1781817756
აშშ-ში ერთ-ერთი ყველაზე გახმაურებული სერიული მკვლელობის საქმე დასრულდა. 17 ივნისს სასამართლომ 61 წლის რექს ჰოერმანს უვადო პატიმრობა მიუსაჯა მას შემდეგ, რაც მან რვა ქალის მკვლელობა აღიარა.ეს საქმე საზოგადოების ყურადღების ცენტრში პირველად 2010 წელს მოექცა, როდესაც ნიუ-იორკის ლონგ-აილენდის სანაპიროსთან, გილგო-ბიჩის რაიონში, რამდენიმე ადამიანის ნეშტი აღმოაჩინეს.მსხვერპლის დათვალიერების შედეგად, გამოძიებამ დაადგინა, რომ დანაშაულის ერთ ხელწერასთან ჰქონდათ საქმე, თუმცა დამნაშავის იდენტიფიცირება წლების განმავლობაში ვერ ხერხდებოდა.გამოძიების ინფორმაციით, მკვლელი მსხვერპლებს სხვადასხვა გზით უკავშირდებოდა, მათ შორის ინტერნეტისა და მობილური ტელეფონების მეშვეობით. ქალების გაუჩინარება სხვადასხვა პერიოდში მოხდა, რის გამოც საქმის გამოძიება განსაკუთრებით რთული აღმოჩნდა.მიუხედავად მრავალწლიანი ძიებისა, პოლიციას კონკრეტული ეჭვმიტანილი არ ჰყავდა. ვითარება მხოლოდ 2023 წელს შეიცვალა, როდესაც გამომძიებლებმა თანამედროვე ტექნოლოგიების, დნმ-ის ანალიზისა და სატელეფონო მონაცემების გამოყენებით მტკიცებულებების ახალი ჯაჭვი აღმოაჩინეს.გამომძიებლებმა ჰოერმანის დნმ-ის ნიმუში მისი ოფისის ნაგვის ურნიდან, ნაჭამი პიცის ქერქიდან მოიპოვეს.სწორედ ამან მიიყვანა ისინი რექს ჰოერმანამდე - არქიტექტორამდე, რომელიც წლების განმავლობაში ჩვეულებრივი მოქალაქის ცხოვრებით ცხოვრობდა და საზოგადოების ყურადღებას არ იპყრობდა.ჰოერმანი 2023 წელს დააკავეს. თავდაპირველად იგი ბრალდებებს უარყოფდა, თუმცა 2026 წლის გაზაფხულზე მოულოდნელად აღიარა, რომ რვა ქალი ჰყავდა მოკლული.სასამართლო პროცესის დროს მან დეტალურად ისაუბრა დანაშაულებზე, რამაც მსხვერპლთა ოჯახების წევრებში მძიმე ემოციები გამოიწვია.განაჩენის გამოცხადებისას მოსამართლემ აღნიშნა, რომ საქმე განსაკუთრებული სისასტიკით ჩადენილ დანაშაულებს შეეხებოდა და საზოგადოების უსაფრთხოების გათვალისწინებით, ბრალდებულისთვის ყველაზე მკაცრი სასჯელი იყო საჭირო.სასამართლოს გადაწყვეტილების გამოცხადებას მსხვერპლთა ოჯახის წევრებიც ესწრებოდნენ. მათი თქმით, მიუხედავად იმისა, რომ განაჩენი დაკარგულ ახლობლებს ვერ დააბრუნებს, მრავალწლიანი გაურკვევლობის შემდეგ მათ საბოლოოდ მიიღეს პასუხი კითხვაზე, თუ რა დაემართათ მათ შვილებს, დებსა და მეგობრებს.
























