mamebi

1708450995

"როცა ღვთის სიტყვა თითქმის აღარსად გაისმოდა საქართველოში, ბეთანიელი მამები შუქურასავით იყვნენ და გზააბნეულ ადამიანებს ხსნის გზას უჩვენებდნენ" - დღეს წმინდა ბეთანიელი მამების ხსენების დღეა

20 თებერვალი ბეთანიელი წმინდა მამების - მამა გიორგისა და მამა იოანეს ხსენების დღეა. ბეთანიელი მამები, კომუნისტური რეჟიმის უკუნ პერიოდში, შუქურასავით იყვნენ და მხსნელ ნავთსაყუდელს უჩვენებდნენ გზააბნეულ ადამიანებს. ეს კაშკაშა, წმინდა ბერები უჩუმრად გვინახავდნენ სარწმუნოებას. სიფრიფანები, გამჭვირვალეები, ნამდვილი ბერები...XIX საუკუნის ბოლოს ბეთანიის მონასტრის პირველი აღმდგენელი იყო მღვდელმონაზონი სპირიდონი (კეთილაძე), რომელიც აქ სრულიად მარტოდმარტო ამოსულა და საიმედო თანამდგომთა გარეშე უღვაწია. 1894-96 წლებში დიდი გაჭირვებით გაუმართავს სავანე, რათა მცირერიცხოვანი ძმობისათვის საცხოვრებლად გამოსადეგი ყოფილიყო. მას ეხმარებოდა პატარა გლეხის ბიჭი ვასილ მაისურაძე, რომელიც 1903 წელს, ღვთის ფარული განგებულებით, ათონის წმინდა მთაზე იოანე ღვთისმეტყველის სავანეში აღმოჩნდა, სადაც 17 წელიწადი დაჰყო. ქართველი ბერები დროთა ვითარებამ აიძულა, წმიდა მთა დაეტოვებინათ. საქართველოში დაბრუნებული ბერების ნაწილი არმაზის მონასტერში დასახლდა. მათ შორის იყო ვასილ მაისურაძეც, შემდგომში - მღვდელმონაზონი იოანე. 1921 წლისათვის კი იქ მხოლოდ ორი ბერიღა დარჩენილიყო - მამა იოანე და ძმობის კიდევ ერთი წევრი. ერთხელ მონასტერში ორი შეიარაღებული ჩეკისტი მივიდა, რომლებმაც ბერებს უბრძანეს, თან გაჰყოლოდნენ. გზაში მოულოდნელად ორივეს ესროლეს და, რაკი დახოცილები ეგონათ, ხევში გადაყარეს. მეორე ძმა მალე მოვიდა გონს და გაჭირვებით მილასლასდა მცხეთამდე. უმალ დაუწყეს ძებნა მამა იოანეს და ისიც ცოცხალი იპოვეს. დიდხანს უვლიდნენ მას სამთავროს მონასტრის დედები. გამოჯანმრთელების შემდეგ კი, ის ბეთანიაში წავიდა, სადაც ჯერ კიდევ ცხოვრობდა მამა სპირიდონი. მალე მამა სპირიდონმა მონასტრის წინამძღვრობა მამა ილიას (ფანცულაია) ჩააბარა, თუმცა, სულ მალე, სავანე მამა იოანემ გადაიბარა...1924 წელს ბეთანიის მონასტერში ბერი გიორგი (მხეიძე) მივიდა. ცნობილია, რომ იგი რაღაც დროის მანძილზე წმიდა ილია მართალთან პირად მდივნად მსახურობდა. მისი ადრეული მოღვაწეობიდან ვიცით, რომ ბეთანიაში ჩამოსვლამდე  უკვე ბერად იყო აღკვეცილი და ხირსის მონასტერში ცხოვრობდა. ბერად მიტროპოლიტ ნაზარის აღუკვეცია. ხირსის მონასტრიდან კომუნისტებმა 1924 წელს ყველა გამოყარეს. მათ მამა გიორგის სანახევროდ გაკრიჭეს წვერი. სანამ წვერი არ წამოეზარდა, სახეახვეული დადიოდა თურმე.მეორედ ამგვარი შეურაცხყოფა მას ღვიძლი ძმებისაგან შეხვდა. მათ ძმა რწმენის გამო სძაგდათ და ღამით, მძინარეს, წვერ-ულვაში მოკრიჭეს. გამოღვიძებულმა ძმებს მხოლოდ ეს უთხრა: ღმერთი გაგებინებთ პასუხსო. მისმა ერთმა ძმამ თავი მოიკლა, მეორე კი მეუღლესთან ერთად დახვრიტეს, თუმცა არა იმიტომ, რომ მათი ძმა ბერი იყო; მამა გიორგის ყველა პატივს სცემდა, ხელისუფლების წარმომადგენლებიც კი.ბეთანიის მონასტერში მამა იოანემ და მამა გიორგიმ თითქმის მთელი ცხოვრება ერთად დაჰყვეს აღსასრულამდე.ბერები ამაღლებულ მოსაგრე ცხოვრებას ეწეოდნენ, ამასთან, ყველანაირად ცდილობდნენ, დაეფარათ თავიანთი სულიერი ღვაწლი. საიდუმლოებით მოცული დარჩა ღირს მამათა სულიერი ცხოვრება. მათ შესახებ მხოლოდ იმ ადამიანთა მოწმობით ვიცით, ვინც მათ ახლოს იცნობდა.ბეთანიის მონასტრის სიახლოვეს ასევე ცხოვრობდა ივანე წიკლაური, რომელსაც მონასტრის წევრები სიყვარულით ყოველთვის ვანო პაპად მოიხსენიებენ. ვანო პაპა კარგად იცნობდა ბეთანიის მონასტრის ბერებს - მამა გიორგისა და მამა იოანეს. ის ბევრ ისეთ რამეს იხსენებს, რაც დიდი ხანია დავიწყებას მიეცა. 2003 წელს, გაზეთი "საპატრიარქოს უწყებანი", ვანო პაპას ესაუბრა.ვანო პაპა: - „ძალიან კეთილი და პატიოსანი ხალხი იყო, მეტი რომ არ შეიძლება ისეთი. მაგრამ მამა გიორგი განსაკუთრებული იყო. ზოგჯერ, როდესაც თავისი სულიერი ძმის უსაზღვრო ხელგაშლილობას დაინახავდა, მამა იოანე შეახსენებდა ხოლმე: „ხვალაც ხომ გვჭირდებაო“. მამა გიორგი კი უპასუხებდა: - „ხვალ ღმერთი მოგვცემსო“. ძალიან თავშეკავებით ცხოვრობდნენ. ჩვეულებრივი საწოლებიც კი არ ჰქონდათ. ხმელ ფიცრებზე იწვნენ.მამა იოანე ცხინვალში დაბადებულა. მას ბევრი საქმე ეხერხებოდა. მამა გიორგი კი უფრო ფუტკრებს უვლიდა. ძალიან დარდობდა: რომ დავიხოცებით, ეკლესიას ვიღა მიხედავსო. ეს ორივეს აწუხებდა, მაგრამ მამა გიორგი განსაკუთრებით განიცდიდა.მარია მიხაილოვნა ასე იგონებს ბეთანიის მონასტრის სიახლოვეს გატარებულ წლებს: - „დედაჩემი ქართველი გახლდათ, მორწმუნე. 1941-1948 წლებში ორბეთში ვცხოვრობდით და ხშირად დავდიოდით ბეთანიის მონასტერში. მამა იოანე და მამა გიორგი 1941-42 წლებში გავიცანი. მაშინ ათი წლის თუ ვიქნებოდი. ბერები დედაჩემს ძალიან ახლოს იცნობდნენ. როცა დაგვინახავდნენ, ამბობდნენ, - ანას შვილები მოვიდნენო. საოცრად კეთილი, ყურადღებიანი და გულისხმიერები იყვნენ.მამა გიორგი შედარებით გამხდარი იყო, სათვალეს ატარებდა. სულ ავადმყოფობდა. ჩვენთან ურთიერთობაში ნაკლებად შემოდიოდა. მამა იოანე  კი სიცოცხლით სავსე, მხიარული და ალერსიანი იყო. მასთან ურთიერთობა ძალიან საინტერესო იყო. დღემდე მომყვება ის სითბო, რომელიც მან ჩემს ბავშვობაში დათესა. მამა გიორგი წირვის შემდეგ დასასვენებლად ყოველთვის თავის ოთახს მიაშურებდა ხოლმე, მამა იოანე კი ჩვენთან საუბარს არჩევდა. ბავშვები იმდენად გათამამებულები ვიყავით მასთან, რომ ერთხელ, წმინდა იოანე ნათლისმცემლის ხსენების დღეს, გავწუწეთ კიდეც. ამ დღეს მორწმუნეებში არსებობს განბანვის ჩვეულება. მშობლებმა გვისაყვედურეს, მაგრამ მამა იოანემ დაამშვიდა, დღესასწაულია და ასეა საჭიროო.ბერებს თავიდან საცხოვრებლად მომცრო ფარდული ჰქონდათ. შემდეგ შეძლეს ორსართულიანი სახლის აშენება, რომელშიც ოთხი სენაკი იყო. დასაწყისში საშინელ სიდუხჭირეში ცხოვრობდნენ. მძიმე სამუშაოს ძირითადად მამა იოანე ასრულებდა, რადგან მამა გიორგის სუსტი ჯანმრთელობა ჰქონდა. ოფიციალურად ბეთანიის მონასტერი მოქმედად არ ითვლებოდა; ძეგლთა დაცვის სამსახური მათ, როგორც ძეგლის მომვლელებს, ხელფასსაც კი უხდიდა. სინამდვილეში კი, იქ ყველაფერი ისე იყო, როგორც მოქმედ მონასტერში. ღვთისმსახურებაც აღესრულებოდა. ტაძარში ხატები ესვენა, მამებიც სამონაზვნო სამოსში იყვნენ შემოსილნი. აქ ნათლავდნენ კიდეც, ჯვარსაც წერდნენ (საერთოდ, მღვდელმონაზონნი ქორწინების საიდუმლოს არ აღასრულებენ, მაგრამ ასეთ დროს, მამები გამონაკლისს უშვებდნენ, რადგან ქრისტიანებს, ხელისუფლების მხრიდან მეთვალყურეობის გამო, არ შეეძლოთ ქალაქის ტაძრებში თავისუფლად შესვლა).ხშირად ხდებოდა ხოლმე, რომ მამა იოანე ავიდოდა ვანო პაპასთან და სთხოვდა, რაღაც საეჭვო ხალხი უტრიალებს მონასტერს და იქნებ, ჩამოხვიდე და ცოტა ხნით დარჩეო. ისიც ჩადიოდა და იქ ათენებდა ღამეს. ერთხელ სამი ძროხა მოპარეს. ბეთანიიდან თბილისამდე მიჰყვნენ მათ კვალს.ვანო პაპა: „ორთაჭალის მილიციაში რომ მივედით, იქ გვითხრეს, ბერებმა ძროხები დაკარგეს და თქვენ რატომ ეძებთო. გამოხდა ხანი, თბილისის ერთ-ერთი რაიონის მილიციის უფროსი თოდუა მოხვდა რკინიგზის საავადმყოფოში, იმ პალატაში, სადაც მამა გიორგი იწვა და მასთან საუბარში აღიარა: „ის თქვენი დაკარგული ძროხები ჩვენ ვიპოვეთ, დავკალით და შევჭამეთ. ამ ცოდვის გამო მოვხვდი აქ“. ერთხელ ცკ-ს პირველი მდივანი, კანდიდ ჩარკვიანი იყო ჩასული მონასტერში და ბერებს უთხრა, თუ რამე დაგჭირდეთ, ჩემთან მოდითო.მონასტრის სიახლოვეს, ხევში მამა იოანეს წყლის პატარა წისქვილი გაუკეთებია, რომელსაც უცხო ხალხი თოფებს ესროდა და კრამიტებს უმტვრევდა. ამ მომენტს ვანო პაპას მამა შეესწრო, რომელიც ძალიან გაბრაზდა, ბერებს რომ ასე ჩაგრავდნენ და მამა გიორგის უთხრა, ბერობას თავი დაანებე, აიღე თოფი და მომხდურები ძაღლივით დახოცეო. რა თქმა უნდა, მამა გიორგიმ და მამა იოანემ „რჩევა“ არ ისმინეს. მათი გარდაცვალების შემდეგ წისქვილი გაპარტახდა. დღეს ამ წისქვილის ქვა მამა გიორგის და მამა იოანეს საფლავების სიახლოვეს დევს.როგორც ზემოთ აღვნიშნეთ, საუკუნეზე მეტი ხნის წინ, ბეთანიის მონასტერი დანგრეული იყო და საქონელი თარეშობდა.ვანო პაპამ მოგვითხრო, რომ ბეთანიის მონასტრის აღდგენისას, 12 წლის მამა იოანეს აგურისა და ქვის თრევით ხელები სულ დასისხლიანებული ჰქონია. იმ პერიოდში, მანგლისისკენ მიმავალ გზაზე, ბეთანიის მონასტრისთვის შემოწირულობათა ყულაბაც კი დაუდგამთ.ვანო პაპა: კომუნისტების დროს მეც ვმუშაობდი მონასტრის აღდგენაზე, ბეტონს ვასხამდი.მამა იოანეს თვალზე ცრემლები მოადგებოდა, როცა იხსენებდა, როგორც გამოდევნეს ქართველი ბერები ათონიდან, რომელთა შორის თავადაც იყო. მუსლიმები არ მოგვექცეოდნენ ისე, როგორც ბერძნები მოგვექცნენო, - იტყოდა ხოლმე. ათონიდან დაბრუნების შემდეგ ჯერ არმაზის მონასტერში იყო, ამ მონასტერში ვინმე ბერ დავითს (ბექაური) უმოღვაწია, რომელიც კომუნისტებს მოუკლავთ. ბეთანიაში მოღვაწე ბერებს ყოველმხრივ ავიწროებდნენ. ხშირად თავს ესხმოდნენ მონასტერს, ძარცვავდნენ.მამა გიორგი, ბეთანიაში მისვლამდე, მგონი, პატარძეულში მსახურობდა წმინდა ნინოს ტაძარში. 5-6 ახალგაზრდა მისულა მასთან და ძალით გაუკრეჭიათ. ამის გამო კარგა ხანს სახლიდან ვერ გამოვდიოდიო. ბეთანიაში ერთხელ წყლისკენ წაიყვანეს მამა იოანე ყაჩაღებმა და ფეხებთან ესროლეს, ოქრო მოგვეციო. მამა იოანემ შემომჩივლა ერთხელ, ვარცლიდან ამოიღეს სარეცხი და მოიპარესო.მარია მიხაილოვა: ბერები განსაკუთრებით წყნეთელებს ემდუროდნენ. მათ არა ერთხელ გაუძარცვავთ მონასტერი, უცემიათ ბერები. ზოგჯერ მეორე სართულზე ჩაკეტავდნენ და სანამ ვინმე არ ესტუმრებოდათ, გარეთ ვერ გამოდიოდნენ. ართმევდნენ საქონელს, თაფლს, საჭმელს. მოგეხსენებათ, ომის პერიოდში საშინელი გაჭირვება იყო. ბერებს ერთი ძალიან საყვარელი და ალერსიანი ძაღლი ჰყავდათ. როცა მონასტერს ვუახლოვდებოდით და ჩვენს ხმას გაიგებდა, საოცრად უხაროდა და ჩვენსკენ გამორბოდა, გვეთამაშებოდა. მაგრამ წყნეთელები მიდიოდნენ თუ არა, იწყებდა წკავ-წკავს, ღრენას, ტირილს, იმალებოდა კიდეც. ბერები გვეუბნებოდნენ, ძაღლიც კი გრძნობს, ჩვენთან ვინ მოდისო.