Exclusive: „სულ სხვა ადამიანი ვარ - გამხდარი და ჯანმრთელი ზაურ ზაურიჩი“ - როგორ ცხოვრობს 80-იანების კოლორიტი

23:57 12-13-2019
2671

„ადამიანი, 148 კგ-ს რომ მოიშორებ, უდიდესი სიამოვნებაა.  სულ სხვა ადამიანი ვარ - გამხდარი და ჯანმრთელი ზაურ ზაურიჩი, რომელიც აღარ ვამტვრევ სკამებს და ლოგინებს, უკვე ადვილად ვშოულობ, ჩემი ზომის სამოსს, თვითმფრინავის სკამში ვერ ვჯდებოდი. ეკონომ კლასის ბილეთს ვყიდულობდი და რომ ვერ ვეტეოდი, ბიზნეს კლასში გადავყავდით. სტუდენტობის დროს, ყველა ტაქსისტი მიცნობდა, წინა სავარძელს სულ ვამტვრევდი და უკანა სავარძელზე მსვამდნენ“.

width=600 

80-იან წლების თბილისის კოლორიტი, ზაურ(ზაურჩიკა) რეხვიაშვილი „პრაიმტაიმს“ ექსკლუზიურ ინტერვიუს აძლევს:

ბავშვობაშიც მძიმეწონოსანი იყავით?  

სკოლის ფორმა არცერთ ასაკში მცმია, რადგან ჩემი ზომის არ არსებობდა. მშობლები, ძირითადად, სხვადასხვა ბრენდის შარვლებს და თეთრ პერანგებს მყიდულობდნენ. 1985 წელს დავამთავრე 99-ე საშუალო სკოლა, სადაც ბოლო ორი წელი მომიწია სწავლის გაგრძელება.

width=600

რატომ გადაგიყვანეს, ცელქი ბავშვი იყავით?

მეორე სართულზე არ მიშვებდნენ. ძალიან ცელქი ბავშვი ვიყავი და გამაფრთხილეს, არ ირბინო, შენი სირბილის გამო, შეიძლება იატაკი ჩაინგრესო (იცინის). ყველაზე კურიოზული არის, რომ სასწავლებელი, ძალიან პატარა, ორსართულიან შენობაში იყო განთავსებული და ამის გამო „წრუწუნების სკოლას“ ეძახდნენ. ორი წელი, 42-ე საშუალო სკოლაში ვსწავლობდი. მეორე კლასში, პირველ საშუალო სკოლაში გადამიყვანეს, სადაც მერვე კლასამდე ვსწავლობდი. მერვე კლასიდან გადავედი „წრუწუნების სკოლად“ წოდებულ 99-ე საშუალო სკოლაში და სწორედ ეს სკოლა დავამთავრე.

სამი სკოლის გამოცვლის მიუხედავად, ყველა კლასელთან მაქვს ურთიერთობა. არცერთი სკოლის ბანკეტი არ გამომიტოვებია და სამივე სკოლიდან დღემდე უამრავი კარგი მეგობარი მყავს.ძალიან კონტაქტური ბავშვი ვიყავი და ამის გამო, ჩემზე ხუთი წლით უმცროსს და ხუთი წლით უფროს ბავშვებთან ერთნაირად ვმეგობრობდი. 

ძალიან მიყვარდა ჭამა და გაკვეთილის დამთავრებამდე 15 წუთით ადრე ვთხოვდი მასწავლებელს, რომ გავეშვი. ყველამ იცოდა, რაც მინდოდა და უარს ვერ მუბნებოდნენ.

დასვენებაზე  ვერ ასწრებდი ჭამას?

როგორ არა, მაგრამ ბავშვები რომ დამხვდებოდნენ, რიგში დრო არ მინდოდა დამეკარგა. 

რომელი კერძი გიყვარდა სკოლის ბუფეტში ყველაზე მეტად?

ჩემი მენიუ მქონდა. ყველაზე მეტად საბავშვო სოსისი და ცნობილი ნამცხვარი - „ენა“ მიყვარდა. 

width=600

გამიდის, რომ ბევრს და ხშირად იკვებებოდით?

