როცა მშობელი იძულებულია იყოს შორს, ემიგრაციაში, რათა შვილი გადაარჩინოს, მაგრამ შვილი ამას სხვანაირად აღიქვამს - ასტროლოგი აქტუალურ თემაზე

ასტროლოგი, რამაზ გიგაური სოციალურ ქსელში აქტუალურ თემაზე საუბრობს: „როცა მშობელი იძულებულია იყოს შორს (ემიგრაციაში ან მუდმივ შრომაში), რათა შვილი გადაარჩინოს, მაგრამ შვილი ამას სულ სხვანაირად აღიქვამს". 

„„უხილავი ტრავმა“ — რატომ ვერ ცვლის მატერიალური ზრუნვა ემოციურ თანყოფნას?

„რა გაკლია? საჭმელი გაქვს, ჩასაცმელი გაქვს, სწავლას გიფინანსებ...“ — ბევრ ჩვენგანს სმენია ეს ფრაზა.

დღეს პატრეონზე ვეხებით თანამედროვეობის ყველაზე მტკივნეულ თემას — როცა მშობელი იძულებულია იყოს შორს (ემიგრაციაში ან მუდმივ შრომაში), რათა შვილი გადაარჩინოს, მაგრამ შვილი ამას სულ სხვანაირად აღიქვამს.
ცნობილი ფსიქოთერაპევტი გაბორ მატე ხსნის იმ ტრაგიკულ პარადოქსს, რომელიც ბევრ ოჯახში ხდება:

1. მშობლის რეალობა: ეს არის თავგანწირვა. ის 24 საათი შრომობს, რომ შვილს არაფერი მოაკლდეს. ეს მისი სიყვარულის უმაღლესი გამოხატულებაა.
2. ბავშვის რეალობა: ბავშვის გონება ხვდება, რომ დედა/მამა გმირია. მაგრამ მისი გული (ემოციური ტვინი) მშობლის არყოფნას თარგმნის როგორც: „მიტოვებას“.

სტატიაში წაიკითხავთ:
  რატომ გრძნობს ბავშვი თავს დამნაშავედ? — „როგორ შეიძლება ვიყო მოწყენილი, როცა დედა ჩემ გამო თავს იკლავს?“ — ეს ფიქრი ბავშვს აიძულებს, ჩაიკეტოს და გახდეს „ზედმეტად კარგი“, რათა მშობელს დარდი არ დაუმატოს.
  მატერიალური vs ემოციური: გაბორ მატეს თეორია იმის შესახებ, რომ ბავშვისთვის ტრავმა მხოლოდ ცუდი მოვლენები არ არის; ტრავმა არის „კარგი მოვლენების (თანყოფნის) არარსებობა“.
  მიჯაჭვულობა თუ ავთენტურობა? — რატომ თმობს ბავშვი საკუთარ „მეს“ და ნამდვილ ემოციებს, ოღონდ მშობელთან კავშირი შეინარჩუნოს.
ეს სტატია არ არის მშობლების განკითხვაზე. ეს არის მცდელობა, დავინახოთ ბავშვის უთქმელი ტკივილი და გავიგოთ, რა განსხვავებაა ზრუნვასა და თანყოფნას შორის.
როგორ ვაღიაროთ ეს ტკივილი ისე, რომ არ დავადანაშაულოთ მშობლები?",- წერს ასტროლოგი.