ვანო პაპა: ერთხელ, ომის დროს, სოფლის მჭედელი კვეზერელი მონასტერში ჩავიდა და იქ დარჩა ბერებთან. ეტყობა, რაღაცა იეჭვა. იმ დღეს მონასტერს თავს დაესხნენ და ბერებმა ამ კვეზერელის წყალობით მოიგერიეს თავდასხმა. სოფლის მცხოვრებნი ვეხმარებოდით ხოლმე ბერებს.მამა იოანესა და მამა გიორგის ერთი პერიოდი ისე უჭირდათ, რომ გლეხებს ქერს უმკიდნენ მცირეოდენი გასამრჯელოს ფასად.მარია მიხაილოვა: ბერები გვასწავლიდნენ ეკლესიაში მოქცევის წესებს, თუ როგორ უნდა გვეთქვა აღსარება, ვზიარებოდით. ჩვენ, ბავშვები, როცა აღსარებაზე მივდიოდით, გვეკითხებოდნენ, ხომ არაფერი მოგიპარავს, ხომ არ გიჭორავია და ა.შ. რუსები როცა მივდიოდით, წირვა-ლოცვას უმთავრესად რუსულ ენაზე ასრულებდნენ. ბერები ყოველთვის გვიმასპინძლდებოდნენ. ქალებს აძლევდნენ ბოსტნეულს: კომბოსტოს, სტაფილოს, ჭარხალს, ისინიც ამზადებდნენ საჭმელს, აწყობდნენ სუფრას: ფიალებით გვიდგამდნენ თაფლს, უხვად ჰქონდათ ვაშლი. ბავშვებსაც მეტი რა გვინდოდა?! სუფრასთან ყველა ერთად ვსხდებოდით. მამა გიორგი სუფრის თავში ჯდებოდა, მის გვერდით კი - მამა იოანე. დღესასწაულის აღსანიშნავად ერთ ჭიქა ღვინოს შევსვამდით ხოლმე. საუბრობდნენ ომზე, იმჟამინდელ გაჭირვებაზე. ჩვენს ქალებს ძალიან აფასებდნენ და თანაუგრძნობდნენ, რადგან ისინი უკიდურეს გაჭირვებაშიაც კი არ ტოვებდნენ სამუშაოს და ეკლესიისთვის იცლიდნენ.ბეთანიაში უმთავრესად საეკლესიო დღესასწაულებზე დავდიოდით. ჯერ პანტიანში ავდიოდით, შემდეგ ბეთანიაში, ასე რომ, დაახლოებით 15 კმ-ის გავლა გვიწევდა ფეხით. სოფლიდან უმთავრესად ქალები და ბავშვები მივდიოდით, ამიტომ ხშირად გვიწევდა მონასტერში ღამის გათევა. ბერებს მეორე სართულზე ორი ოთახი ჰქონდათ. ჩვენ უფრო დიდ ოთახში, იატაკზე გვიფენდნენ ნაბადს და ასე ვიძინებდით. სააღდგომოგ, რა თქმა უნდა, ღამეს ვათევდით, დილის ხუთ საათზე კი ანთებული სანთლებით ვბრუნდებოდით სახლში და ვისვენებდით.ვანო პაპა იგონებდა, მამა იოანე და მამა გიორგი დიდებულად გალობდნენო. მამა გიორგიმ მას იესოს ლოცვა ასწავლა.ვანო პაპა: მამა იოანეს უწევდა ხოლმე საქმეებზე ქალაქში ჩასვლა. მამა გიორგი კი მონასტრიდან არ გადიოდა. შეიძლება, სუსტი ჯანმრთელობის გამოც. ერთხელ როცა ავად გახდა, თავის ძმასთან, გრიშასთან იწვა სახლში.მამა იოანე დარდობდა მამა გიორგიზე, მასზე ფიზიკურად უფრო სუსტი რომ იყო - არ მომიკვდეს ჩემი გიორგიო. ორივე 75 წლის ასაკში გარდაიცვალა.როცა მამა იოანე საავადმყოფოში დაწვა ოპერაციის გასაკეთებლად, შეწუხებული მამა გიორგი წერილებს სწერდა საავადმყოფოში მთავარ ექიმს, რომელშიც მხურვალედ ევედრებოდა, ყველაფერი ეღონათ, რომ მამა იოანე კარგად გამხდარიყო. მამა იოანე კი თავის მხრივ, იმას წუხდა, როგორ იყო მონასტერში მარტოდ დარჩენილი მამა გიორგი...მიუხედავად ასეთი სიახლოვისა, ხასიათით ძალიან განსხვავდებოდნენ ერთმანეთისაგან, მაგრამ სული ორივეს ერთი ჰქონდა. მამა გიორგის ზოგჯერ ქალაქში უხდებოდა ჩასვლა, მასთან ყოველთვის მიდიოდნენ მორწმუნენი, აღსარებას აბარებდნენ სულიერ მოძღვარს, აქვე მოუნათლავს მრავალი ყრმა. ბავშვებს ხშირად ეუბნებოდა - მოკლე ლოცვა იმეორეთ განუწყვეტლივ - „უფალო შეგვიწყალენ“. ასე აჩვევდა მათ განუწყვეტელ ლოცვა-ვედრებას, რათა მორწმუნეს განუწყვეტლივ შესძლებოდა ღმერთთან საუბარი.ბევრს ჰქონდა შემჩნეული, რომ მამა გიორგის წინასწარმეტყველებანი ზედმიწევნით სრულდებოდა. ერთხელ მონასტერში უცნობი ახალგაზრდა კაცი მივიდა. უცებ მამა გიორგიმ სახელით მიმართა მას, თუმცა არც კი იცნობდა. გაოცებულ სტუმარს მამა გიორგიმ უპასუხა, როცა შენ გნათლავდნენ ამა და ამ ეკლესიაში, მეც იქ ვიყავიო. მაგრამ საქმე ის იყო, რომ ეს ამბავი 30 წლის წინათ მომხდარიყო, როცა ის კაცი 2 თვის ყრმა იყო.ბეთანიელი მამები სნეულებისგანაც კურნავდნენ მონასტერში რწმენით მოსულ ადამიანებს. ერთი კაცი სიყრუისგან განკურნეს: ტაძარში შეიყვანეს და მხურვალედ ევედრებოდნენ უფალს მისთვის...ცნობილია ერთი ამაღელვებელი შემთხვევა: ერთხელ თბილისში მამა გიორგის ორი და ჩამოვიდა, რომელთაც 48 წლის მანძილზე არ ენახათ ძმა. გიორგის ძმისშვილმა ისინი მონასტერში წაიყვანა. სანამ მამა გიორგი მათ ნახავდა, უკვე მიხვდა, ვინც იყვნენ მასთან მისულნი და ძალიან გაიხარა. გულაჩუყებული დიდხანს ეხვეოდა მათ და აღარაფერი ახსოვდა. მამა გიორგიმ სუფრის გაწყობა ითხოვა და დიდმარხვაში თევზის ხმევის ნებაც კი დართო მათ. შეკითხვაზე, ჯერ ხომ აღდგომა არ დამდგარაო, მან უპასუხა, ეს ჩემთვის ისეთი დიდი სიხარულია, რომ აღდგომა მე დღეს გამითენდაო.უკანასკნელ წლებში მამა გიორგი უკვე ძალზე ავადმყოფობდა. მის მოსავლელად ქალაქიდან ჩამოდიოდნენ მისი სულიერი შვილები. მიუხედავად სუსტი ჯანმრთელობისა და ხანდაზმულობისა, მამა გიორგი განაგრძობდა სხვებზე ზრუნვას, ყველას ნუგეშინისცემას. ერთხელ მონასტერში ოციოდე წლის ქალიშვილი მისულა, რომელსაც საშინელი თავის ტკივილები აწუხებდა. ვიღაცას ერჩია, ბეთანიის მონასტერში წადი, იქაური წყაროს წყალი განგკურნავსო. მას აქ ერთი კვირის განმავლობაში უცხოვრია და სრულიად განკურნებულა სნეულებისაგან. როცა შინ დაბრუნება დაუპირებია, მამა გიორგის გზამდე გაუცილებია იგი, ამისთვის რვაკილომეტრიანი ციცაბო აღმართის ავლა მოუწია!მამა გიორგის ხილვებიც ჰქონია. მათგან ჩვენ მხოლოდ რამდენიმე შემთხვევა ვიცით:ერთხელ, როცა მოძღვარი ძლიერ იტანჯებოდა ტკივილებისაგან, მას ყოვლადწმინდა ღვთისმშობელი გაემოეცხადა და შეხებით განკურნა იგი. სხვა დროს, როცა ლოცვაში ჩაღრმავებული იჯდა ტაძრის კედელთან, მას მოწამე თეკლა გამოეცხადა და ყურძნის მტევანი მიაწოდა. აღსასრულამდე მცირე ხნით ადრე მოძღვარი ქალაქში იმყოფებოდა. მას წმინდა ანგელოზი გამოეცხადა და უთხრა: „გიორგი, რატომ ხარ აქ? რა გესაქმება ქალაქში? შენი ადგილი მონასტერშია!“ „უფალო, შენ უწყი, რომ ავად ვარ!“ - უპასუხია მას. „არა, გიორგი, - მიუგია ანგელოზს, - შენ მონასტერში უნდა იყო!“ მაშინ მამა გიორგი ასე ავადმყოფი დაბრუნებულა მონასტერში, სადაც რამდენიმე დღეში გარდაიცვალა.მონასტერში მამა გიორგისა და მამა იოანესთან ერთად ხანდახან სხვებიც ცხოვრობდნენ. ვანო პაპამ ისინიც გაიხსენა:- ერთი ხანობა ბეთანიაში კიდევ ერთი ბერი მორჩილი ცხოვრობდა - ვალიკო ფირცხალავა. მშობლები ძალიან წინააღმდეგნი იყვნენ მისი ბერობისა. ერთხელ დედა ჩამოსულა ბეთანიაში და თხოვდა, დაბრუნდი სახლში, თორემ კანდიდ ჩარკვიანთან გიჩივლებო. თუ გინდა, სტალინთან მიჩივლეო, უპასუხია ვალიკოს.1957 წელს გულის ავადმყოფობით გარდაიცვალა მამა იოანე. მამა გიორგი მალე მარტო დარჩა მონასტერში.აღსრულებამდე 5 წლით ადრე, სწორედ იმ წელიწადს, როდესაც მამა იოანე გარდაიცვალა, მამა გიორგიმ დიდი სქემა მიიღო იოანეს სახელით.ვანო პაპამ გაიხსენა, რომ ერთხელ ერთ-ერთი სასულიერო პირი ჩასულა მონასტერში და მამა გიორგისთვის წიგნები გადაურჩევინებია და წაუღია. ხატებიც უთხოვია, მაგრამ მამა გიორგის არ გაუტანებია. მამა გაბრიელის (ურგებაძის) იმედი ჰქონდა, ის მოუვლისო.უკანასკნელ გზაზე მოხუცი მოძღვარი მღვდელმონაზონმა (შემდგომში არქიმანდრიტმა) გაბრიელმა (ურგებაძემ) გააცილა, რომელიც მამა გიორგის სულიერი შვილი იყო და ხშირად სტუმრობდა მას ბეთანიაში და დროდადრო რჩებოდა ხოლმე საცხოვრებლად. მამა გიორგის გარდაცვალების წინ ბერი გაბრიელი ქალაქში იმყოფებოდა. დაუძლეველმა გრძნობამ აიძულა, საყვარელ მოძღვართან ჩასულიყო. როდესაც იგი მამა გიორგისთან შევიდა, მოძღვარმა შვებით ამოისუნთქა და ჩაილაპარაკა: „დიდება ღმერთს! შეისმინა დედა ღვთისამ ჩემი ვედრება!“ მამა გიორგის უჩვეულოდ ეჭირა თავი, მითითებებს იძლეოდა, რა უნდა გაეკეთებინათ. მამა გაბრიელისგან ლიტურგიის აღსრულება და ზიარება ითხოვა. მოხუცი მოძღვარი ეზიარა, სეფისკვერიც მიიღო და ჩაფიქრებული მარცვლავდა სკვნილს. შემდეგ მამა გაბრიელს სთხოვა, წასულიყო და დაესვენა, მაგრამ მამა გაბრიელმა მოძღვრის გვერდით ყოფნა არჩია. იგი მაგიდასთან დაჯდა და კითხვა დაიწყო. ანაზდად რული მოერია და როცა გამოერკვა, მამა გიორგის სული სხეულს განშორებოდა.მამა გიორგი და მამა იოანე, ბეთანიის მონასტრის ეზოში, ერთმანეთის გვერდით არიან დაკრძალულნი, ტაძრის აღმოსავლეთ მხარეს.სამწუხაროდ, მათი გარდაცვალების შემდეგ მთელი 15 წლის მანძილზე მონასტერი დაცარიელდა.ვანო პაპა: როდესაც მამა გიორგი და მამა იოანე გარდაიცვალნენ, ერთი რუსი სამი წელი უვლიდა მონასტერს. რუსის ქალებიც ამოდიოდნენ. არ ჩერდებოდნენ, სულ მუშაობდნენ, შანდლებს წმენდდნენ. იმ რუსის კაცს, რომელიც მონასტერს უვლიდა, უსიამოვნება ჰქონდა მლოცველებთან... ერთხელ, მამების გარდაცვალების შემდეგ, წყნეთში პოეტი გიორგი ლეონიძე შემხვდა. როცა გაიგო, ბეთანიას ახლა რუსი კაცი უვლისო, ძალიან შეწუხდა: „ისე როგორ გავწყდით ქართველები, რომ ჩვენი წინაპრის ნაამაგარისთვის ვერ მოგვივლიაო. რუსი თუ გაგიფუჭებს რამეს, თორემ რას გაგიკეთებსო“. შემდეგ ვანო პაპამ გადაიბარა მონასტერი. ტაძარში წვიმა ჩადიოდა. ვანო პაპა თხოვნებს წერდა მთავრობის სახელზე, დახმარებას ითხოვდა, მაგრამ ყურადღებას არავინ აქცევდა. ბოლოს, 1973 წელს დაიწყეს ბეთანიის მონასტრის აღდგენა, რასაც 5 წელი დასჭირდა.ვანო პაპა: მამა იოანეს საფლავის ქვა, რუსმა მეფუტკრემ დიმიტრიმ გააკეთა. მამა გიორგის ქვა კი ძმისშვილებმა ჩამოუტანეს დასავლეთიდან. მამა გიორგი რომ გარდაიცვალა, ქელეხისთვის ძროხა დაკლეს. ყველა ამბობდა, ეგეთი გემრიელი ხორცი სიცოცხლეში არ გვიჭამიაო. არქიმანდრიტი ლაზარე აბაშიძე: „როცა ღვთის სიტყვა თითქმის აღარსად გაისმოდა საქართველოში, ბეთანიის მონასტერს განსაკუთრებულად მნიშვნელოვანი მისია ეკისრა, – იგი ერთადერთი ადგილი იყო მთელ ქვეყანაში, სადაც ჯერ კიდევ ხმამაღლა იქადაგებოდა ქრისტიანობის მარად ცხოველი ჭეშმარიტებანი, სადაც აღესრულებოდა ყველაზე ქმედითი აღიარება სარწმუნოებისა, – არა მხოლოდ ამ ბერების მჭევრი სიტყვით, არამედ ძალზე წმინდა, მოსაგრე ცხოვრებითაც… ბეთანიელი მამები შუქურასავით იყვნენ იმ უკუნიდან მღელვარე უფსკრულის თავზე, მხსნელ ნავთსაყუდელს უჩვენებდნენ გზააბნეულ ხალხს.“ ასევე დაგაინტერესებთ:"ბოლო ჟამს უფალი თავის ხალხს ისეთ სასწაულებს გაუკეთებს, ერთი ფოთოლი ერთ თვეს გეყოფა; პროდუქტს ასხურეთ ნაკურთხი წყალი და განიწმინდება" - მამა გაბრიელის წინასწარმეტყველებანი

