძის მოსახარშად შეშა ვერ უპოვიათ, მეთაურის ბრძანებით ლომისის კარი ჩამოუხსნიათ, დაუპიათ და ცეცხლი იმით დაუნთიათ. უჭამიათ თუ არა, ყველა დაბრმავებულა. მეთაური ლომისას შევედრებია, თვალის ჩინი დაგვიბრუნე და ტაძარს რკინის კარს შევაბამო. ჯარს თვალი ახელია და სარდალს მადლობის ნიშნად ეს კარი შეუბამს.ტაძარში ახლაც ინახება საყელურიანი დიდი რკინის ჯაჭვი. ვისაც აღთქმა აქვს დადებული ან აღთქმის დადება უნდა, ანდა რაიმეს ევედრება წმინდანს, ამ ჯაჭვს კისერზე იდებს და ტაძარს სამგზის შემოუვლის ლოცვით. ერთი ხალხური გადმოცემის მიხედვით, ლომისის ჯაჭვი ბარიდან კისრით ამოუტანია დიდად ცოდვილ დადიანის ქალს. სხვა ვარიანტით, წმინდა გიორგის სასწაულებრივად უხსნია ერთი ქართველი ტყვე და მასაც მადლობის ნიშნად ჯაჭვი, რომელიც ტყვეობაში კისერზე ედო, ლომისის მთაზე ამოუტანია.წყარო