სხვათა შორის, 2,700 გრამი დავიბადე. ძალიან გამხდარი და ყვითელი ვიყავი. მამაჩემი რომ მისულა ჩემს სანახავად, ყველაზე დიდ ბავშვს მიადგა, მაგრამ უთხრეს რომ ეს არა, ის ყველაზე პატარაა თქვენი შვილიო. აქედან დაიწყო, ჩემი ყველაზე დიდი უბედურება (იცინის).

3 თვიდან რომ დავიწყე წონაში მატება, იმხელა გავხდი, ფეხზე რომ დავდექი და სიარული დავიწყე, ფეხები გამეღუნა (იცინის). ბავშვს რაქიტი აქვსო და ჩემმა მშობლებმა მოსკოვში, საუკეთესო კლინიკაში გამაქანეს.

width=600 ექიმმა დედაჩემს რჩევა მისცა, ცოტა აჭამეთ და დასასვენებლად ზღვაზე წაიყვანეთო. მთელი სამი თვე აგუძერაში (აფხაზეთი), ჩვენს საკუთარ სახლში გავატარეთ და ფეხებიც გასწორდა (იცინის). 

width=600

როდიდან შეამჩნიე, რომ უკვე ცნობილი იყავი?

პოლიტექნიკურ ინსტიტუტში (თსპი), სტუდენტობის დროს დაიწყო ჩემი „კოლორიტობა“. პირველ გამოცდაზე რომ მივედი, არ შემიშვეს, გამაჩერეს - ეს შენ არ ხარ, სხვისი პასპორტით გამოცხადდიო. ვერ დაუშვეს, რომ ეს ბიჭი, 1968 წელს იყო დაბადებული. წარმოიდგინეთ, 17 წლის ბიჭი ულვაშებით, სათვალით, დიდი ტანით (იცინის) - არ არსებობს, იტყუებაო. ერთი საათი გამაჩერეს, სანამ დააზუსტეს, რომ ნამდვილად მე ვიყავი. იფიქრეს, რომ სხვისი პასპორტით გავდიოდი გამოცდაზე, პოლიციასაც კი შეატყობინეს (იცინის). ჩავაბარე გეოლოგიის ფაკულტეტზე, სადაც საუკეთესო ჯგუფი მყავდა. უამრავი მეგობარი შევიძინე. ამ ფაქტის გამო, ყველას დავამახსოვრდი.

„გეპეის“ თეტრალურ დასში უკვე ყველასთვის საყვარელი „ზაურჩიკა“ იყავი, არა?

ყოველთვის მქონდა ხელოვნებისკენ მიდრეკილება. მივედი „გეპეის“ თეტრალურ დასში, რომელსაც ბატონი ნუგზარ ბუცხრიკიძე ხელმძღვანელობდა და ვთხოვე ავეყვანე, რადგან სურვილი მქონდა, მონაწილეობა მიმეღო თეტრალურ წარმოდგენებში. რამდენიმე ხანში გამოაცხადეს, რომ თბილისის ინსტიტუტებს შორის შეჯიბრი იწყებოდა და უნდა დაგვედგა საუკეთესო წარმოდგენა, რადგან უმაღლეს სასწავლებლებს შორის გამარჯვებული უნდა გამოევლინათ. შენ რა გეხერხებაო მკითხეს. ვუთხარი, რომ ყველაფერი მეხერხება, ყველაფერი ვიცი, წყალშიც კი ვლაპარაკობ-მეთქი (იცინის). 

და სინამდვილეში რა გეხერხებოდა?

იმ დროს პირველად ვნახე კასეტაზე ბრეიქდანსის ცეკვა და გადავირიე, ისე მომეწონა. სახლში, დავიწყე რეპეტიციები და ამ ცეკვის სწავლა. დიდი წონის მიუხედავად, ძალიან ელასტიური და ენერგიული ვიყავი, შპაგატშიც კი ვჯდებოდი (იცინის).

width=600

გია პირადაშვილი ჩემი მეგობარია შატომერეს მფლობელი. ეს ხალხი იქ გავიცანი და მე ვიყავი ამ სუფრების თამადა.

გამოდის, რომ ქორეოგრაფის გარეშე ისწავლე ცეკვა?