medea

1708441785

"მონატრება და სევდა მაქვს. ქართველი ბიჭები დედების მიმართ სიფაქიზით არ გამოირჩევიან. სინანულის გრძნობაც გიპყრობს, მისთვის ბოლომდე კარგი რომ არ იყავი..." - 20 თებერვალი განუმეორებელი მედეა ჯაფარიძის დაბადების დღეა

20 თებერვალი განუმეორებელი მედეა ჯაფარიძის დაბადების დღეა. ლეგენდარული არტისტი 101 წლის გახდებოდა...თუ მსოფლიო თავისი ვივიენ ლიებითა და გრეტა გარბოებით ამაყად თამაშობს, ჩვენ მედეა ჯაფარიძით ჯოკერს ჩამოვდივართ! და ამით ყველაფერია ნათქვამი.მსახიობის ვაჟი, დრამატურგი ლაშა თაბუკაშვილი "პრაიმტაიმთან" დედაზე გაკეთებულ გულწრფელ კომენტარში დასძენს, რომ ამ დღეს, სიამაყესთან ერთად, სინანულის განცდაც აქვს...ლაშა თაბუკაშვილი: მონატრება, სევდა და თან დიდი სიამაყე მაქვს. დიდი პიროვნება იყო. დრო აბსოლუტურად იცვლის ფერს და ზნეს, როდესაც საყვარელ ადამიანზე, მშობლებზე, ძმასა თუ დაზე ან მეგობარზე საუბრობ. არა, არ შველის დრო, პირიქით, უფრო აღრმავებს და ღირსეულს ხდის მონატრებას და სევდას.ნაკლებად ეგოისტურია, უკვე იმას კი არ ფიქრობ, მე რა დამაკლდა, არამედ ფიქრობ იმას, თუ რამხელა პიროვნება იყო. მედეა მთელი ეპოქაა. მთელი ეს ეპოქა გახსენდება, სინანულის გრძნობაც გიპყრობს, მისთვის ბოლომდე კარგი რომ არ იყავი. მუტრუკი, ხომ იცით ქართველი ბიჭები დედების მიმართ მაინცდამაინც სიფაქიზით არ გამოირჩევიან, მიუხედავად იმისა, რომ მისი სახელისთვის შეაკვდებიან...ის, რაც ნორმა გეგონა, დღეს ხვდები, თუ რაოდენ დიდი შინაგანი ძალისხმევის ხარჯზე ხდებოდა. ზედაპირულად ვერ გააკეთებდა, მთლიანად ეთმობოდა თავის საქმეებს. თან მსახიობი ლამაზი ქალი ეგოისტი უნდა იყოს, არა? დედას ეგოიზმი აბსოლუტურად ატროფირებული ჰქონდა. სულ გასცემდა, გასცემდა...- თქვენს მეხსიერებაში რომელ კინოკადრადაა დედა?- კოტე რომ აცნობს ბიძას, ჩემი ქეთოო და მედეა რომ ამოიხედავს.მიჭირს დედაზე რაიმე გახსენების ყურება, მონაწილეობა, მით უმეტეს. არც ინტერვიუებს ვაძლევ, იცით. მადლობა, რომ გახსოვთ მედეა ჯაფარიძე. ჯობს, წარსულის ღირსეული ადამიანები არ დავივიწყოთ.ლეგენდარული მედეა ჯაფარიძისა და რეზო თაბუკაშვილის სიყვარულის ისტორია ფილმს ჰგავს. იშვიათი სილამაზის წყვილს, უცხოეთში, გულგრილად ვერც ვარსკვლავები ჩაუვლიდნენ. ერთხელ მედეა ჯაფარიძე და რეზო თაბუკაშვილი მოსკოვის ერთ-ერთ რესტორანში შესულან. სანამ თავისუფალ მაგიდასთან მივიდოდნენ, მთელი დარბაზი მათკენ შემობრუნდა, ორკესტრმა დაკვრა შეწყვიტა, ჯერ აღტაცების ხმები გაისმა, მერე კი დარბაზში ერთობლივმა ტაშმა იქუხა. თითქმის ყველგან ასეთი მოწიწებითა და პატივისცემით ეგებებოდნენ ამ ლამაზ წყვილს. სადაც კი გამოჩნდებოდნენ უმალ ყველას ყურადღებას იპყრობდნენ, ორივეს საოცარი ხიბლი და მიმზიდველობა ჰქონდა. ირგვლივ სიკეთეს და სილამაზეს ასხივებდნენ.კინომცოდნე ლელა ოჩიაური იხსენებს:„კინემატოგრაფისტთა კავშირის მცირე დარბაზში, საზოგადოების ვიწრო წრეში, რომელიღაც ქართულის ფილმის ჩვენება იმართებოდა. ჩვენების დაწყებამდე მედეა ჯაფარიძე და რეზო თაბუკაშვილი შემოვიდნენ. არ ვიცი, რა მოხდა, მაგრამ მე და ჩემი მეგობრები ინსტინქტურად წამოვიჭერით და ტაშით შევეგებეთ მათ. მერე ჩვენი საქციელის ცოტა შეგვრცხვა, რადგან ყურადღების ცენტრში მოვექეცით და თვითონაც გაგვიკვირდა, ასე რატომ მოვიქეცით. მხოლოდ წლების გასვლის შემდეგ მივხვდით, რომ ძალას, რომელმაც ჩვენ ფეხზე წამოგვაგდო ძალიან მარტივი ახსნა აქვს და ეს ოთხ სიტყვაში გამოიხატება - სიყვარული, სილამაზე, პატივისცემა და მადლიერება. მას შემდეგ კი ბევრჯერ მიფიქრია, რომ ბევრს გავიღებდი იმისთვის, რომელიღაც კინოჩვენებაზე კვლავ გაიღოს კარი და შემოვიდნენ მედეა ჯაფარიძე და რეზო თაბუკაშვილი, ჩვენ კი შეგვეძლოს კვლავ წამოვდგეთ ფეხზე და ტაშით შევეგებოთ მათ შემობრძანებას".ლაშა თაბუკაშვილი კი დედაზე ამ ფაქტს ჰყვება: "ვენეციის ფესტივალი, სადაც მე, მედეა და რეზო ტონინო გუერას წყალობით სტუმრის ვიზით ვიყავით, კუნძულ ლიდოზე იმართებოდა. ფილმები მეტ-ნაკლებად საინტერესო იყო, მაგრამ ფესტივალის შინაგანი რიტმი, ვარსკვლავების სიმრავლე და, ცოტა არ იყოს, ვაჭრულ-სნობური ატმოსფერო რაღაც მოშავო-მოთეთრო მაგიას ქმნიდა. ფოტოჟურნალისტთა კომპაქტური ჯგუფი მგლური ყმუილით ხვდებოდა სასტუმრო „ამბასადორის“ ფოიეში გამოჩენილ ყოველ ვარსკვლავს. თურმე სტილი ყოფილა ასეთი, ერთგვარი აღფრთოვანების გამოხატვისა. ეს უცნობილესი ხალხი, ყველა ვარსკვლავი საკუთარი კვადრილიით დადიოდა, ნაკლებ ყურადღებას აქცევდა ერთმანეთს, მხოლოდ ხანდახან გაოცებით შესცქეროდნენ რეზოს და მედეას. მათი ყოველი გავლა ფოტოჟურნალისტებსაც აბნევდა, ძალიან ლამაზები იყვნენ და ამავე დროს, არავინ იცნობდა. ერთხელ ბართან მჯომმა მედეამ მანიშნა, ფული გამითავდა და წვენი ამიღეო. ბარმენის დამხმარე გოგონები მოცვივდნენ და მკითხეს, რა ფილმებში თამაშობსო. შევეცადე ამეხსნა, სად არის საქართველო. მალევე დაკარგეს ჩემი ინტერესი, მხოლოდ იმას გაიძახოდნენ, რა ლამაზიაო..."ასევე დაგაინტერესებთ:"შეთეს და გედიას ჩხუბი ხომ გახსოვთ?! დადგმულიც იყო, მაგრამ ნამდვილადაც ვჩხუბობდით. მერე, კომპენსაციის მიზნით, სოსო საჭმელად მეპატიჟებოდა" - "ნატვრის ხეში" დაწყებული მეგობრობის ამბავი"პეკი მეცეკვა. საოცრად ლამაზი, უძირო თვალები გაქვთო, მითხრა... გამომშვიდობებისას, მარგალიტის მძივი მაჩუქა" - გრეგორი პეკის და ლეილა აბაშიძის ისტორია"ყველანაირად შემკობილი იყო... ჩემი სითბო და სიყვარული ჰქონოდეს იქ, სადაც მიდის, სასუფეველში..." - გია ავალიშვილი ხათუნა კოტრიკაძეს იხსენებს

