1777834960
ბოლო მანეჟი - 83 წლის თელაველი კლოუნის ისტორია
ახლა 83 წლისაა. ოდესღაც ცირკის ვარსკვლავი, დღეს ოთხკვადრატულ სახელოსნოში ზის და გაცვეთილ ფეხსაცმელებს ახალ სიცოცხლეს აძლევს.საქართველოს დამსახურებული არტისტის, ქართულ ცირკში პირველი მიმი კლოუნის, თელაველი ბესო ყალამაშვილის ისტორია, თითქოს ორ, სრულიად განსხვავებულ სამყაროს, ხმაურიან, ფერად არენასა და ცირკის ფოტოებით სავსე პატარა ჯიხურში უხმაურო ყოველდღიურობას აერთიანებს.ყველაფერი მაშინ დაიწყო, როცა ხანდაზმულმა, შეჭირვებულმა ბებიამ, მშობლების გარეშე დარჩენილი 11 წლის შვილიშვილი ბეთანიის ბავშვთა სახლს მიაბარა.„ჩემი მშობლები ადრე დაშორდნენ და ასაკიანი ბებია მზრდიდა. უკიდურესად გვიჭირდა. ზამთრის ცივ დღეებში, შეშა რომ არ გვქონდა, ფეხების შუაგულში მაწვენდა და ისე მათბობდა.იძულებული გახდა, ბავშვთა სახლში მიმაბარა. ერთხელაც იქიდან ცირკში წაგვიყვანეს. ისეთი შთაბეჭდილება მოახდინა ჩემზე, მაშინვე დავიწყე ცირკზე ფიქრი. ჯარში რომ წამიყვანეს, გერმანიაში, იქ მოვამზადე პირველი ნომერი და გადავწყვიტე, რომ ამ გზას გავყვებოდი", - ჰყვება მსახიობი.სანამ ბესო ყალამაშვილი კლოუნის წითელ ცხვირს გაიკეთებდა და მის ცხოვრებაში ტაში მოვიდოდა, ბევრი იშრომა. თავად დგამდა და აუქმებდა სცენებს, შედიოდა სხვადასხვა როლში და ემზადებოდა ფიზიკურად.„მინდოდა ყველასთვის სიცილი მესწავლებინა, მიმეცა ის სითბო, რაც მე სულ მაკლდა. ამიტომ ეს არ იყო მხოლოდ როლები, სულსა და გულს ვდებდი. ადვილი არ გეგონოთ, შენ ხმა არ ამოიღო, ადამიანმა გიყუროს და მხოლოდ მოქმედებებზე გულით იცინოდეს. გავაკეთებდი ნომერს, ავაწყობდი, მერე არ მომეწონებოდა და გადავაგდებდი ურნაში. თვითონ ვისწავლე თოკზე გასვლა, ფანარზე წოლა, სიმაღლეებზე დგომა. მოკლედ, დიდი შრომა უნდოდა ამ ყველაფერს“.ასე მოხვდა თბილისის და შემდეგ საბჭოთა ქვეყნების ცირკების ერთ გაერთიანებულ კოლექტივში, საიდანაც მოგზაურობდა ქვეყნიდან ქვეყანაში, ქალაქიდან ქალაქში და ერთ ადგილას არასოდეს ჩერდებოდა.„თვითონ იური ნიკულინმა შემარჩია, კონკურსი ჩაატარეს. პირველი მიმი კლოუნი ვიყავი საქართველოში. საოცარ სამყაროში მოვხვდი, ერთი წუთით არ ვჩერდებოდით. მახსოვს, იტალიაში ჩავედით და მაყურებელი არ მოდის. ვუთხარი, ესენი რუსებად გვთვლიან, აფიშა შეცვალეთ-მეთქი. როგორც კი საქართველო დააწერეს, სამი თვე ანშლაგით მიდიოდა წარმოდგენები. ნამდვილი ვარსკვლავი რომ გავხდი, დამსახურებული არტისტის წოდება მომანიჭეს. რომ იცოდეთ, როგორ მიხაროდა“.თავად მსახიობი ამბობს, რომ დაუსრულებელმა საცირკო მოგზაურობებმა მას ბევრი რამ ასწავლა - ადამიანების სიყვარული, სევდის, სიხარულის თანაარსებობა და ყველაზე მთავარი- სამშობლოს მონატრება.„სადღაც ოც წელზე მეტი წელი მივუძღვენი ცირკს. სავსე ცხოვრება მქონდა, ლამის მსოფლიო მოვიარე, უამრავ ადამიანს შევხვდი. რა აღარ იყო- გულიანი სიცილი, მქუხარე ტაში, წითელი შუქი და დროსტარება, მაგრამ ჩემი ქვეყანა და ქალაქი თავს მირჩევია. არ შემიძლია ჩემი მიწა-წყლის გარეშე. ვიარე, ვიარე და ისევ აქ დავბრუნდი".მშობლიურ ქალაქში დაბრუნების შემდეგ, ბესო ყალამაშვილმა კლოუნის ფერადი კოსტიუმი დაკეცა და პაპისგან ნასწავლი ხელობის გამოყენება გადაწყვიტა.„ფეხსაცმელების შეკეთება პაპაჩემის ხელობა იყო. ვზივარ და ჩემთვის ვმუშაობ. ოღონდ, ძალიან ხშირად ცირკი და სცენა მესიზმრება. მგონია, რომ ისევ უნდა გამოვიდე და ვერ ვასწრებ, ხან მაყურებელი არ არის, ხან მაგვიანდება. ამ პატარა ოთახში თითქოს ისევ მანეჟი ცხოვრობს, მაგრამ სადღაა ტაში? ასეთი ყოფილა ცხოვრება, ცვლილებებსა და ასაკს უნდა შეეგუოს კაცი"- ამბობს ყოფილი კლოუნი.
