1767728654
მაცხოვრისგან განდგომის მცდელობა დედამიწაზე ყოველთვის იყო, ეს ნათლად მეტყველებს კაცთა მოდგმის დიდი ნაწილის სამწუხარო მდგომარეობაზე, მათ ცოდვასთან ერთად ყოფნა მოსწონთ - პატრიარქი
დედამიწაზე ჩვენ
შეზღუდულნი ვართ როგორც
დროში, ისე
შესაძლებლობებით, ჩვენი
საქმიანობით, აზროვნებით,
მეტყველებით, განწყობით.
ჩვენ მხოლოდ ვქმნით
საწინდარს მომავალი სულ
სხვა ცხოვრებისათვის,
სახარებისეული შედარება
რომ მოვიშველიოთ,
ერთგვარად ვაყალიბებთ ამა
თუ იმ სახეობის მცენარის
თესლს და მხოლოდ ჩვენზეა
დამოკიდებული, ჩვენი
ცხოვრებით გამოძერწილი
ჩვენი სულიერი სამყარო რა
გამოვლენას ჰპოვებს
მარადიულობაში:
აღმოცენდება იგი კეთილ
ნერგად, კეთილ ხედ,
სარეველად თუ ღვარძლად.-
ამის შესახებ ნათქვამია
საქართველოს
კათოლიკოს-პატრიარქის
პატრიარქის, ილია მეორის
საშობაო
ეპისტოლეში.„როგორი
იქნება ჩვენი მდგომარეობა
გარდაცვალების შემდეგ?
ამაზე ფიქრი და ამისთვის
ზრუნვა უნდა იქცეს
თითოეული ჩვენგანისთვის
უპირველესად“, – ნათქვამია
ეპისტოლეში.როგორც
საშობაო ეპისტოლეშია
აღნიშნულია, ღმერთს ყველას
გადარჩენა და ცხონება სურს,
ამიტომაც, ყველა დროში
ყველა თაობას შესაბამისად
წვრთნიდა და სულიერ
საფეხურებზე თანდათანობით
აჰყავდა.„ზოგჯერ –
ტკივილითა და მწუხარებით,
ზოგჯერ – გულმოწყალებით,
ხან – განსაცდელებით, ხან
კიდევ მშვიდობისა და
სიკეთის
მიფენით…წარმართულ
პერიოდში სჯულის მიცემით
მხოლოდ ებრაელთა ერს ებოძა
სწავლება ჭეშმარიტი
ღმერთის შესახებ და მიეცა
ცოდნა ავისა და კარგის
გარჩევისა, ღვთისსათნო
ცხოვრებისა. რთული გზა
გაიარა ისრაელმა, მაგრამ
შეძლო, შემოქმედისთვის
მიეგებებინა ღირსეულ
მეფეთა, მსაჯულთა,
წინასწარმეტყველთა და
სხვა წმინდანთა დასი; რაც
მთავარია, შეძლო,
მიეგებებინა ადამის
მოდგმის მშვენება და
ბრწყინვალე სამკაული, –
მარადქალწული დედა უფლისა,
ყოვლადწმინდა მარიამი, –
კიბე ღვთის ქვეყნად
ჩამომყვანებელი.და, აი,
იშვა მხსნელი იესო; მაგრამ
ბეთლემში სიკვდილის
დამთრგუნველის მოვლინებას
ქვეყნის მმართველნი
სიხარულით არ შეხვედრიან;
პირიქით, მისი მოკვლა იქცა
მეფე ჰეროდეს მთავარ
მიზნად, რადგან მასში
თავისი ძალაუფლების
დამხობის საშიშროებას
ხედავდა; ამიტომაც, ჰეროდეს
ბრძანებით, ათასობით ჩვილ
ყრმას სიცოცხლე
მოუსწრაფეს იმ იმედით, რომ
მათ შორის აუცილებლად
იქნებოდა
იესოც.მაცხოვრისგან
განდგომის და მისი
უარყოფის მცდელობა, I
საუკუნიდან მოყოლებული,
სხვადასხვა სახით
გამოვლენილი, დედამიწაზე
ყოველთვის იყო:
ამახინჯებდნენ მის
მცნებებს, დასცინოდნენ
მორწმუნეთ,
შეურაცხყოფდნენ
სიწმინდეებს ან, საერთოდაც,
ქადაგებდნენ
უღმერთობას…ეს ყოველივე
ნათლად მეტყველებს კაცთა
მოდგმის დიდი ნაწილის
მეტად სამწუხარო
მდგომარეობაზე; იმაზე, რომ
ისინი არა მხოლოდ
შეეჩვივნენ ცოდვას, არამედ
ცოდვასთან ერთად ყოფნა
მოსწონთ; იმდენად
შეეთვისნენ თავის დაცემულ
მდგომარეობას, რომ
გამოსწორების სურვილი
აღარ აქვთ და მარადიული
სატანჯველისათვის
სწირავენ თავს, რადგან ასე
ყოფნა სურთ.ყველაზე საშიში
სწორედ ეს არის, – როცა
სულიერი სიკვდილი
შინაურდება და ნამდვილი
სიცოცხლე უცხო ხდება!“ –
ნათქვამია ეპისტოლეში.