ლევან თედიაშვილი

1708203668

„აფხაზეთში საომრად შვილთან ერთად წავიდა და... მას ჩააკვდა ხელში... ამ ტკივილით, კეთილშობილურად დაბერდა. ღირსება არ დაუკარგავს“ - უცნობი ფაქტები ლევან თედიაშვილის ცხოვრებიდან

75 წლის ასაკში ლეგენდარული ქართველი მოჭიდავე ლევან თედიაშვილი გარდაიცვალა.ლევან თედიაშვილი იყო ოლიმპიური თამაშების 2-გზის ჩემპიონი (1972, 1976) ჭიდაობაში, მსოფლიოს 4-გზის (1971, 1973, 1974, 1975) და ევროპის 3-გზის ჩემპიონი (1974, 1976, 1978). მსოფლიო თასის მფლობელი (1973), ასევე მსოფლიო ჩემპიონი სამბოში (1973).ლევან თედიაშვილი ვახტანგ გორგასლის II ხარისხის ორდენის, საერთაშორისო ოლიმპიური კომიტეტის, ჭიდაობის საერთაშორისო ფედერაციის (FILA) დიდების დარბაზის წევრი, ღირსების ორდენების კავალერი იყო. 1973 წელს დასახელებული იყო საბჭოთა კავშირის საუკეთესო სპორტსმენად.ლევან თედიაშვილმა ერთ-ერთი მთავარი როლი ითამაშა 1987 წელს გამოსულ რეჟისორ გიორგი შენგელაიას ფილმში „ხარება და გოგია“.ბოლოს ლევან კოღუაშვილის "მეოთხე ბრაიტონში" მთავარი როლი ითამაშა. ამერიკაში გადაღებულ ფილმში, ლევანმა ემიგრანტის მამის როლი შეასრულა, რომელიც შტატებში შვილის გადასარჩენად ჩადის.რეჟისორი გვიყვება, რომ ლევანი ერთ-ერთ აქციაზე ნახა და ჩუმი, ორდღიანი დაკვირვების შემდეგ, ის ფილმში სათამაშოდ დაიყოლია.ლევან კოღუაშვილი: ვიცოდი, რომ ჯანმრთელობის პრობლემა ჰქონდა და თავს ვიკავებდი. მერე მითხრეს, რომ არ არის ცუდად, პოლიტიკურ მიტინგებზეც დადის ხოლმეო. ჰოდა, ერთ-ერთი პოლიტიკური პარტიის მიტინგზე მის სანახავად მივედი, რუსთაველზე. (მიტინგზე მხოლოდ იმიტომ დავდივარ, რომ მსახიობებს ვარჩევ.)ორი დღე დავყვებოდი უკან და ვაკვირდებოდი, როგორ მოძრაობდა, როგორი იყო. მერე მივედი, დაველაპარაკე. მოხიბლა იმან, რომ მეც ლევანი მქვია... დამთანხმდა. უკვე მე უნდა გადამეწყვიტა, ყურში კარგად არ ესმის და რთულია ასეთ დროს მუშაობა. მაგრამ კადრში იმდენად შთამბეჭდავი და საინტერესო იყო, რომ ამ პრობლემის მიუხედავად, გადავწყვიტე მისი გადაღება.კინოში თავისი შემოსვლით გამოსახულება გაამდიდრა.წამოვალ ამერიკაში, პრობლემა არ არის, მილიონჯერ ვარ ნამყოფიო... თუ სუშის მაჭმევ ყოველდღე, ვითამაშებო, მითხრა. დუბლების გადაღება არ უყვარს, ვერ იტანს და "ვკერავდი", ერთი-ორი დუბლიც, ლევან და საღამოს სუში იქნება-მეთქი, ვეტყოდი. სუში გვეხმარებოდა.როგორც მომიყვა, "ხარება და გოგიაში" გადაღება არ უნდოდა და გიორგი შენგელაიამ ცეკა ჩართო, რომ მას ეთამაშა. ფაქტობრივად, ცეკამ უბრძანა თამაში. ფილმში გადაღება სულ არ ადარდებდა, არ ეცალა. კოლმეურნეობის თავმჯდომარე იყო, რთველის სეზონზე დაკავებული გახლდათ.  მაგრამ აიძულეს.ძალიან საინტერესო და არაორდინალური პიროვნებაა. ასეთ პიროვნებასთან ურთიერთობა, ერთის მხრივ საინტერესოა, მაგრამ სირთულეები აქვს. ბევრი რამ მომცა ადამიანურად. თითქოს ხუმრობს და ამ ხუმრობის მიღმა დიდი ტკივილი იმალება, რომელსაც იუმორით ფარავს. ძლიერი და ღირსეული ადამიანია. თავისი ტკივილის მიუხედავად, ღირსეულად იქცევა.სპორტული დისციპლინა ფენომენალურად აქვს გამომუშავებული. ნიუ-იორკში გადაღების მეხუთე დღეს, ხელი მოიტეხა. ჩემი სასოწარკვეთილი სახე რომ დაინახა, მითხრა, შენ ნუ შეგეშინდება, ხვალ გადაღებაზე მოვალო. მოტეხილი ხელით გავაგრძელეთ მუშაობა. ძალიან დასაფასებელია, როცა მის ასაკში, ასეთ რამეს აკეთებს კაცი.მიხარია, რომ ლევანი და კახი კავსაძე, ეს ორი ლეგენდარული პიროვნება, ერთად დაფიქსირდნენ ჩემს ფილმში. მათ აქვთ გადაკვეთის სცენები... სულ ხუმრობდნენ. ეს იყო ორი არაორდინალური ადამიანის შეხვედრა. არც ერთს ყურში არ ესმოდა კარგად... ერთმანეთს უყვიროდნენ, ამ დროს, მე ვუყვიროდი ორივეს, ჭკუაზე არ ვიყავით... აი, ასე გადავიღეთ.მისმა მეუღლემ, ქალბატონმა ნანამ მომიყვა, ძალიან კარგად იცის ანატომიაო. სწავლობდა კუნთები როგორ მუშაობს. ერთი შეხედვით, მარტივი პიროვნება გეგონება, ამ დროს - არა. რომ გაიცნობთ, ხვდებით, რომ ასეთი ფენომენალური გამარჯვებები, მხოლოდ ფიზიკური ძალის იმედად არ მოდის. თან ქართველი, რომელიც საბჭოთა კავშირის ნაკრების  კაპიტანია იყო. წარმოიდგინეთ! რამდენი შინაგანი წინააღმდეგობის გადატანა მოუწევდა, რაც ჩვენ არ ვიცით. რამდენჯერ დაბლოკეს, მესამე ოლიმპიადაზე საერთოდ არ გაუშვეს.მოყვა, როგორ დააგორა ბლოხინი კიბეებზე. ტელევიზორს უყურებდნენ თურმე, შემოსულა ბლოხინი და ისე რომ, არავის არაფერი არ გვკითხა, გადართო ტელევიზორიო. ხმა ვერავინ ვერ გასცა, მე გავიყვანე და კიბეზე დავაგორეო. ამის გამო ნაკრებიდან გარიცხეს. მონრეალის ოლიმპიადიდან უშვებდნენ სახლში. მაგრამ ლევანს უთქვამს, მოდით, ფინალი მაჭიდავეთ, ოქროს მოვიგებ და მერე გამიშვითო. ცხადია, ფინალი მოიგო, მოგებულს კიდევ, არავინ გაუშვებდა...აი, ასეთი ტიპია. სიტყვაზე უკან არ იხევს, თან - საოცარი იუმორით.დღემდე ვარჯიშობს ყოველ დილით. მე რომ გავიცანი, ოთხი წლის წინ, მუშტაიდის ბაღში ვარჯიშობდა. თავის სხეულს დღესაც კარგად ფლობს. ამ დროს მხოლოდ სპორტით არ შემოიფარგლება, ბევრი რამ აინტერესებს. ბიზნესშიც იყო, პოლიტიკაშიც. როცა ადამიანს თვალსაწიერი ფართო აქვს, მასთან ურთიერთობა, საინტერესოა და კადრში ეს კარგად ჩანს. ბევრი შრე აქვს და ეს იგძრნობა. კამერას ვერ მოატყუებ. როცა ადამიანი შრეებით სავსეა და სიღმეები აქვს, ეს ეკრანზე ზუსტად იგრძნობა. ასეთია ლევან თედიაშვილი.ცნობილმა ბრიტანელმა ფერადკანიანმა მსახიობმა, დელროი ლინდომ მითხრა: ლევანის როლი ჩემთვის ფენომენალური როლია. რასაც ის აკეთებს, ვოცნებობ ეგეთი რამ გავაკეთო კინოშიო.ლევანი უშუალოა ეკრანზე, ისეთია, როგორიც არის. მისი ენერგეტიკა შექმნილია არა სამსახიობო ოსტატობის ფლობით, არამედ მის მიერ განვლილი ცხოვრების გზით. იმ უდიდესი გამარჯვებებით, ძალიან დიდი ტკივილით და ლამაზი სიბერით.აფხაზეთში საომრად შვილთან ერთად წავიდა  და... მას ჩააკვდა ხელში... ასეთი წარმატებები, ასეთი ტკივილი და სიღრმე აქვს. არ არის მარტივი ადამიანი. პლუს ამას საინტერესო გარეგნობა აქვს. კარგი გაგებით, სიმპათიური მამაკაცია. თან კეთილშობილურად დაბერდა. სიბერესაც ხომ გააჩნია. კარგად დაბერდა. ეს ყველაფერი ერთად ქმნის ლევან თედიაშვილს, რომელზედაც ყველა ქვეყანაში უნდა იოცნებონ, რომ მსგავსად არა სტერეოტიპული, ნიჭიერი პიროვნებები ჰყავდეთ.მან ძალიან დიდი შრომის ფასად შეძლო თავისი ნიჭის რეალიზება. ის ჰყვება, როგორ გაჭირვებაშია გაზრდილი. ხშირად იყო  მშიერი. მამა უბრალო მწყემსი იყო, თვითონ კი დარბოდა ტყეში და ვარჯიშობდა. 

