1786966080
„ჩემი შვილი არაფერს მიყვება....“ - შეცდომები, რომლებიც ბავშვს ნდობას უკარგავს
ჯერ კიდევ რამდენიმე წლის
წინ ბავშვი სკოლაში
მომხდარს ყველაფერს
გიყვებოდათ — ვისთან
იჩხუბა, რა გაუხარდა, რამ
შეაშინა. შემდეგ კი თითქოს
ყველაფერი შეიცვალა.
კითხვაზე, როგორ ჩაიარა
დღემ, მხოლოდ რამდენიმე
სიტყვით გპასუხობთ:
„კარგად“, „არაფერი“ ან „არ
ვიცი“.ბევრი მშობელი ამას
გარდატეხის ასაკს
აბრალებს, თუმცა
ფსიქოლოგები განმარტავენ,
რომ ბავშვი ერთ დღეში არ
იკეტება. ნდობა, როგორც
წესი, თანდათან ქრება,
როდესაც ბავშვი ხვდება, რომ
გულწრფელობას
არასასიამოვნო შედეგი
მოჰყვება - გააკრიტიკებენ,
დასცინებენ,
უსაყვედურებენ ან
ზედმეტად გააკონტროლებენ,
ბუნებრივია, გულწრფელი
აღარ იქნება.რატომ ირჩევენ
ბავშვები დუმილს და რომელი
მშობლური რეაქციები
აშორებს მათ ყველაზე
მეტად?ნდობა ყოველდღიური
ურთიერთობებით
იქმნებაფსიქოლოგები
აღნიშნავენ, რომ ბავშვი
იშვიათად იღებს
გაცნობიერებულ
გადაწყვეტილებას, ოჯახს
აღარაფერი
მოუყვეს.ჩვეულებრივ,
ყველაფერი პატარა
პრობლემით იწყება. ბავშვი
რაღაცას ჰყვება და
აკვირდება, როგორ
რეაგირებს მშობელი. თუ
პასუხად დაცინვას,
კრიტიკას, დაკითხვას ან
დასჯას იღებს, შემდეგ ჯერზე
დახმარების თხოვნას აღარ
ჩქარობს.ასე ყალიბდება
განცდა, რომ ზოგიერთი ამბის
საკუთარ თავში დატოვება
უფრო უსაფრთხოა.ნდობა ერთი
დიდი საუბრის დროს არ
ჩნდება. ის უამრავი
ყოველდღიური ეპიზოდისგან
შედგება, როდესაც ბავშვი
ამოწმებს, მოუსმენენ თუ
არა, გაუგებენ თუ არა და
დაეხმარებიან, თუ პირიქით -
მდგომარეობას კიდევ უფრო
გაართულებენ.პირველი
შეცდომა — ბავშვის
განცდების
გაუფასურებაფრაზები:„ამის
გამო რა გატირებს?“„ეს რა
პრობლემაა?“„რომ
გაიზრდები, მაშინ გაიგებ,
რა არის ნამდვილი
სირთულე.“მშობელს
შეიძლება დამამშვიდებლად
ეჩვენებოდეს, მაგრამ
ბავშვი სულ სხვა რამეს
ისმენს — რომ მისი
გრძნობები მნიშვნელოვანი
არ არის.ზრდასრულისთვის
უმნიშვნელო სიტუაცია
ბავშვისთვის შეიძლება
ძალიან მძიმე ემოციური
გამოცდილება იყოს.
მეგობართან ჩხუბი,
წაგებული შეჯიბრი ან
თანაკლასელების დაცინვა
მის სამყაროში მართლაც
დიდი პრობლემაა. განაგრძეთ
კითხვა...