სინჯებზე რომ მივედი, რაც დამავალეს ყველაფერი საუკეთესოდ გავაკეთე, მაგრამ ფინალში, შპაგატში რომ ჩავხტი, იქ დაიწყო ჩემი სასცენო მოღვაწეობა. ისე მოხდა, რომ უამრავი როლი შემომთავაზეს. როგორც მახსოვს, პირველად, რესპუბლიკის მოედანზე (ვარდების მოედანი) გამართულ ღონისძიებაში მივიღე მონაწილეობა. მთელი ტერიტორია, სტუდენტებით იყო სავსე. მიტინგზეც არ მინახავს, ამდენი ხალხი ერთად.

ეს, შენი პირველი გამოსვლა იყო?

კი, ჩემი პირველი გამოსვლა იყო სცენაზე. შევასრულე ჩემი როლი და ბოლოს, შპაგატში რომ ჩავჯექი, აი იქ უკვე სერიოზული შოკი დაემართა ყველას(იცინის). არ იცით რა ხდებოდა მეჯლისზე - ყველა ტაშს მიკრავდა. დიდი მსახიობები რომ გამოდიან დიდ თეატრში, ისეთი გამოხმაურება მოჰყვა ჩემს გამოსვლას. დიდხანს არ წყდებოდა კივილი, წივილი, სტვენა, ტაში. მეჯლისი რომ დასრულდა და სახლში წამოვედი, მთელი ეს ხალხი უკან გამომყვა - ყველა მკოცნიდა და კომპლიმენტებით მავსებდა. ამ დღის შემდეგ გავხდი, უკვე „ნამდვილი“ ცნობილი ადამიანი.

როგორც ჩანს, ეს დღე შენთვის მნიშვნელოვანია...

რა თქმა უნდა. ამის შემდეგ ფილმში გადაღება შემომთავაზეს. იმ პერიოდში რეჟისორი გოგი ლევაშოვ-თუმანიშვილი და მიშა ანთაძე „მთვარის გლობუსს“ იღებდნენ და დამირეკა ბატონი გოგის ასისტენტმა, მაია კახაძემ და მითხრა, რომ ბატონი გოგი, სინჯებზე მიბარებდა.

ისე მივედი, რომ არავის არ ვიცნობდი. მითხრეს, თქვენი ცეკვის გადაღება გვინდაო. მეც ვიცეკვე (იცინის). ეს იყო ჩემი პირველი კინოგადაღება, რასაც მოჰყვა რეჟისორ ოთარ შამათავას ფილმი - „ტურანდოტი“(1989 წ.); მიშა ანთაძის - „ოქროს ობობა“. რუსულ ფილმშიც მივიღე მონაწილეობა - სამწუხაროდ,  სახელწოდება არ მახსოვს, ასევე რეჟისორ ლევან კიტიას ერთ-ერთ ფილმში. ფილმის - „გლობუსი“ გამოსვლის შემდეგ, მთელი თბილისი უკან დამსდევდა, ფოტოებს მიღებდა და მეკითხებოდა - „შენ ის ზაურჩიკა ხარ, ფილმში რომ ცეკვავო?“.

width=600

1988 წელს, როცა „ოქროს საწმისის“ სატელევიზიო ფესტივალი ტარდებოდა, მონაწილეობა მივიღე. ბატონმა გოგი ლევაშოვმა, რომელიც ამ ფესტივალის სამხატვრო ხელმძღვანელი იყო დამირეკა და მითხრა, „შენ ხომ ყველაფრის გაკეთება შეგიძლიაო“.  კი-მეთქი - ვუპასუხე. ჰოდა, მე მჭირდებიო. ფესტივალის ორგანიზატორი „ქართული ფილმი“  იყო, ქორეოგრაფი კი - გოგი ალექსიძე.

width=600

ვისთან ერთად მონაწილეობდი ფესტივალის გახსნაზე?

რუსთაველის თეტრის მსახიობებთან და თბილისის ზ. ფალიაშვილის ოპერისა და ბალეტის დასთან ერთად, სცენაზე ექვს სახასიათო როლს ვასრულებდი. სპექტაკლი იწყებოდა „ბერიკაობით“, სადაც ვირს ვასახიერებდი (იცინის).

რომელ ცნობილ მსახიობებთან ერთად გიწევდა სცენაზე თამაში?