ლევან თედიაშვილი

1708164547

„დედაჩემი ქათამს მარტო მაშინ დაგვაკვლევინებდა, სტუმარი რომ მოგვივიდოდა, მე მარტო ერთი ბარკალი მხვდებოდა...“ - ამბავი, თუ რატომ გახდა ლევან თედიაშვილი მოჭიდავე

მწერალი ნუგზარ შატაიძე თავის წიგნში "ლევან თედიაშვილი" საინტერესო ფაქტზე წერდა, თუ რატომ გახდა ლეგენდარული ლევან თედიაშვილი მოჭიდავე."ერთხელ ლევან თედიაშვილს ვკითხე, მაინც რა იყო, რატომ გახდი მოჭიდავე–მეთქი? იმიტომ, რომ ქათმის ხორცი მიყვარდაო.გამიკვირდა. ქათმის ხორცი რა შუაშია–მეთქი?გეტყვიო: "დედაჩემი ქათამს მარტო მაშინ დაგვაკვლევინებდა, სტუმარი რომ მოგვივიდოდა, მაგრამ იმ ქათმის მე მარტო ერთი ბარკალი მხვდებოდა. ჰა, ჰა, ერთი ბარკალი და ერთიც ფრთისძირი. არადა, ძალიან მიყვარდა, ვგიჟდებოდი ქათმის ხორცზე.ერთხელ რაიონის მოზარდ მოჭიდავეთა ნაკრებში ამიყვანეს. შეკრებაზე ვართ. სადილის დრო რომ მოვიდა, შეგვიყვანეს სასადილოში და წინ ნახევარი შემწვარი ქათამი დამიდეს. მორიდებით ვიკითხე – ბოდიში, მაგრამ ესა სულ ჩემია-მეთქი? შენია, მა ვისიაო! აი, სწორედ მაშინა ვთქვი გულში, მორჩა, თქვენ მე აქედან ვეღარ მომიშორებთ– მეთქი!".

leila

1708084321

VIDEO: "პეკი მეცეკვა. საოცრად ლამაზი, უძირო თვალები გაქვთო, მითხრა... გამომშვიდობებისას, მარგალიტის მძივი მაჩუქა" - გრეგორი პეკის და ლეილა აბაშიძის ისტორია

კახი ლაზარიშვილი ფეისბუქზე ლეილა აბაშიძესთან ჩაწერილ ინტერვიუს აქვეყნებს. კახის 90-იან წლებში, მეორე არხზე, ოპერისა და ბალეტზე საავტორო გადაცემა ჰქონდა. აღმოჩნდა, რომ ლეილა აბაშიძე ამ გადაცემის მაყურებელი იყო. კახის ჩაწერილ ინტერვიუში, ჩვენი კინოვარსკვლავი ტოკიოს კინოფესტივალს იხსენებს და გრეგორი პეკისთან შეხვედრაზე ჰყვება... ქართველი მსახიობის თვალებით მოხიბლული პეკი, თურმე აღფრთოვანებას ვერ მალავდა და პატივისცემის ნიშნად, მისთვის მარგალიტის მძივი უჩუქებია. ეს მარგალიტი მსახიობის განუყრელ ავგაროზად ქცეულა...გრეგორი პეკისა და ლეილა აბაშიძის შეხვედრა, ტოკიოს მეოცე საერთაშორისო კინოფესტივალზე შედგა, მაშინ პეკი ფესტივალის ჟიურის თავმჯდომარე იყო და აშშ-დან ის სპეციალური მოწვევით იმყოფებოდა ტოკიოში, ლეილა აბაშიძე კი მთავარ როლს ასრულებდა ლანა ღოღობერიძის „ორომტრიალში”. ფილმმა კინოფესტივალზე პრიზი მიიღო რეჟისურაში, აბაშიძით კი მსოფლიოს კინოს ლეგენდა, გრეგორი პეკი მოიხიბლა.საკურას ტოტებით მორთულ დარბაზში გრეგორი პეკს, მის ფინალურ სიტყვაში, მოულოდნელად ასეთი რამ უთქვამს:"ბედნიერი ვარ, რომ ამ ფესტივალის ფარგლებში, ვნახე ორი სრულიად გამაოგნებელი მსახიობის - ლია ელიავასა და ლეილა აბაშიძის არაჩვეულებრივი შესრულება და ამერიკაში სინანული იმის გამო მიმყვება, რომ ფილმმა რეჟისურისთვის მიიღო პრიზი, ეს ქალბატონები კი, ჯილდოს გარეშე დარჩნენ“.ლეილა აბაშიძე ამ შეხვედრას ასე იგონებდა:"გრეგორი პეკი სადაც კი დამინახავდა, ჰელოუ, გადამეხვეოდა, მკოცნიდა. ჯერ ჩვენი ფილმი ნანახიც არ ჰქონდა. მერე, როდესაც ფილმი ნახა და იცოდა ვინ ვარ, ბანკეტზე ჩემთან იცეკვა. ეს დიდი პატივი იყო. გრეგორი პეკი ყველა დროის კუმირია. ბევრი ქალი შურის თვალით მიყურებდა. კომპლიმენტი მითხრა, საოცრად ლამაზი თვალები გაქვთო. მე გაოცებისგან კიდევ უფრო გამიფართოვდა თვალები. ოო, რამოდენა, უძირო თვალები გაქვთო! მაჩუქა მარგალიტი, რომელსაც თილისმასავით ვატარებ" - ლეილა აბაშიძე. კახი "პრაიმტაიმთან" ლეილა აბაშიძეს იგონებს.კახი ლაზარიშვილი: არიან ადამიანები, ვისთან შეხვედრასაც ელოდები. კი ელოდები, მაგრამ არ იცი, როდის, სად ან რა ვითარებაში ნახავ. ცხადია, დაგეგმილს მოულოდნელი შეხვედრა ჯობს. ასე შევხვდი ტელევიზიის მეორე სართულზე, ალეკო დათებაშვილის ოთახთან. დათებაშვილი, ფილმების “მამასახლისი” იყო და ყველა ქართული თუ უცხოური ფილმი მასთან ინახებოდა, რაც კი ეთერში გადიოდა.ოთახში რომ შევედი, ლეილა აბაშიძე იქ დამხვდა; იმდენად ვერ დავიჯერე მისი დანახვა, რომ თვალები მოვიფშვნიტე და როცა გავახილე, ლეილა ისევ თავის ადგილზე იჯდა. მივესალმე და მოვიკითხე. ახლოს მისვლაც ვერ გავბედე. რამდენიმე ნაბიჯი გადავდგი და იქვე სკამზე ჩამოვჯექი. რომ არ მოველოდი, უცებ მომიბრუნდა და მითხრა: მე თქვენს გადაცემებს ხშირად ვუყურებ და ძალიან მომწონს. კარგია, რომ ახალ თაობას აძლევთ საშუალებას მოუსმინოს და შეიყვაროს ოპერა და ბალეტი. მადლობის თქმა მინდოდა, მაგრამ იმ მომენტში მგონი დავმუნჯდი - ქაჯანასავით! ბოლოს კი, როგორც იქნა ამოვილუღლუღე…იცით, როგორი თვისება ჰქონდა? არ შემოგხედავდა, არც მოგისმენდა, მხოლოდ დაგაკვირდებოდა, დააკვირდებოდა შენს მოძრაობას, მანერას და თუ რაღაც მისთვის საინტერესოს და მოსაწონს მაინც დააფიქსირებდა, მერე უკვე თავისიანად მიგიღებდა, შეგიყვარებდა, მოგენდობოდა.არ ვიცი, რა მოეწონა ჩემში, მაგრამ მე და ლეილა იმ დღიდან ერთმანეთისთვის ძალიან ახლო მეგობრები გავხდით. გარკვეულ საკითხებშიც კი ერთმანეთს რჩევებსაც კი ვეკითხებოდით.საოცრად განათლებული, შეიძლება ითქვას, მრავალმხრივ განათლებული, მაღალი ინტელექტის არტისტი იყო. მსგავსი ერუდიციის მქონე, მიჭირს, მის კოლეგებს შორის, მეორე გავიხსენო. ფუნდამენტალურად იყო გატაცებული: ფიზიკით, ასტრონომიით, ფილოსოფიით.ახლა გიამბობთ, თუ როგორ დავითანხმე ინტერვიუზე. ვიცოდი, რომ ხშირად კატეგორიული წინააღმდეგი იყო გადაცემებში მონაწილეობაზე და უარს ამბობდა, რასაც ალბათ ჰქონდა მიზეზი. ვიჯექი და ვფიქრობდი, როგორ გამომეყენებინა მასთან პირისპირ შეხვედრა, მეგობრული ურთიერთობა, რომ ინტერვიუზე დამეყოლიებინა. თანაც უკვე ხომ ნათქვამი ჰქონდა, რომ ჩემს გადაცემას უყურებდა და მოსწონდა.ზაფხული იყო, მისი დაბადების დღე ახლოვდებოდა... მეც ვისარგებლე და ვუთხარი, რომ თუ ნებას მოგვცემდა, მეორე არხის საინფორმაციო გამოშვებაში მივულოცავდით… რატომაც არაო, მითხრა. და, რამდენიმე დღეში გადაღება დავნიშნეთ.სიუჟეტი ეთერში რომ გავიდა, დამირეკა და მადლიერება გამოხატა, მაგრამ ვიგრძენი, რომ მცირე ქრონომეტრაჟის გამო, უკმარისობის გრძნობა ჰქონდა… ამიტომ მე თვითონ შევთავაზე - ამომწურავი და ვრცელი საუბრით, მაყურებელიც, მეც და თავად ლეილაც კმაყოფილი რომ დარჩენილიყო, უნდა ჩაგვეწერა გადაცემა დიდი ქრონომეტრაჟით. და თქვენ წარმოიდგინეთ, დამთანხმდა.ასე დაიბადა ეს გადაცემა. ლეილა კი ორმოცი წუთი საუბრობს ყველაფერზე, რაც კი ახარებდა და აწუხებდა. გადაცემა კი, მაყურებლის თხოვნით, ხუთჯერ გავიდა ეთერში და ხუთივეჯერ, საუკეთესო საეთერო დროს.ასევე დაგაინტერესებთ:"ყველანაირად შემკობილი იყო... ჩემი სითბო და სიყვარული ჰქონოდეს იქ, სადაც მიდის, სასუფეველში..." - გია ავალიშვილი ხათუნა კოტრიკაძეს იხსენებს"შეთეს და გედიას ჩხუბი ხომ გახსოვთ?! დადგმულიც იყო, მაგრამ ნამდვილადაც ვჩხუბობდით. მერე, კომპენსაციის მიზნით, სოსო საჭმელად მეპატიჟებოდა" - "ნატვრის ხეში" დაწყებული მეგობრობის ამბავი

xatuna

1708064623

"ყველანაირად შემკობილი იყო... ჩემი სითბო და სიყვარული ჰქონოდეს იქ, სადაც მიდის, სასუფეველში..." - გია ავალიშვილი ხათუნა კოტრიკაძეს იხსენებს

ხათუნა კოტრიკაძის გარდაცვალებამ გული ატკინა ყველას, ვისთვისაც 70-იანი წლების ქართული კინო ძვირფასია და ვინც განსხვავებული, ევროპული გარეგნობის ჟღალი გოგონა შეიყვარა. თვალებში ჭინკებით, თბილ-ანცად მომღიმარი ხათუნა, „მამის მკვლელი“ ეკას და მოტაცებული თამარ ქალის სახით ჩარჩა მაყურებლის მეხსიერებაში. თუმცა პირველი როლი 15 წლის ასაკში ითამაშა; საინტერესო გარეგნობის მოზარდი სოსო ჩხაიძემ „მეთხუთმეტე გაზაფხულში“ გადაიღო. მისი თაობის ახალგაზრდების მომხიბვლელი კუმირი, ორიოდ ფილმის შემდეგ ეკრანიდან გაუჩინარდა. ხათუნა კოტრიკაძე თბილისის „დინამოს“ ფეხბურთელის, მეკარე დავით გოგიას მეუღლე გახდა. მაშინ 17 წლის იყო, უკვე უზომოდ პოპულარული.დათო მსახიობის მამის, ფეხბურთელ ალიოშა კოტრიკაძის მოწაფე ყოფილა. წყვილსაც კოტრიკაძეების სახლში გაუცნია ერთმანეთი. მოგვიანებით სიდედრი სიძის მისამართით პრესასთან იტყვის, რომ ხათუნას კინოზე ქმარმა ათქმევინა უარი და რომ პოპულარული ცოლის მიმართ გამოჩენილი საზოგადოების ყურადღება, გოგიას არ სიამოვნებდა...ამომავალი ვარსკვლავის ცხოვრება დიასახლისობამ შეცვალა. სოფელ დიღომში დასახლდა, მეურნეობას მიჰყო ხელი და როგორც ნანული ნიშნიანიძე "სარკისთვის" მიცემულ ინტერვიუში ჰყვებოდა, მის ქალიშვილს ძროხები ჰყავდა, ყველს და მაწონს ამზადებდა და არეულ 90-იან წლებში, პროდუქტით ახლობლებს ამარაგებდა.  ხათუნა პროფესიით ბიოლოგი იყო, ცხოველებს ოპერაციასაც უკეთებდა, თუმცა არც სამედიცინო სფეროში დარჩენილა...მოკლედ, ხათუნა აღარსად გამოჩენილა, არც ეკრანზე, არც ბომონდურ შეკრებებზე. თუმცა ძალზე პოპულარული მსახიობი მაყურებელს მუდმივად ახსოვდა და მისით ინტერესდებოდა. პრესის ინტერვიუებზე უარს ამბობდა, ვერც ტელე შოუების პროდიუსერებმა დაიყოლიეს ეკრანზე გამოსაჩენად. დიდი ინტერესისა და შემაწუხებელი თხოვნის მიუხედავად, ცივი უარით ისტუმრებდა ყველას...„ასეთი საფერებელი და გასანებივრებელი ქალი, უბრალო დიასახლისად არ უნდა ქცეულიყო“ - ამოვიკითხე ფეისბუქზე, ხათუნას ფოტოს ქვეშ, კომენტარად. ასეა... მას კიდევ უნდა გაებრწყინა, „ასაკშიც“ და თანაც, არა ერთხელ...68 წლის მსახიობი მძიმე სენს ებრძოდაო, სოციალურ ქსელში დაიწერა. მამაც 69 წლის ასაკში, ყელის სიმსივნით გარდაცვლია.1971 წელს გადაღებულ ფილმში - „მოიტაცეს თამარ ქალი“ ხათუნას პარტნიორის, დათოს როლში გია ავალიშვილია. ავალიშვილი მიშა კობახიძის აღმოჩენაა. ის პირველად „ქოლგაში“ გამოჩნდა. შემდეგ კი, ლეილა გორდელაძემ, ექთან თამრიკოზე შეყვარებული გმირის თავგადასავალში გახვია. ფილმი ისეთივე მხიარული საყურებელია, როგორც ლევან ხოტივარის "მხიარული რომანი"... თან გენიალური გოგი ცაბაძის სიმღერებს მღერი და თან სახალისო ისტორიებში გახლართულ გმირებს გულშემატკივრობ.80 წლის გია ავალიშვილმა ჩვენგან გაიგო ეს სამწუხარო ამბავი... ძალიან ეწყინა. ბევრი ვერც ვერაფერი თქვა; ამ ფილმის გადაღების შემდეგ აღარსად შევხვედრივარო. თუმცა იმ ბედნიერი პერიოდის გახსენებამ, სევდიანი ღიმილი მოგვარა...გია ავალიშვილი: რა მითხარით?! გული დამწყდა...ხათუნა გადაღების შემდეგ აღარ მინახავს, გაქრა ჩემი თვალსაწიერიდან.„მოიტაცეს თამარ ქალის“ გადამღები ჯგუფი იყო ძალიან კარგი, მობილური, ერთმანეთის მიმართ მოსიყვარულე. ყველა პატივს ვცემდით ერთმანეთს. ხათუნა პატარა იყო, სკოლას ამთავრებდა იმ დროს. მე 27 წლის ვიყავი. ყველა ვუფრთხილდებოდით. დედა ახლდა გადაღებებზე, ერთ ოჯახად ვიყავით მთელი ჯგუფი.შინაგანად ძალიან კარგი ადამიანი იყო...ახლა მახსენდება ფილმში ხიდზე რომ მოდის... მოკლედ... ყველანაირად შემკობილი იყო.ძალიან კარგად მახსენდება ამ ფილმის გადაღება თავისი შეკრული ჯგუფით.ცუდი ამბავი მითხარით, გული მეტკინა. ჩემი სითბო და სიყვარული ჰქონოდეს იქ, სადაც მიდის, სასუფეველში... ხათუნა კოტრიკაძე 15 თებერვალს 68 წლის ასაკში გარდაიცვალა... ასევე დაგაინტერესებთ:"შეთეს და გედიას ჩხუბი ხომ გახსოვთ?! დადგმულიც იყო, მაგრამ ნამდვილადაც ვჩხუბობდით. მერე, კომპენსაციის მიზნით, სოსო საჭმელად მეპატიჟებოდა" - "ნატვრის ხეში" დაწყებული მეგობრობის ამბავი"ბედნიერი ვარ, რომ ჩემს უსაყვარლეს თეატრში, ყველა მეცო-სოპრანოსთვის საოცნებო პარტიის შესრულების შესაძლებლობა მომეცა" - ნატალია ქუთათელაძე "სამსონი და დალილაში"