1778012858

სასწაულები სარკის წმინდა გიორგის შესახებ, რომელსაც უშვილოებიც სთხოვენ შეწევნას

გიორგობას სარკის წმიდა გიორგის ტაძარში უამრავი მომლოცველი მიდის. ხშირად უშვილოები სთხოვენ შეწევნას და შვილიერება მიემადლებათ.სარკის (სარყის) წმიდა გიორგის მადლმოსილება ულამაზესი მთაკალთიანი ფერდობისაკენ მორწმუნეებს უწყვეტ ნაკადად იზიდავს. ტაძრისაკენ სავალი თავიდან ძნელად მოსჩანს, ბოლოს კი ბუნების დიდებულებით და ნაირგვარ ფერებით მოჩუქურთმებულ-მოვარაყებული გარემო მიწიერ სამოთხეს მოგვაგონებს. ეს ადგილი სიმშვიდისა და სიხარულის მნათობია მორწმუნე სულისათვის. ლეგენდის მიხედვით ქარელში, სოფელ საღოლაშენთან არის 'დედოფლის მინდორი“ და „დასასრულად“ წოდებული ადგილი, რაც წმინდა, შენახულ ადგილს ნიშნავს. აქ გლეხკაცი არ ხნავდა და არც საქონელს უშვებდა. დაცვისა და შეუხებლობის ნიშნად ამ მდელოს ხნულის შემოვლებით სარყავდნენ. ერთ-ერთი სარყვის დროს დაღლილ გუთნისდედას ჩასძინებია და საკვირველი ჩვენება უხილავს გამოცხადებაში.გამოღვიძებულს არავისთვის უთქვამს, მხოლოდ ღვთისაგან მითითებულ ნიშანს ელოდა, რომელსაც ხვნა უნდა შეეფერხებინა. მართლაც, სარყვისას უღლეული შედგა და ადგილიდან აღარ იძვროდა. მეხრეს ხარების გასაფიცხებლად შოლტი გადაუკრავს გუთნის შემაფერხებელ მცენარეთა ფესვების ლანძღვით. მაშინათვე გულწასული მეხრე მიწაზე დაენარცხა და სული განუტევა. ხნულის გათხრისას დიდმოწამე გიორგის ქვაში ნაკვეთი ხატი გამოჩნდა. დღესაც აქ, „დასარყულ“ მინდორზე წმიდა გიორგის ბარელიეფში ნაკვეთი ქვის ხატი დევს, რომლის შესახებაც გუთნისდედას სიზმრეულ ჩვენებაში ეუწყა: ამოებრძანებინა, გაუხედნავ ხარებზე დაედო და ღვთის ნებისათვის მიენდო.სადაც ხარები დაღლილნი დაწვებოდნენ, იქ აეგოთ დიდმოწამე გიორგის სახელობის ეკლესია. ურემზე დაბრძანებული ხატით გაუხედნავმა უღლეულმა თრიალეთის ქედს მიაშურა. ეკლესიისაკენ მიმავალი გზის შუა წელზე საჯავარედ წოდებული შესასვენებელი ადგილია. აქ შეჩერებულან დაღლილი ხარები, შეუსვენიათ და გზა განუგრძიათ. დღეს აქ მორწმუნენი ჩერდებიან, რომ ძალამოკრებილნი კვლავ შეუდგნენ ეკლესიისკენ მიმავალ აღმართს. ბოლოს ხარები არაქათგამოცლილნი დაწოლილან. ამ ადგილას სამი მონაზონი შეკრებილა, რომელთაც ღვთის შემწეობით აუგიათ სარყის წმიდა გიორგის ეკლესია და მონასტერი დაუარსებიათ. ჟამთა სიავით ათეული წლობით შეფერხებული ღვთისმსახურება მისი მაღალ ყოვლად უსამღვდელოესის ურბნისისა და რუისის მიტროპოლიტ იობის ლოცვა-კურთხევით აღდგა და განახლდა სარკის წმიდა გიორგის ეკლესია, მოეწყო და დღესაც მოქმედებს მამათა მონასტერი.სარკედ ქცეულ სარყეს სახელი შეეცვალა, მაგრამ მისი მადლმოსილება კვლავ სარკესავით ჩანს და მორწმუნეთა სულებს ათბობს. ერთხელ ყიფიანებს ცხვარი მიუყვანიათ სარკის წმიდა გიორგის ეკლესიაში. ტრადიციისამებრ, ცხვარი ტაძრისათვის უნდა შემოეტარებინათ. ვეება ჭედილა ხელიდან დაუსხლტათ და სამი კილომეტრით დაშორებული ყინწვისის ეკლესიისკენ გაექცათ. დადევნებულებმა საოცრება იხილეს - ცხვარი გზის მიუთითებლად ყინწვისის ეკლესიაში მივიდა, სამჯერ გარშემო შემოუარა და კვლავ სარკეს ეკლესიისკენ გამოსწია. ეკლესიის კარებთან წინა ორი ფეხი მოიდრიკა და დაჩოქილმა თავი მიწას დაადო. ამის ხილვით შეძრული ხალხი შემოქმედს განადიდებდა და უფალს მადლობდა, რომელმაც პირუტყვის მიერ განსწავლა მცირედ მორწმუნენი თავმდაბლობასა და ღვთისმორჩილებაში.გიორგობას სარკეს წმიდა გიორგის ტაძარში უამრავი მომლოცველი მიდის. ზოგი მათგანი კლდოვან გზას ფეხშიშველა მიუყვება. როგორც ამბობენ, არ ყოფილა შემთხვევა, ვინმე ამის გამო გაციებულიყო, ან ფეხი დაზიანებოდა.ერთხელ მძიმე ავადმყოფი ურემზე დაწოლილი მიიყვანეს, ტაძართან მისულმა კი ურმიდან დაუხმარებლად ჩამოსვლა და გავლა შეძლო.წმიდანებს სხვადასხვა დახმარებას სთხოვენ. ეს იმაზეა დამოკიდებული, წმიდანი სიცოცხლეში რა სასწაულებს ახდენდა, ან რა კუთხით მოღვაწეობდა, როგორ ეწამა, გარდაცვალების შემდეგ როგორ შეეწეოდა ადამიანებს.წმიდა გიორგი განსაკუთრებული წმიდანია. მას სხვადასხვა თხოვნით მიმართავენ. სარკეს წმიდა გიორგიც სხვადასხვა თხოვნით მოსულ ადამიანებს შეეწევა. ხშირად უშვილოები სთხოვენ შეწევნას და შვილიერება მიემადლებათ. კეთილად მთხოვნელთ მსწრაფლი შეწევნა მიუღიათ.

