თუ თავს დაღლილად მაშინაც გრძნობთ, როცა ისვენებთ - მიზეზს ნუტრიციოლოგი, ნატა გაგუა განმარტავს

„რატომ ვგრძნობთ თავს დაღლილად მაშინაც კი, როცა ვისვენებთ? ოდესმე გქონია განცდა, რომ საკუთარ სხეულში უცხო ხარ? თითქოს სხეული უბრალოდ ტრანსპორტია – ტაქსი, რომელსაც ტვინი ერთი პუნქტიდან მეორემდე დაატარებს, თავად კი იქ არ ცხოვრობს“, – ამის შესახებ სოციალურ ქსელში ექიმი-დიეტოლოგი, ნუტრიციოლოგი, ნატა გაგუა წერს. 

„რატომ ვგრძნობთ თავს დაღლილად მაშინაც კი, როცა ვისვენებთ?
ოდესმე გქონია განცდა, რომ საკუთარ სხეულში უცხო ხარ?
თითქოს სხეული უბრალოდ ტრანსპორტია - ტაქსი, რომელსაც ტვინი ერთი პუნქტიდან მეორემდე დაატარებს, თავად კი იქ არ ცხოვრობს.
ნობელის პრემიის მიღებისას ოლგა ტოკარჩუკმა (Olga Nawoja Tokarczuk) თქვა ფრაზა, რომელიც დღეს ჩვენი დროის ზუსტ დიაგნოზად ჟღერს:
„სამყარო კვდება და ჩვენ ამას ვეღარც კი ვამჩნევთ“.
მაგრამ კვდება არა მხოლოდ გარემო.
კვდება კავშირი - ჩვენსავე სხეულთან.
ეს არის მდუმარე კოლაფსი, რომელსაც შიგნით ვატარებთ.
ჩვენ ვცხოვრობთ ფრაგმენტულად:
საკვები მოწყვეტილია მიწას.
სხეული - გონებას.
სიმპტომები (შფოთვა, უძილობა, კუჭის პრობლემები) დაქუცმაცებულია, თითქოს ადამიანი კი არა, მანქანის ნაწილები ვიყოთ.
და ამ ფონზე გვიკვირს, რატომ ვართ მუდმივად დაღლილები, შფოთვით სავსეები და საკუთარ სხეულში უცხოები - მიუხედავად ჯანმრთელობაზე ინფორმაციის გადაჭარბებული რაოდენობისა.
პასუხი მარტივია და არასასიამოვნო:
ჩვენ არ გვაკლია ინფორმაცია ჯანმრთელობაზე.
ჩვენ გვაკლია მართალი ამბავი საკუთარ სხეულზე.
„მე“-ს ტირანია
თანამედროვე ადამიანი ცხოვრობს პირველ პირში.
ყველაფერი ტრიალებს ერთი ყოვლისმომცველი „მე“-ს გარშემო.
ეს „მე“ გვპირდება კონტროლს, დისციპლინას, სრულ ძალაუფლებას საკუთარ სხეულზე.
მაგრამ რეალურად იქცევა შინაგან ტირანად.
დააკვირდი შინაგან მონოლოგს:
„მე უნდა დავიკლო.“
„მე ნებისყოფა არ მაქვს.“
„მე ისევ ვერ შევძელი.“
ამ ენაში სხეული აღარ არის პარტნიორი.
ის ხდება მტერი - ურჩი ობიექტი, რომელიც უნდა გააკონტროლო, დაიმორჩილო, დასაჯო.
მაგრამ საკუთარ სხეულთან ომში გამარჯვებული არავინ რჩება.
როცა სხეულს ებრძვი, არ გემორჩილება -
იკეტება, აგროვებს სტრესს და ავადდება.
ამ ნარატივში ნამდვილი ცვლილება შეუძლებელია,
რადგან თავად ამბავი - ბრძოლისა და კონტროლის -
არის გამოწვევის ნაწილი.
ფაქტები არ გვკურნავს
ფაქტები ჩვენ უკვე ვიცით:
დიეტის წესები.
კალორიების ცხრილები.
აკრძალული პროდუქტები.
მაგრამ ფაქტები არ ქმნის კავშირს.
ფაქტი:
„მე საღამოს 6-ის მერე არ ვჭამე.“
გამოცდილება:
„მე მოვუსმინე ჩემს სხეულს და მივეცი მას დასვენების საშუალება.“
პირველი არის ძალადობა წესების სახელით.
მეორე - ურთიერთობა.
და სწორედ აქ გვჭირდება ახალი ენა.
მგრძნობიარობა
მგრძნობიარობა არ არის სენტიმენტალობა.
ეს არის პოზიცია.
ეს ნიშნავს:
დროებით გააჩუმო შინაგანი კრიტიკოსი
და უბრალოდ მოუსმინო:
შიმშილს;
დაღლილობას;
დისკომფორტს.
განსჯის გარეშე.
მგრძნობიარობა გვაბრუნებს კავშირებში:
საკვებსა და განწყობას შორის;
სტრესსა და მონელებას შორის;
ძილსა და გადაწყვეტილების მიღების უნარს შორის.
სხეული აღარ არის მდუმარე ობიექტი.
ის იწყებს საუბარს.
გაქვს არჩევანი:
ძველი ისტორია - სხეული, როგორც მუდმივი ბრძოლის ველი.
ახალი ისტორია - სხეული, როგორც ცოცხალი, ერთიანი, ღია სისტემა.
შეწყვიტე უსასრულო კონტროლი.
და დაიწყე ურთიერთობა.
მოუსმინე სხეულს ისე, თითქოს ის შენი უახლოესი მეგობარია
და არა მტერი",- წერს ნატა გაგუა.