natalia

1707977220

"ბედნიერი ვარ, რომ ჩემს უსაყვარლეს თეატრში, ყველა მეცო-სოპრანოსთვის საოცნებო პარტიის შესრულების შესაძლებლობა მომეცა" - ნატალია ქუთათელაძე "სამსონი და დალილაში"

თბილისის ოპერისა და ბალეტის თეატრის სცენაზე კამილ სენ-სანსის ყველაზე პოპულარული ოპერის - „სამსონი და დალილას“ პრემიერა გაიმართება. საპრემიერო ჩვენებები 17, 18, 23, 24, 25 თებერვალს და 1, 2, 3 მარტს შედგება. მონტე-კარლოს ოპერის თეატრის ეს ულამაზესი სპექტაკლი გამოჩენილმა ფრანგმა რეჟისორმა - ჟან-ლუი გრინდამ დადგა (ჟან-ლუი გრინდას ვალონის სამეფო ოპერის თეატრის დირექტორის პოზიცია 10 წელი ეკავა, 15 წელი კი მონტე-კარლოს ოპერის თეატრის დირექტორის პოსტზე იყო. 2018 წლიდან იგი ორანჟის ფესტივალის დირექტორია).„ოპერა ჩემთვის არა მარტო გატაცებაა, არამედ დიდი სიყვარული,“- ამბობს გრინდა, რომელმაც 40 წლიანი ნაყოფიერი შემოქმედებითი მოღვაწეობის მანძილზე მრავალი საინტერესო სპექტაკლი დადგა („ტრავიატა“, „ერნანი“, „რომეო და ჯულიეტა“, „ჯამბაზები“, „ღამურა“, „ტანჰოიზერი“, „ჰოფმანის ზღაპრები“, „კარმენი“, „მეფისტოფელი“, „სამსონი და დალილა“, „ფალსტაფი“, „ვილჰელმ ტელი“, „ლუჩია დი ლამერმური“, „ბოჰემა“, „ტაისი“, თურქი იტალიაში“, „ვერთერი“, „ჯოკონდა“ და სხვა).ერთ-ერთი ყველაზე სახელგანთქმული იტალიელი მხატვრის, აგოსტინო არივაბენეს მიერ შექმნილი „სამსონი და დალილას“ მდიდრული დეკორაციები, იდუმალი ტაძრის ატმოსფერო, მრავალფეროვანი და ძვირფასი კოსტიუმები, ლორან კასტენის თვალისმომჭრელი განათება და შუქის ეფექტები, ეჟენი ანდრენის ქორეოგრაფია, ვნებიანი ცეკვები, აღმოსავლეთს  სიურეალისტური, ზღაპრული სახით გვანახებს.სპექტაკლში „სამსონი და დალილა“ მონაწილეობენ თბილისის ოპერის თეატრის სოლისტები, მოწვეული მომღერლები, გუნდი, ორკესტრი და საბალეტო დასი. დამდგმელი დირიჟორია ზაზა აზმაიფარაშვილი, დირიჟორები - ლევან ჯაგაევი და კახი სოლომნიშვილი.ზაზა აზმაიფარაშვილი - დირიჟორი: თბილისის ოპერის თეატრში ეს ოპერა ბოლოს 1944 წელს დაიდგა. 80 წელი გავიდა მას შემდეგ. ახლა გვექნება ახალი დადგმა, მონტე-კარლოს ოპერის თეატრის წარმოუდგენლად ლამაზი  სპექტაკლი. ჩვენ ინტენსიურად ვმუშაობთ. სულ ცოტაა დარჩენილი პრემიერამდე. ფანტასტიკური მუსიკაა. ძალიან ბედნიერი ვარ, როცა გენიალურ მუსიკას ვეხები. ძალიან საინტერესო მომღერლები გვყავს, ჩამოსულებიც, აქაურებიც. ნამდვილად კარგი სპექტაკლები გვექნება და ყველაფერს გავაკეთებთ იმისათვის, რომ მოვაწონოთ მაყურებელს თავი. ყველას ვუსურვებ დიდ წარმატებას.ნატალია ქუთათელაძე - მეცო სოპრანო: ბედნიერი ვარ, ძალიან მიხარია და ძალიან სასიამოვნოა ჩემთვის ის ფაქტი, რომ ჩემს უსაყვარლეს თეატრში, ალბათ, ყველა მეცო-სოპრანოსთვის ერთ-ერთი საოცნებო პარტიის შესრულების შესაძლებლობა მომეცა; ურთულესის, როგორც არტისტული, ისე ტექნიკური მხრიდან. მადლობელი ვარ თითოეული ადამიანის, რომელიც თეატრში ჩვენთან ერთად მუშაობს, რადგანაც სამუშაო პროცესი არის ძალიან კომფორტული, ძალიან სასიამოვნო და იმედის მომცემი. აქედან გამომდინარე ღელვა იკლებს, მიუხედავად იმისა, რომ პრემიერა ახლოვდება. ეს გარემო, ჩემი აზრით, მთავარი განმსაზღვრელია, რომ მომღერალმა რაც შეიძლება კომფორტულად იგრძნოს თავი. მინდა მხოლოდ და მხოლოდ მადლობა გადავუხადო ყველას, როგორც კოლეგებს, ისე ტექნიკურ სამსახურს, აბსოლუტურად ყველა იმ ადამიანს, რომელიც ყველაფერს აკეთებს იმისათვის, რომ ჩვენ თავი ვიგრძნოთ კარგად. რასაკვირველია, თითოეულ მუსიკოსს მინდა ვუსურვო წარმატება.გიორგი ონიანი  - ტენორი: პირველად, „სამსონი და დალილა“, ლა სკალაში სტაჟირების დროს მოვისმინე და მაშინ ვნატრობდი, რომ ეს ულამაზესი ოპერა როდესმე საქართველოშიც ყოფილიყო და მოესმინა ჩვენს მსმენელს. „სამსონი და დალილა“ არის შედევრი.  მადლობა მინდა გადავუხადო თბილისის ოპერის თეატრის ხელმძღვანელობას, რომ საშუალებას აძლევს ქართულ პუბლიკას მონტე-კარლოს დადგმა ნახოს. თბილისის ოპერის თეატრში ძალიან ხშირად ჩამოაქვთ უცხოური დადგმები. ეს სისტემა ძალიან მომწონს, ვინაიდან საქართველოში ბევრს არა აქვს საშუალება წავიდეს უცხოეთში და ასეთი ლამაზი სპექტაკლები იხილოს, თუნდაც მონტე-კარლოში, თუნდაც პარიზში ან მილანში.მე ბედნიერი ვარ, როდესაც გამოვდივარ ხოლმე ჩემი ქართველი მაყურებლის წინაშე თბილისში. სამსონის როლი ჩემთვის სადებიუტოა. ყველა დებიუტი მოგეხსენებათ რამხელა ღელვასთან არის დაკავშირებული, მაგრამ იმდენად მიყვარს ეს ოპერა, რომ ერთი სული მაქვს როდის შევასრულებ.თბილისის ოპერის თეატრის სცენაზე - „სამსონი და დალილა“ პირველად 1894 წელს, ზუსტად 130 წლის წინ დაიდგა. ბოლოს კი, თბილისის ოპერის თეატრში, 80 წლის წინ შესრულდა (1944 წ).კამილ სენ-სანსმა სულ 13 ოპერა დაწერა, მაგრამ მხოლოდ ერთი შემორჩა მსოფლიო საოპერო თეატრების რეპერტუარში.„სამსონი და დალილა“ ძველი აღთქმის სიუჟეტზეა დაწერილი. მისი ლიბრეტო  ფერდინანდ ლემერს ეკუთვნის. „სამსონი და დალილას“ პრემიერა 1877 წლის 2 დეკემბერს ვეიმარში შედგა, მისი პარიზული პრემიერა კი გრანდ ოპერაში 1892 წლის 23 ნოემბერს. დღეს „სამსონი და დალილა“  ერთ-ერთი ყველაზე პოპულარული ოპერაა, რომელიც არ ჩამოდის თანამედროვე საოპერო თეატრების სცენებიდან. დალილას პარტია კი ყველა მეცო-სოპრანოს საყვარელი და საოცნებო პარტიაა.ოპერის მთავარი გმირის პატივსაცემად, 1905 წელს აღმოჩენილ ასტეროიდს, დალილას სახელი დაარქვეს. ასევე დაგაინტერესებთ:დეკანოზი გიორგი მამალაძე პატიმრობიდან გაათავისუფლესრუსკა ქარქაშაძე სამშობიაროდან შვილის პირველ ფოტოს აქვეყნებს - ცნობილია, რა დაარქვეს ახალშობილს

eka archvadze

1707836299

"იქნებ, კიდევ ერთი სიმღერა მომიძღვნას. ვიცი, რომ იქნება. ჰოდა, ველოდები. ჩვენს ეზოში კი..." - რას გეგმავენ გია დავითიანი და ეკა არჩვაძე ქორწინების სამი წლისთავზე