1777834960

ბოლო მანეჟი - 83 წლის თელაველი კლოუნის ისტორია

ახლა 83 წლისაა. ოდესღაც ცირკის ვარსკვლავი, დღეს ოთხკვადრატულ სახელოსნოში ზის და გაცვეთილ ფეხსაცმელებს ახალ სიცოცხლეს აძლევს.საქართველოს დამსახურებული არტისტის, ქართულ ცირკში პირველი მიმი კლოუნის, თელაველი ბესო ყალამაშვილის ისტორია, თითქოს ორ, სრულიად განსხვავებულ სამყაროს, ხმაურიან, ფერად არენასა და ცირკის ფოტოებით სავსე პატარა ჯიხურში უხმაურო ყოველდღიურობას აერთიანებს.ყველაფერი მაშინ დაიწყო, როცა ხანდაზმულმა, შეჭირვებულმა ბებიამ, მშობლების გარეშე დარჩენილი 11 წლის შვილიშვილი ბეთანიის ბავშვთა სახლს მიაბარა.„ჩემი მშობლები ადრე დაშორდნენ და ასაკიანი ბებია მზრდიდა. უკიდურესად გვიჭირდა. ზამთრის ცივ დღეებში, შეშა რომ არ გვქონდა, ფეხების შუაგულში მაწვენდა და ისე მათბობდა.იძულებული გახდა, ბავშვთა სახლში მიმაბარა. ერთხელაც იქიდან ცირკში წაგვიყვანეს. ისეთი შთაბეჭდილება მოახდინა ჩემზე, მაშინვე დავიწყე ცირკზე ფიქრი. ჯარში რომ წამიყვანეს, გერმანიაში, იქ მოვამზადე პირველი ნომერი და გადავწყვიტე, რომ ამ გზას გავყვებოდი", - ჰყვება მსახიობი.სანამ ბესო ყალამაშვილი კლოუნის წითელ ცხვირს გაიკეთებდა და მის ცხოვრებაში ტაში მოვიდოდა, ბევრი იშრომა. თავად დგამდა და აუქმებდა სცენებს, შედიოდა სხვადასხვა როლში და ემზადებოდა ფიზიკურად.„მინდოდა ყველასთვის სიცილი მესწავლებინა, მიმეცა ის სითბო, რაც მე სულ მაკლდა. ამიტომ ეს არ იყო მხოლოდ როლები, სულსა და გულს ვდებდი. ადვილი არ გეგონოთ, შენ ხმა არ ამოიღო, ადამიანმა გიყუროს და მხოლოდ მოქმედებებზე გულით იცინოდეს. გავაკეთებდი ნომერს, ავაწყობდი, მერე არ მომეწონებოდა და გადავაგდებდი ურნაში. თვითონ ვისწავლე თოკზე გასვლა, ფანარზე წოლა, სიმაღლეებზე დგომა. მოკლედ, დიდი შრომა უნდოდა ამ ყველაფერს“.ასე მოხვდა თბილისის და შემდეგ საბჭოთა ქვეყნების ცირკების ერთ გაერთიანებულ კოლექტივში, საიდანაც მოგზაურობდა ქვეყნიდან ქვეყანაში, ქალაქიდან ქალაქში და ერთ ადგილას არასოდეს ჩერდებოდა.„თვითონ იური ნიკულინმა შემარჩია, კონკურსი ჩაატარეს. პირველი მიმი კლოუნი ვიყავი საქართველოში. საოცარ სამყაროში მოვხვდი, ერთი წუთით არ ვჩერდებოდით. მახსოვს, იტალიაში ჩავედით და მაყურებელი არ მოდის. ვუთხარი, ესენი რუსებად გვთვლიან, აფიშა შეცვალეთ-მეთქი. როგორც კი საქართველო დააწერეს, სამი თვე ანშლაგით მიდიოდა წარმოდგენები. ნამდვილი ვარსკვლავი რომ გავხდი, დამსახურებული არტისტის წოდება მომანიჭეს. რომ იცოდეთ, როგორ მიხაროდა“.თავად მსახიობი ამბობს, რომ დაუსრულებელმა საცირკო მოგზაურობებმა მას ბევრი რამ ასწავლა - ადამიანების სიყვარული, სევდის, სიხარულის თანაარსებობა და ყველაზე მთავარი- სამშობლოს მონატრება.„სადღაც ოც წელზე მეტი წელი მივუძღვენი ცირკს. სავსე ცხოვრება მქონდა, ლამის მსოფლიო მოვიარე, უამრავ ადამიანს შევხვდი. რა აღარ იყო- გულიანი სიცილი, მქუხარე ტაში, წითელი შუქი და დროსტარება, მაგრამ ჩემი ქვეყანა და ქალაქი თავს მირჩევია. არ შემიძლია ჩემი მიწა-წყლის გარეშე. ვიარე, ვიარე და ისევ აქ დავბრუნდი".მშობლიურ ქალაქში დაბრუნების შემდეგ, ბესო ყალამაშვილმა კლოუნის ფერადი კოსტიუმი დაკეცა და პაპისგან ნასწავლი ხელობის გამოყენება გადაწყვიტა.„ფეხსაცმელების შეკეთება პაპაჩემის ხელობა იყო. ვზივარ და ჩემთვის ვმუშაობ. ოღონდ, ძალიან ხშირად ცირკი და სცენა მესიზმრება. მგონია, რომ ისევ უნდა გამოვიდე და ვერ ვასწრებ, ხან მაყურებელი არ არის, ხან მაგვიანდება. ამ პატარა ოთახში თითქოს ისევ მანეჟი ცხოვრობს, მაგრამ სადღაა ტაში? ასეთი ყოფილა ცხოვრება, ცვლილებებსა და ასაკს უნდა შეეგუოს კაცი"- ამბობს ყოფილი კლოუნი.

