შეიძლება თუ არა გარდაცვლილის ტანსაცმლის ტარება - მღვდლების მოსაზრება
1771357904
დანიელ ვილიეგასი 16 წლის იყო, როდესაც მკვლელობის ბრალდებით დააკავეს. მან ციხეში 25 წელი გაატარა, ვიდრე სასამართლომ საბოლოოდ არ აღიარა, რომ იგი უდანაშაულო იყო. დღეს მისი საქმე სასამართლო შეცდომებისა და იძულებითი აღიარებების პრაქტიკის ერთ-ერთ ყველაზე მკაფიო მაგალითად მიიჩნევა.
საქმე 1993 წლის 10 აპრილს, ტეხასის შტატის ქალაქ ელ პასოში მომხდარ ტრაგედიას უკავშირდება. ოთხ ახალგაზრდას, რომლებიც წვეულებიდან ბრუნდებოდნენ, ავტომობილიდან ცეცხლი გაუხსნეს. სროლის შედეგად ორი მათგანი - 18 წლის რობერტ „ბობი“ ინგლენდი და 17 წლის არმანდო ლაზო - დაიღუპა, ორი კი გადარჩა. შემთხვევის ადგილზე პოლიციამ 22-კალიბრიანი იარაღის მასრები აღმოაჩინა.
გამოძიებას დეტექტივი ალფონსო მარკესი ხელმძღვანელობდა. მოგვიანებით გამოიკვეთა, რომ დაკითხვებისას მოზარდებზე ზეწოლა და მუქარა ხორციელდებოდა. რამდენიმე მოწმე აცხადებდა, რომ აღიარებითი ჩვენებები მუქარისა და ფსიქოლოგიური ზეწოლის შედეგად იყო მიღებული. ერთ-ერთი არასრულწლოვანი 8 საათის განმავლობაში ბორკილებით დაკითხეს და სიკვდილით დასჯით დაემუქრნენ.
გამოძიების ფარგლებში საბოლოოდ დააკავეს 16 წლის დანიელ ვილიეგასი. მისი თქმით, პოლიციის მხრიდან მუქარისა და ფიზიკური ზეწოლის შედეგად მან დაწერა აღიარებითი ჩვენება, თუმცა მალევე უარყო იგი. მიუხედავად ამისა, ვილიეგასს მკვლელობის ბრალდება წარუდგინეს.
პირველი სასამართლო პროცესი 1994 წელს გაიმართა. დაცვის მხარე ამტკიცებდა, რომ აღიარება იძულებით იყო მიღებული, ხოლო თავად ბრალდებული — განათლების დაბალი დონითა და ემოციური პრობლემებით — მარტივად ექცეოდა ზეწოლის ქვეშ. მიუხედავად ამისა, 1995 წელს ვილიეგასი დამნაშავედ ცნეს და სამუდამო პატიმრობა მიუსაჯეს.
მრავალი წარუმატებელი აპელაციის შემდეგ, 2013 წელს ტეხასის სასამართლომ მისი თავდაპირველი აღიარება არასათანადოდ მიიჩნია და გამამტყუნებელი განაჩენი გააუქმა. ვილიეგასი 20-წლიანი პატიმრობის შემდეგ პირობით გაათავისუფლეს.
2018 წლის 5 ოქტომბერს, ხელახალი სასამართლო განხილვის შედეგად, უკვე 41 წლის დანიელ ვილიეგასი სრულად უდანაშაულოდ ცნეს. განაჩენის გამოცხადებისას მან ემოციების შეკავება ვერ შეძლო.
დღეს ვილიეგასს მეუღლე და შვილები ჰყავს. მიღებული კომპენსაციით მან მეურნეობა და მცირე ბიზნესი შექმნა. ასევე აქტიურად მონაწილეობს საზოგადოებრივ საქმიანობაში, ატარებს საჯარო ლექციებს და ეხმარება იმ ადამიანებს, რომლებიც მართლმსაჯულების სისტემასთან დაკავშირებულ პრობლემებს აწყდებიან.
მისი საქმე კიდევ ერთხელ აჩენს კითხვებს იძულებითი აღიარებების, არასრულწლოვანთა დაკითხვის პრაქტიკისა და სასამართლო შეცდომების შესახებ, რომელთა შედეგიც ადამიანებისთვის ხშირად ცხოვრების დაკარგული წლები და მძიმე ტრავმაა.