ეკა არჩვაძისა და გია დავითიანის ქორწინებიდან სამი წელი გავიდა. ყურებამდე შეყვარებულმა მომღერალმა, საყვარელი ქალის გულის მოსაგებად, რა არ მოიმოქმედა. მცირეოდენ წინააღმდეგობებს არ შეეპუა და ლამაზ ექიმზე სამი წლის წინ, 12 თებერვალს იქორწინა. ხომ იცით, "მაგრამ სულ სხვაა სიყვარული უკანასკნელი"?! გიას შემყურე ეს ფრაზა გახსენდებათ. ასაკიც მოაკლდა, ენერგიით აივსო, აგარაკის ეზოში ვარდები გააშენა, მუზას უმასპინძლა... დაწერა ლექსი, მერე მელოდიაც მოვიდა. სხვანაირად აჭიკჭიკდნენ ჩიტები ბროწეულას ბაღშიც..."ნამდვილი ამბავი", ასე ჰქვია სიმღერას, რომელიც გია დავითიანმა მეუღლეს მიუძღვნა. "ლექსში, რომელიც სიყვარულის მოსვლისთანავე მომიძღვნა, ეწერა კატერინა, თან რამდენჯერმე, მაგრამ შემდეგ უკვე, როდესაც სიმღერის სახე მიიღო, კატერინა ამოვაღებინე. უხერხული იქნებოდა..." - "პრაიმტაიმთან" ამბობს ეკა არჩვაძე. როგორც გვიმხელს, დღემდე დიდი ემოცია იპყრობს, როდესაც გიას მიძღვნილ სიმღერას უსმენს.ეკა არჩვაძე: ყოველ ჯერზე ისე ვუსმენ, როგორც ახლად, მომწონს. ჩემთვის ძვირფასია და როგორც ქალს, სიამაყის გრძნობა მაქვს. ველოდები, იქნებ, კიდევ ერთი სიმღერა მომიძღვნას. ვიცი, რომ იქნება. ჰოდა, ველოდები.არ ვდუნდებით და რუტინისგან ამით ვიცავთ ჩვენს სიყვარულს, ეს შველის. ერთმანეთს ვანებივრებთ ჩვენი გრძნობებით, კომპლიმენტებით. სიურპრიზი ნივთი მთავარი არ არის. სიტყვას დიდი ძალა აქვს. ასაკში უკვე კარგად იცი ცხოვრების ყოველი წუთის გემო, ფასი, გრძნობას პატივს სცემ. მე განსაკუთრებით მსიამოვნებს გიას ყურადღება. სულ მოლოდინში ვარ და მაბედნიერებს ჩემი მისამართით გამოსროლილი ყოველი თბილი სიტყვა. ცხოვრების სტიმულს მაძლევს. ეს კი ყველა ასაკშია საჭირო. 12 თებერვალი, წელს, მხოლოდ მე და გიამ აღვნიშნეთ. გრაფიკი ჰქონდა გადატვირთული და სტუმრები ვერ მოვიპატიჟეთ. ჰოდა, მხოლოდ ჩვენ ორმა აღვნიშნეთ. არ გამოგვიტოვებია. როდემდე გადავდოთ ჯვრისწერაო, მეკითხება. აგარაკზე, ბროწეულაში, პატარ-პატარა სივრცეებს აკეთებს ჩვენს  ეზოში. მუსიკალური საღამოებისთვის, სამეგობროს შეკრებებისთვის, სტუმრებისთვის. მოკლედ, წინასწარ ნუ დამაცდენინებთ; გეტყვით იმას, რომ ჯვრისწერის დღეს, ალბათ, ჩვენს ეზოში მოვაწყობთ ლამაზ საღამოს. ამდენად, ახლა სულ ბროწეულას გარშემო ვტრიალებთ. ძალიან კარგი უნდა გამოვიდეს. ვნახოთ.  ასევე დაგაინტერესებთ: "შეთეს და გედიას ჩხუბი ხომ გახსოვთ?! დადგმულიც იყო, მაგრამ ნამდვილადაც ვჩხუბობდით. მერე, კომპენსაციის მიზნით, სოსო საჭმელად მეპატიჟებოდა" - "ნატვრის ხეში" დაწყებული მეგობრობის ამბავიასე გამოიყურება ახლა ასლან აბაშიძე - ვიდეო პატარა შვილთან ერთადშორენა ბეგაშვილი კლინიკაში მოხვდა - ნახეთ, რა კადრებს აქვეყნებს

vaja

1707427860

"რამდენი წელი გავიდა და სადაც არ უნდა შემხვედროდა, სულ მეუბნებოდა, რა მაგარი სახელი შეგარქვიო..." - რას იხსენებს ვაჟა აზარაშვილის სტუდენტი

87 წლის ასაკში ვაჟა აზარაშვილი შეუერთდა მარადისობას. აბა, წარმოიდგინეთ, ეს სიმღერები რომ არ გვქონოდა: "გამარჯობა, ჩემო თბილის ქალაქო" „პატარა გოგო და პატარა მთაწმინდა“, „მუსიკა”, „დღეები მიდიან”, „მზე ჩემი მეგობარია”, „ისევ წვიმს”, „სიმღერაა მთელი ჩემი ქონება”, „დინამო, დინამო”... ხომ წარმოუდგენელია? ამდენი ბედნიერი მომენტის ჩუქებისთვის ღმერთმა აცხონოს დიდი მაესტრო! კომპოზიტორს "პრაიმტაიმთან" თბილისის ოპერისა და ბალეტის თეატრის საზოგადოებასთან ურთიერთობის სამსახურის უფროსი, მაკო ფაცურია იხსენებს.მაკო ფაცურია: იყო გენიალური მუსიკოსი, კომპოზიტორი, პედაგოგი, იყო უკეთილშობილესი ადამიანი, საოცრად თბილი და მოსიყვარულე, ყველასთვის კეთილმოსურნე.საკრავთმცოდნებას მასწავლიდა კონსერვატორიაში. მის სტუდენტებს გვიხაროდა მასთან ლექციაზე მისვლა.  საოცრად საინტერესო ლექციები ჰქონდა, არც ერთი სტუდენტი არ უცდენდა. მეგობრობდა ყველასთან, დიდთან და პატარასთან.სტუდენტებს მეტსახელს არქმევდა და ისე მოიხსენიებდა. ამით ჩვენც გვახალისებდა და თვითონაც ხალისობდა. მე ვერაფერი შემარქვა და ამაზე ბრაზობდა. ერთხელ დამაგვიანდა ლექციაზე, მოვუბოდიშე. იმ დღეს არ იყო კარგ ხასიათზე, როგორც სჩვეოდა ხოლმე. კი მაგრამ, რატომ დააგვიანე, რა უბნიდან მოდიხარო? - ვაკიდან-მეთქი, ვუპასუხე. გაუბრწყინდა თვალები. მე ვიცი, რასაც შეგარქმევ შენო. ამიერიდან შენ იქნები - "სვეცკაიაო". აუდიტორიაში ყველას სიცილი აგვიტყდა.რამდენი წელი გავიდა მას შემდეგ და სადაც არ უნდა შემხვედროდა, სულ მეუბნებოდა, რა მაგარი სახელი შეგარქვიო...ჩემ თავს ხალხს ასე აცნობდა, გაიცანით, ეს ჩემი ნათლული სვეცკაია არისო.კოვიდის შემდეგ ორი წელი გარეთ არ გამოსულა. სახლში გადაადგილდებოდა. ბოლომდე მუშაობდა ნაწარმოებებზე, აქტიური იყო შემოქმედებითი კუთხით.ბოლოს, დაბადების დღეს ველაპარაკე. მშვენიერ განწყობაზე იყო, ძალიან გაუხარდა რომ დავურეკე. რამდენიმე თვის წინ თავისი დისკები მაჩუქა. ძალიან დაგვწყვიტა გული. წავიდა კიდევ ერთი გენიალური ადამიანი...ასევე დაგაინტერესებთ:"ახლა წავალ და რომ დავბრუნდები, შევხვდეთო... ისე გამოვიდა, რომ დაგვემშვიდობა... მკვდარი ვარ" - ზაზა კოლელიშვილი მეგობართან უკანასკნელ საუბარზე"ნატვრის ხის" ეკრანებზე გამოსვლის შემდეგ, თენგიზ აბულაძე ავარიას, სასწაულებრივად გადაურჩა. თურმე, მაესტროს, წინ "მონანიება" ელოდა..." - გენიალური რეჟისორის 100 წლის იუბილე"მერაბთან ვმეგობრობთ, რასაც მეტყვით, გავაკეთებო, სიხარულით მოვიდა..."- რა "აბდაუბდა" მოაწყო 91 წლის ელდარ შენგელაიამ ცირკში

soso

1707404715

"შეთეს და გედიას ჩხუბი ხომ გახსოვთ?! დადგმულიც იყო, მაგრამ ნამდვილადაც ვჩხუბობდით. მერე, კომპენსაციის მიზნით, სოსო საჭმელად მეპატიჟებოდა" - "ნატვრის ხეში" დაწყებული მეგობრობის ამბავი

არის როლები და სახეები, რომლებიც მუდმივად რჩება როგორც თავად მსახიობის ცხოვრებაში, ისე მაყურებლის მეხსიერებაში. "ნატვრის ხის" სამივე მთავარი პერსონაჟი - მარიტა, გედია და შეთე, სწორედ ამგვარი სახეებია. ლიკაც, სოსოც და ზაზაც ბოლომდე ამ ფილმის გმირებად დარჩნენ...სოსო ჯაჭვლიანი და ზაზა კოლელიშვილი თენგიზ აბულაძის ამ გენიალური ფილმის გადასაღებ მოედანზე დაახლოვდნენ. ზაზა 18 წლის იყო, სოსო - წელიწად-ნახევრით უმცროსი.ერთმა ყურებამდე შეყვარებული გედიას როლი შეასრულა, მეორემ - შეთესი, რომელსაც გარიგებით რთავენ ცოლს. გლეხის ულამაზესი მარიტას გამო მათი გმირები დაუძინებელ მტრად ექცნენ ერთმანეთს.კადრს მიღმა გაჩაღებული მეგობრობა ეკრანზე უნდა დაევიწყებინათ, ეს კი, გენიოსი რეჟისორის წყალობით, საუკეთესოდ გამოუვიდათ. ჩხუბიც ისეთი ბუნებრივი ჰქონდათ, რომ ერთმანეთს დარტყმისგან სისხლჩაქცევებს უჩენდნენ. აბა, მშრალად ვინ დაუძვრებოდა მკლავჭიდში მსოფლიო ჩემპიონ სოსო ჯაჭვლიანს. მერე, კადრს მიღმა, დაჟეჟილ "შეთეს" "გედია" საჭმელად ეპატიჟებოდა...ზაზა კოლელიშვილი: - გადაღების დროს, მთელი წლის მანძილზე, მე და სოსო თითქმის ყოველდღე ერთად ვიყავით. ერთ ოთახში ვცხოვრობდით. ჩვენს ოთახში გადაღებების მერე სუფრა იშლებოდა და ვეპატიჟებოდით ყველას, ჩვენს ლეგენდებს - სესილია თაყაიშვილს, სოფიკო ჭიაურელს, თინა ბურბუთაშვილს, ეროსი მანჯგალაძეს, კახი კავსაძეს, კოტე დაუშვილს, რამაზ ჩხიკვაძეს, ჯემალ ღაღანიძეს, გივი ბერიკაშვილს, ყველას... ეს იყო დიდი ზეიმი და ბედნიერება. წარმოგიდგენიათ, მათთან ერთად ვახშამი რა იყო?! დაუვიწყარი რამ...ბატონი თენგიზ აბულაძე სამ ჭიქას დალევდა და სუფრას პირველი ტოვებდა, სამუშაოდ მიდიოდა, ჩვენ კი დაგვიბარებდა - თვალები გქონდეთ კრიალაო. დიდი მსახიობები მაგალითს გვაძლევდნენ ახალგაზრდებს და ზედმეტს არც ისინი სვამდნენ. ნაბახუსევზე თვალები სულ სხვა გამომეტყველებისაა ეკრანზე, კამერა მგრძნობიარეა, შეშუპებულ თვალებს მაშინვე აფიქსირებს. ამიტომ გვარიგებდა მაესტრო.მე წელიწად-ნახევრით ვარ სოსოზე უფროსი. წამოდიო, მითხრა და სასადილოში დამპატიჟა. იქ მოხდა ჩვენი გაცნობა. მებუფეტე ეკითხება სოსოს, რას უკვეთავთ და რამდენსო? მხოლოდ მე და სოსო ვართ. ხუთი ბიფშტექსი და ხუთი ლიმონათიო. მე ვუთხარი, არ მშია, მხოლოდ ლიმონათს დავლევ-მეთქი. მაშინ - ხუთი ლიმონათი და ოთხი ბიფშტექსიო. წარმოიდგინეთ, ოთხი ბიფშტექსი შეჭამა, გაოცებული ვუყურებდი. დღე და ღამე ვარჯიშობდა იქაც, გადაღებების პარალელურად. იმ პერიოდში სპორტულ კარიერაში წარმატება ჰქონდა. მსოფლიოს ჩემპიონი იარიკინი დაამარცხა. დიდ იმედებს ამყარებდნენ სოსოზე, მაგრამ კოჭის ტრავმის გამო ნელ-ნელა შეეშვა სპორტს და გადაერთო კინოზე. შეთეს და გედიას ჩხუბის ეპიზოდი ხომ გახსოვთ?! სად არ გადავიღეთ, ბოლოს ხორნაბუჯის ციხეზე ათ წუთიანი ჩხუბი გადაიღეს. მაგრამ ბოლოს 58 წამიანი მონაკვეთი დარჩა ფილმში.წარმოიდგინეთ, რა დღე გაგვატარა თენგიზ აბულაძემ! გადაღების დროს დადგმული ჩხუბი იყო, ვიცოდით აპაჩით (დადგმული დარტყმა) მუშაობა. მაგრამ როცა მართლა მოგხვდება, მწარდები და პასუხობ. იყო მომენტები, მართლა ვარტყამდით ერთმანეთს. ერთმანეთი დავლეწეთ, ყურების უკან სულ სისხლჩაქცევები მქონდა. ყურებზე ხელს მკიდებდა და თავს მიწაზე მარტყმევინებდა. მერე, კომპენსაციის მიზნით, საჭმელად მეპატიჟებოდა.ფარიკაობის და სასცენო მოძრაობის პედაგოგი - შოთა სხირტლაძე გვადგმევინებდა ჩხუბის კადრებს, ჩვენი უფროსი ძმაკაცი იყო. პენოპლასტის ქვები დაამზადეს, რომ ერთ სცენაში სოსოსთვის თავში ჩაერტყათ. ეს გაკეთებული ქვები ნამდვილ ქვებს შორის ეგდო და შოთას შეეშალა და ერთი დუბლის დროს, ნამდვილი ქვა ისე ჩაარტყა სოსოს, რომ თავი გაუტეხა. ლიკას რაც შეეხება, დასამალი არ არის, რომ ბიჭები, "ნატვრის ხის" გადაღების დროს, მასზე ვიყავით შეყვარებული. თან იცით, როგორ გვიყვარდა? მასთან ფიზიკურ სიახლოვეს საკუთარ თავსაც ვერ ვკადრებდით. იმდენად სუფთა და ხალასი იყო ლიკა, რომ მხოლოდ წრფელი სიყვარულით გვიყვარდა. ბიჭებს ერთმანეთისთვის თავ-ყბა დაგვილეწია მისი გულისთვის. ვინმე უშნოდ თუ იხუმრებდა ლიკაზე, მე ვურტყამდი, სოსოს ვაწოდებდი და მერე ის კვანძავდა და ყრიდა.ვირზე შესმული ლიკას კადრების გადაღების დროს, როცა ტალახისგან და წვიმისგან სველდებოდა, მისი ნებით, მხოლოდ მე ამყავდა ხელში და მანქანაში ვსვამდი, რომ სიღნაღის სასტუმროში წაგვეყვანა, სადაც ერთ ნომერში ცხელ აბაზანას იღებდა, რომ არ გაცივებულიყო. ხელში აყვანილი მანქანამდე დიდხანს რომ მეტარებინა, მძღოლს ვეუბნებოდი, მანქანა შორს დააყენე, თორემ საბურავებს დაგიჭრი-მეთქი... "ნატვრის ხის" შემდეგ, როცა ცოლი შევირთე, სოსო ჩემი მეჯვარე და ორი შვილის ნათლია გახდა. ასევე დაგაინტერესებთ: „საცოლე თვალწინ მოუკლეს, გოგონა გაქანებული მატარებლის ქვეშ ჩააგდეს...“ - საინტერესო ფაქტები სერგო ფარაჯანოვზე, რომელიც დღეს 100 წლის გახდებოდა"ბუბას ირინასგან დიდი თავისუფლება ჰქონდა, რადგან მან იცოდა, რომ ბუბა უმისოდ ვერ გაძლებდა. ირინა კი ის ქალი იყო, რომელსაც ვერ მიატოვებდი“ - ლეგენდის გარდაცვალებიდან ერთი წელი გავიდა"ხშირად ჰყვება ხოლმე, პალტო არ მქონდა და გიორგიმ, თავისი პირველი ხელფასით მიყიდაო. ერთმანეთს უვლიდნენ..." - კირა ანდრონიკაშვილი ელდარ შენგელაიაზე