1777408590

„ტიტანიკზე“ დაღუპული მამა-შვილის ნეშტი ოჯახს „ორი პატარა ყუთით“ დაუბრუნდა - ქვრივისა და დედის პირველი ინტერვიუ The Guardian-თან

„ტიტანის“ კატასტროფის დროს დაღუპული ბრიტანელი მამა-შვილის ნეშტი მათ ოჯახებს „ორ პატარა ყუთში არეულად“ დაუბრუნდათ, - განაცხადეს მათმა მგლოვიარე მეუღლემ და დედამ, კრისტინ დავუდმა.48 წლის ბიზნესმენი შაჰზად დავუდი 19 წლის სულეიმანთან და კიდევ სამ მამაკაცთან ერთად დაიღუპა OceanGate-ის გემზე, როდესაც ის ტიტანიკთან ჩაყვინთვას ცდილობდა 2023 წლის 18 ივნისს.წყალქვეშა ნავი აფეთქდა ტიტანიკისკენ მიმავალ გზაზე, რის შედეგადაც ხუთივე მგზავრი, მათ შორის OceanGate-ის აღმასრულებელი დირექტორი, დაიღუპა.ტრაგედიიდან თითქმის სამი წლის შემდეგ, ქალბატონმა დავუდმა გაიხსენა, თუ როგორ ელოდა საყვარელი ადამიანების ნეშტს.„ცხრა თვე დასჭირდა“, - განუცხადა მან The Guardian-ს. ისინი ორი პატარა ყუთით, ტალახის მასასავით  ჩამოვიდნენ, ფეხსაცმლის ყუთების მსგავსად“.„ტალახი“, როგორც ის უწოდებს მას, ზღვის ფსკერიდან ამოღებული ნეშტია, რომელიც აშშ-ის სანაპირო დაცვამ ფრთხილად გამოყო და დნმ-ის ანალიზი ჩაუტარა.„მათ ბევრი ვერაფერი იპოვეს“, ამბობს ის. „მათ ჰქონდათ ტალახში არეული დნმ-ის უზარმაზარი გროვა, რომელიც ვერ გამოაცალკევეს, ყველაფერი ერთმანეთში არეული იყო და მკითხეს, მინდოდა თუ არა მისი ნაწილი. მაგრამ მე ვუთხარი - არა“.სამზარეულოში ქალბატონი დავუდი დღემდე ინახავს ტიტანიკის გიგანტურ 9090 ნაწილიან ლეგოს მოდელს, რომელიც მისმა კოლეჯის ასაკის შვილმა ორი კვირის განმავლობაში ააგო.„ხალხი ყოველთვის ცოტათი შოკირებულია, როდესაც მას ხედავენ“, ამბობს ის. „მაგრამ რა შემეძლო გამეკეთებინა? დამეშალა? დამემალა? სულეიმანმა ამდენი დრო დახარჯა მასზე. ის „ტიტანიკით“ მოხიბლული იყო მას შემდეგ, რაც სინგაპურში ცხოვრებისას უზარმაზარ გამოფენას ვესტუმრეთ“.„ტიტანი“, რომელზედაც 5 მგზავრი იყო, ცდილობდა ზღვის ფსკერზე ჩასვლას, რათა ენახა ტიტანიკის ჩაძირული გემი ჩრდილო ატლანტის ოკეანეში, კანადის ნიუფაუნდლენდის სანაპიროსთან.თუმცა, ტრაგიკული შემთხვევის დროს, ხომალდი დანიშნულების ადგილიდან 500 მეტრის სიმაღლეზე დაიშალა, რამაც მთელი მსოფლიოს ყურადღება მიიპყრო.ქალბატონმა დავუდმა სურეიდან, რომელსაც 20 წლის ქალიშვილი დარჩა, პირველად ისაუბრა კატასტროფის შესახებ.სამძებრო-სამაშველო ოპერაციის გარკვეულ მომენტში ოპერატორებმა გააცნობიერეს, რომ წყალქვეშა ნავი წამის მეასედში ჩაინგრა და ბორტზე მყოფი ხუთივე ადამიანი მყისიერად დაიღუპა.ფსიქოლოგმა, რომელმაც წიგნი დაწერა მისი გამოცდილების შესახებ, The Guardian-ს განუცხადა: „პირველი, რაც გავიფიქრე, იყო „ღმერთს მადლობა“.შაჰზადამ და სულეიმანმა ვერც კი იგრძნეს, ერთ წამს ისინი იქ იყვნენ, მეორე წამს კი - წავიდნენ.„იმის ცოდნა, რომ არ იტანჯებოდნენ, წარმოუდგენლად ძლიერია. ისინი წავიდნენ, მაგრამ მათი წასვლის გზა რატომღაც ტკივილს ამსუბუქებს“.

1777392791

მშობლებს წლინახევრის ვაჟი კლდიდან გადაუვარდათ (უცხოეთი)

არგენტინაში,  მამას, შემთხვევით, წლინახევრის ვაჟი კლდიდან გადაუვარდა. ბავშვი სასწაულებრივად გადარჩა. SHOT-ის ცნობით, შემთხვევა საბავშვო ზურგჩანთის შესაკრავის გაწყვეტის გამო მოხდა.ბავშვს, რომელიც სპეციალურ სალაშქრო ზურგჩანთაში იჯდა, ორივე მშობელი ზურგით მორიგეობით ატარებდა.  გაუმართაობა მაშინ მოხდა, როდესაც ბავშვი მამის ზურგზე იჯდა - შესაკრავი გაწყდა და ბიჭი 15 მეტრის სიმაღლიდან გადმოვარდა.მიწასთან შეჯახება საბედისწერო უნდა ყოფილიყო, მაგრამ, იმავე ზურგჩანთამ ბალიშის როლი შეასრულა და დარტყმის სიმძიმე შეასუსტა.მაშველები ადგილზე მოგვიანებით მივიდნენ, როგორც მათ თქვეს, ბავშვს ცხვირიდან სისხლი სდიოდა. საავადმყოფოში, ბავშვის თავზე ფართო ჰემატომები აღმოაჩინეს. ადგილობრივმა პოლიციამ დედისა და მამის წინააღმდეგ სისხლის სამართლის საქმე აღძრა. სამართალდამცველებმა შემთხვევის ადგილიდან დაზიანებული ზურგჩანთა ამოიღეს და ტექნიკური ანალიზისთვის გადაგზავნეს.SHOT-ის ცნობით, რუსი წყვილი არგენტინაში ცოტა ხნის წინ დასახლდა. 

1776710154

ნეაპოლში ბანკის მძარცველებმა 12 მეტრიანი გვირაბი გათხარეს და მიწისქვეშ გაუჩინარდნენ

ნეაპოლში ბანკის ძარცვისთვის დამნაშავეებმა 12 მეტრიანი გვირაბი გათხარეს. „ამას რამდენიმე კვირა დასჭირდა. მათ ის ხელით გათხარეს, ტექნიკის გამოყენების გარეშე, რათა ყურადღება არ მიეპყროთ, შესაძლოა, სანგრების გასათხრელი ხელსაწყოებითა და ფოცხებით“, - თქვა სპეციალისტმა. მიწისქვეშა გასასვლელი დაახლოებით 80 სანტიმეტრის დიამეტრის იყო და მიწისქვეშა კომუნალურ სისტემამდე მიდიოდა.„კრედიტ აგრიკოლის“ ფილიალზე თავდასხმა 16 აპრილს მოხდა. ადგილობრივი მედიის ცნობით, ოპერაცია საგულდაგულოდ იყო დაგეგმილი და ფილმის სცენარს ჰგავდა.სამი მძარცველი სამუშაო ტანსაცმელში, ქუდებსა და ნიღბებში მშვიდად შევიდა ბანკში, ცდილობდნენ ყურადღების არ მიპყრობას. მათ გადაკეტეს საავარიო გასასვლელი და 25 ადამიანი - მომხმარებლები და თანამშრომლები - მძევლად აიყვანეს. დაახლოებით ერთი საათის შემდეგ, მძარცველები მიწისქვეშა გასასვლელით გაიქცნენ. ის ფაქტი, რომ ახლომდებარე კანალიზაციის ლუქები შედუღებით იყო დაკეტილი, ასევე მომზადებაზე მიუთითებს.„რესპუბლიკას“ ცნობით, დამნაშავეებმა 40 სეიფის შიგთავსი მოიპარეს. გამომძიებლები არ გამორიცხავენ იმ შესაძლებლობას, რომ მძარცველები ინფორმაციის საფუძველზე მოქმედებდნენ: მათ მხოლოდ დახურული ფილიალის მომხმარებლების კუთვნილი ყუთები გახსნეს, რომლებიც ნაკლებად დაცული იყო. დაზარალებულების თქმით, ამ ყუთების „გახსნა ჩვეულებრივი სახრახნისით შეიძლებოდა“.

1776630992

როცა მას დაინახავთ, მიხვდებით, რატომ ჩამოიშალა ქართველი მის წინაშე... - უმცროსი გია ფერაძე მეუღლეზე

გადაცემაში „ნოესთან“ სტუმრად გია ფერაძის ვაჟი, ასევე გია ფერაძე იყო. უმცროსი ფერაძეც მამის მსგავსად მსახიობია. ნოესთან საუბრის დროს მან ბევრი ემოციური მომენტი გაიხსენა, რომელიც საქართველოს, მამის ნათესავების გაცნობას და „ცეკვავენ ვარსკვლავებში“ მონაწილეობას უკავშირდებოდა.უმცროსმა ფერაძემ მეუღლის შესახებაც ისაუბრა. „ჩვენ ერთმანეთი მეჯლისზე გავიცანით. და ახლა უკვე სამი წელია  სიამაყით ვატარებ ხელზე საქორწინო ბეჭედს. ეს არის ჩემი ერთ-ერთი ყველაზე დიდი მიღწევა, რომ მოვიპოვო ასეთი ქალის სიყვარული. სხვა ყველაფერი წარმავალია, სიყვარულია მარადიული. და ისტორია, რომელიც შეიძლება შექმნა ახლა და ამ დროს, შეიცნო ბედნიერება, შეიცნო ღმერთი და იცხოვრო ყოველი წამი სიყვარულით.. რა თქმა უნდა ამის უკან დგას დიდი შინაგანი შრომა, მაგრამ როცა მას გაგაცნობთ, თქვენ თავად ყველაფერს მიხვდებით/ და როცა მას მთელი თავისი დიდებულებით დაინახავთ, მიხვდებით, რატომ ჩამოიშალა ქართველი მის წინაშე“ - ამბობს უმცროსი ფერაძე გადაცემაში „ნოესთან“.