zaza

1707395727

"ახლა წავალ და რომ დავბრუნდები, შევხვდეთო... ისე გამოვიდა, რომ დაგვემშვიდობა... მკვდარი ვარ" - ზაზა კოლელიშვილი მეგობართან უკანასკნელ საუბარზე

ხანგრძლივი ავადმყოფობის შემდეგ, სოსო ჯაჭვლიანი თურქეთის კლინიკაში გარდაიცვალა. 65 წლის მსახიობი, სპორტსმენი, რეჟისორი და ყოფილი დეპუტატი, სამშობლოს, უკანასკნელად ახალი წლის დღეებში სტუმრობდა. როგორც მისი მეგობარი, მსახიობი ზაზა კოლელიშვილი "პრაიმტაიმთან" საუბარში ამბობს, სოსო, სატელეფონო საუბრით, ერთგვარად დაემშვიდობა ნათლულის ოჯახს...ზაზა კოლელიშვილი: ახალი წლის დღეებში ჩამოსული იყო საქართველოში, თვითონ დაგვირეკა მე და ჩემს მეუღლეს, ნათიას და თითქოს გამოგვემშვიდობა. ალბათ, არ უნდოდა იმ მდგომარეობაში გვენახა. როგორც მივხვდი, არ გვეჩვენა ისეთი. ჩემი ქალიშვილი, ნინო მისი ნათლულია, მოიკითხა. ნათიას ელაპარაკა... ახლა წავალ და რომ დავბრუნდები, შევხვდეთო... მაგრამ ისე გამოვიდა, რომ იმ ზარით დაგვემშვიდობა... როგორც ჩანს, გრძნობდა.სოსოს ვაჟი გაფრინდა თურქეთში, რომ ხვალ ჩამოასვენოს საქართველოში. მკვდარი ვარ... სოსო აღარ არის. ასევე დაგაინტერესებთ: "ნატვრის ხის" ეკრანებზე გამოსვლის შემდეგ, თენგიზ აბულაძე ავარიას, სასწაულებრივად გადაურჩა. თურმე, მაესტროს, წინ "მონანიება" ელოდა..." - გენიალური რეჟისორის 100 წლის იუბილე"სიმღერაა ჩემი მთელი ქონება...“ - დიდი მაესტრო, ვაჟა აზარაშვილის უკანასკნელი ინტერვიუ „პრაიმტაიმთან“"ლაო, ქალს და მუსიკას დაბადების დღე არ აქვსო, მეუბნებოდა..." - როგორ "დაინახა" ლაურა რეხვიაშვილი მიშა თუმანიშვილმა

laura

1707284855

"ლაო, ქალს და მუსიკას დაბადების დღე არ აქვსო, მეუბნებოდა..." - როგორ "დაინახა" ლაურა რეხვიაშვილი მიშა თუმანიშვილმა

6 თებერვალი მიხეილ თუმანიშვილის დაბადების დღეა. დიდი მაესტრო 103 წლის გახდებოდა. 75 წელი იცოცხლა, თუმცა მისი სახელის უკვდავსაყოფად, ეს დრო, საკმარისი აღმოჩნდა. 1941 წელს, დიდ სამამულო ომში მებრძოლი, რამდენიმეჯერ დაჭრილა, ტყვედაც ჩავარდნილა, მაგრამ, ბანაკიდან გაქცევა მოახერხა. მძიმე ჭრილობის გართულების გამო, 1944 წელს თუმანიშვილი სამხედრო სამსახურიდან დაითხოვეს, რის შემდეგაც, თბილისში დაბრუნდა. შემდეგ იყო სარეჟისორო ფაკულტეტი, გიორგი ტოვსტონოგოვის ჯგუფი და კარიერა, რომელმაც მისი ცხოვრება შეცვალა. შემდეგ იყო სხვადასხვა პერიოდები - რუსთაველის თეატრი, კინოსტუდია "ქართული ფილმი", თეატრალური ინსტიტუტი, სადაც 1978 წელს, მისივე სახელოსნოს მსახიობთა და რეჟისორთა ექსპერიმენტული ჯგუფის ბაზაზე შეიქმნა კინომსახიობთა თეატრი, რომელიც დღემდე მის სახელს ატარებს.ლაურა რეხვიაშვილი მსახიობთა იმ იშვიათ გამონაკლისს მიეკუთვნება, რომელიც მაესტროს თავიდანვე "მოხვდა თვალში" და მისი ტალანტი შენიშნა.კახეთიდან თეატრალურ ინსტიტუტში საბუთების შესატანად ჩამოვიდა, თუმცა შემოქმედებითი ტურები უკვე ჩატარებული იყო, სასწავლებელში სტუდენტთა მიღება დაესრულებინათ.როგორც მსახიობი ჰყვება, როდესაც მიხეილ თუმანიშვილმა დაგვიანებით მისული დაინახა, თქვა: " თუ ამ ქალიშვილს თავისი გარეგნობის ტოლფასი ნიჭი აქვს, მე ვარღვევ მიღების ყველა წესს და ამყავს ჩემს ჯგუფში". მართლაც ასე მოხდა, მსახიობი მიხეილ თუმანიშვილის ჯგუფში ჩაირიცხა.ცნობილი ფაქტია, რომ მიხეილ თუმანიშვილის გახმაურებულ სპექტაკლში "დონ ჟუანი", რეჟისორმა მოკარნახის როლი სპეციალურად ლაურა რეხვიაშვილისთვის მოიფიქრა. ლაურა რეხვიაშვილს პირველი ტრიუმფიც მოკარნახის როლმა მოუტანა, მსოფლიოს უამრავ ქვეყანაში იმოგზაურა თეატრის დასთან ერთად და მისი მისამართით არაერთი რეცენზია დაიწერა მსოფლიო პრესაში. ლაურა რეხვიაშვილი: მიშა თუმანიშვილი რომ შემოვიდა, მე ფეხზე წამოვდექი. ვაი, დაჯექიო. მერე უთქვამს, ამ ქალიშვილს თავისი გარეგნობის ტოლფასი ნიჭიერება თუ აღმოაჩნდა, მე ვარღვევ მიღების ყველა წესს და ვსვამ ჩემთან ჯგუფშიო. მომიწყო გამოცდა... "ანტიგონეს" რეპეტიციები რომ ვნახე ტელევიზორში, ლამის შევხტი ეკრანში და ეს ადამიანი ჩემს წინ რომ შემოვიდა, ვიცანი და ვიყავი ბედნიერი და ლაღი, ვიცოდი, სად ვარ და ვისთან მქონდა საქმე. მერე ვკითხე, ასე რატომ მოიქეცი-მეთქი? მიპასუხა, მე შენისთანა მასალა გამოცდაზე არ შემომსვლიაო. ***კინომსახიობთა სახელოსნოს წინ ვდგავარ, მხოლოდ ორი სეზონია ჩავლილი. ვდგავარ და ვიღაცას ძალიან აქტიურად ვუყვები რაღაცას. ჩაიარა მიშა თუმანიშვილმა. არ შემამჩნია, არ მომესალმა. შევედი და მოვახერხე ის, რომ ვაგრძნობინე, ნაწყენი ვარ, რატომ არ შემამჩნიე-მეთქი? "ლაო" უნდა ეთქვა და არ მითხრა...კიო, გაბრაზებული ვარო. რა დავაშავე, ბატონო მიშა-მეთქი? არ შეიძლება ასე იდგე სახალხოდ და მაყურებელს აყურებინებდე, ხელებს და ფეხებს როგორ იქნევო. იდუმალი უნდა იყო მსახიობი ხალხისთვის, მაყურებლისთვის და მხოლოდ სცენაზე და ეკრანზე უნდა ენატრებოდეს შენი ნახვაო. მაშინ, რა საკვირველია, ეს მე არ მესმოდა და ამევსო თვალები ცრემლით. ვერ გავიგე. დღეს ეს მესმის... მეუბნებოდა, თუ შრომა არ დაგეზარება, ხელის გულით მიგაცილებენ სავანეშიო. საუკეთესო მონაცემი გაქვს და დაიხარჯე ამ მონაცემშიო. მაგრამ როგორ უნდა დავხარჯულიყავი? ყველა სიგლახე ჩემი სიცოცხლის მოცემულ დროში მოხდა და რა გავაკეთო? კიდევ რა მაგარი და კარგი ტიპი ვარ. ნეტავ, ღმერთმა რატომ გამომარჩია? არ გავბოროტდი, არ შემშურდა, არ ვჭორავ, ცუდი არავისთვის მისურვებია. თუ ადამიანი არ მიყვარს, არ მძულს.მიხეილ თუმანიშვილი ასე მილოცავდა დაბადების დღეს – "ლაო, ქალს და მუსიკას დაბადების დღე არ აქვსო..."მიშამ დატოვა ფორმულა: შეგრძნებები ბადებს აზრს, აზრი ბადებს სურვილებს, სურვილები - ქცევებს, ქცევები - ჩვევებს, ჩვევები - ხასიათს, ხასიათი - ადამიანს და მის ბედს. რა საინტერესოა". ყველა მისი წიგნის, სპექტაკლის, ნამუშევრის, გაკეთებულის და გასაკეთებლის ფორმულაა ეს.  ასევე დაგაინტერესებთ: "ელდარმა ისეთი ცხოვრება განვლო, რომ სავსებით შეიძლებოდა, ახლა სრულიად გათიშული ყოფილიყო, მაგრამ დღემდე გადასაღებ მოედანზეა. თავისი უბედურებით არავინ შეუწუხებია“ - კირა ანდრონიკაშვილი იუბილარ მამიდაშვილზე"ნატვრის ხის" ეკრანებზე გამოსვლის შემდეგ, თენგიზ აბულაძე ავარიას, სასწაულებრივად გადაურჩა. თურმე, მაესტროს, წინ "მონანიება" ელოდა..." - გენიალური რეჟისორის 100 წლის იუბილე"ეს ფოტოები რომ დავინახე, ვიკივლე! მივხვდი, რომ იქაც ერთად არიან" – რა საჩუქარი "დაახვედრა" საფლავზე მისულ ქალიშვილს მორის ფოცხიშვილმა