1776617663

„ნიკოლოზ, შენ სიგიჟესაც დაგაბრალებენ, მრუშობასაც, ხიბლში ყოფნასაც, მაგრამ ბერის ხვედრი ესაა და მოითმინეო...“ - მამა გაბრიელის წინასწარმეტყველება მდუმარე ნარიმანზე

"ნიკოლოზ, შენ სიგიჟესაც დაგაბრალებენ, მრუშობასაც, ხიბლში ყოფნასაც, მაგრამ ბერის ხვედრი ესაა და მოითმინეო. ტრუბაში გაგაძვრენენ, ნიკოლოზო" - ასე არიგებდა ღირსი მამა გაბრიელი ბერ ნიკოლოზ მაქარაშვილს, რომელმაც მის მორჩილებაში სამი წელი გააატარა.მამა გაბრიელის ფოტოებში მის გვერდით მჯდომი შავ წვერიანი ახალგაზრდა ბერი, სწორედ მამა ნიკოლოზია, ერის კაცობაში ნარიმან მაქარაშვილი.მოგვიანებით, ღირსი მამის კურთხევით, მისი სულიერი შვილები მამა ნიკოლოზს აბარებდნენ აღსარებას, რომელიც სვეტიცხოველში ატარებდა წირვა-ლოცვას.თავის სულიერ შვილებთან კი, მამა გაბრიელი, ახალგაზრდა ბერზე სხვადასხვა, ურთიერთგამომრიცხავი კონტექსტით საუბრობდა."ბერებს შორის დირექტორი მე ვარ და ჩემს შემდეგ ნიკოლოზი იქნება. მას მხარზე ეშმაკი აზის. ბერი ნიკოლოზი ბოლო ჟამის უძლიერესი ბერია საქართველოსი. ის გაგიჟდა...""პრაიმტაიმთან" მამა გაბრიელის სულიერი შვილი, მალხაზ ჯინორია, ღირსი მამისა და ბერი ნიკოლოზის ურთიერთობაზე ჰყვება.მალხაზ ჯინორია: - მამა გაბრიელი გვეუბნებოდა (მასთან სულ 30 კაცი დავდიოდით), თქვენზე ახლო ვინ მყავს, ჩვენ ერთი ოჯახი ვართო.ოთხი წელი თითქმის 24 საათს მასთან ვატარებდი. სულ რაღაცებს ვეკითხებოდი, ვაწუხებდი, ამიტომ ერთხელ რომ დამინახა, თქვა - ხალხო, ეშმაკები მოვიშორე, ჯინორია ვერაო. სასწაული იუმორი ჰქონდა.მამა გაბრიელი მამა ნიკოლოზზე ორგვარად საუბრობდა. ცუდსაც ამბობდა და კარგსაც.ბერი ნიკოლოზი მონასტრიდან რომ წავიდა, მამა გაბრიელმა თქვა: ბერს რომ აგდებენ მონასტრიდან, მან უნდა ითხოვოს არ გააგდონ, უნდა ევედრებოდეს და თუ არ აბრუნებენ, უნდა ილოცოს; ეს კიდე კარდაკარ დადის, ეს როგორ შეიძლებაო?ჩვენ მამა ნიკოლოზს ვეხმარებოდით და მამა გაბრიელმა გვითხრა, თქვენ ღუპავთ მას, თქვენ რომ არ ეხმარებოდეთ, მონასტერში მოვიდოდაო. მაგაზე დიდი დემონი მხარზე არავის აზის, დამიჯერეთ, გაგიჟდა, მაგრამ ბოლოს მართალ კაცად აღესრულებაო. მის სულიერ შვილს, მანანა ხორბალაძეს კი უთხრა, მამა ნიკოლოზის მსგავსი ბერი საქართველოს არ ეყოლება. მოვა დრო და როცა ივერის ღვთისმშობლის ხატი ათონის მთას დატოვებს, ხატს საქართველოში სწორედ ბერი ნიკოლოზი შემოუძღვებაო. ვრცლად