ვითამაშე ნანა შონიასთან, ნანუკა ხუსკივაძესთან, ქეთი ჩხეიძესთან, დათო ბახტაძესთან, გოჩა კაპანაძესთან და ია ფარულავასთან ერთად. ჩემი და თეონა ჩარკვიანის სცენა, რომლითაც იწყებოდა სპექტაკლი, მართლაც სასწაული იყო. სპექტაკლში ვითამაშე სტალინის, შოუმენის როლები, ვკითხულობდი ლექსს. ეს ფესტივალის მონაწილეებისთვის მართლაც დაუვიწყარი დრო იყო. ფესტივალის გახსნას,რომელიც ქ. ბათუმში გაიმართა ევროპის უამრავი ცნობილი მსახიობი და რეჟისორი დაესწრო, და მას დიდი წარმატება მოჰყვა. ფესტივალი ბიჭვინთაში დაიხურა. მახსოვს, რომ იმ დღეს, ისეთი დიდი შტორმი იყო, რომ ზღვის ტალღებმა სანაპიროზე დამონტაჟებული სცენა მოგლიჯა და ჩვენც ძლივს გადავრჩით. ფესტივალის გახსნიდან რამდენიმე თვეში, ეს სპექტაკლი, თბილისის ზ. ფალიაშვილის ოპერისა და ბალეტის თეატრში ვითამაშეთ. მინდა აღვნიშნო ბატონების გოგი ლევაშოვ-თუმანიშვილის და გოგი ალექსიძის უდიდესი ნიჭი და საოცარი ენერგია. დიდ სიამოვნებას მანიჭებდა და ბევრ რამეს ვსწავლობდი ბატონი გოგი ალექსიძისგან როდესაც ის ცეკვას მასწავლიდა. სასწაული დრო იყო.

დედისერთა ბიჭი ხარ, არა?

დედაჩემი ყველა ჩემი მეგობრის ისეთივე მეგობარი იყო, როგორიც ჩემი. ესოჯახის ტრადიცია იყო. ყველა ქეიფი თუ დროსტარება ჩემს სახლში ხდებოდა. ჩემი მეგობრებიც დედასთან თავისუფლად გრძნობდნენ თავს. მამა, 1981 წელს ავტოკატასტროფაში დაიღუპა და დედა მარტო მზრდიდა. ის ჩემთვის ყველაფერი იყო. მისი გარდაცვალების შემდეგ, ძალიან გამიჭირდა, მაგრამ ღმერთის ნებით, ჩემმა სიყვარულმა გადამარჩინა, რომელიც შემდეგ ჩემი მეუღლე გახდა.

როგორც ამბობ, შენთვის ყველაზე ძვირფასი ადამიანი მეუღლეა...

ჩემი მეუღლე მთელი ჩემი ცხოვრების სტიმულია. რასაც ვაკეთებ და მომავალში რასაც გავაკეთებ, ყველაფერი ჩემს მეუღლეს ეკუთვნის. ეკა რომ არა, არც ვიცი, იგივე ზაური დავრჩებოდი თუ არა.

width=600

როგორ მოხდა შენი გარდასახვა?

ყველაფერი ეკას ეკთვნის, ხომ გითხარი? ჩემმა მეუღლემ და ქირურგმა დათო აბულაძემ, რომელიც ასევე, ჩემი ბავშვობის მეგობარია, ერთიანი ძალებით შეიმუშავეს გეგმა, ჩემს გადასარჩენად.

გადასარჩენად რატომ? ცუდად იყავი?

ბოლო ორი წელი, ძალიან ცუდად ვიყავი.. ჩემმა წონამ 278 კილოგრამს მიაღწია და უკვე სიარულიც კი მიჭირდა.

და მანამდე რამდენი იყავით?

ახალგაზრდობაში, ჩემი წონა 160-დან 170 კგ-მდე მერყეობდა. ცოლი რომ შევირთე, გაძლიერებულ კვებაზე გადავედი(იცინის). სასწაული სიდედრი მყავს, მანანა ივანოვნა. ჩემი ცოლი რომ დაიძინებდა, სამზარეულოდან მეძახდა, „წამო, გემრიელად მივირთვათო“. ისიც გურმანია და ღამის 12 საათზე გემრიელად მივირთმევდით.

width=600

როგორც ჩანს, სიდედრ-სიმამრთან კარგი ურთიერთობა გაქვს?

ჩემი სიდედრი და სიმარი, იგივე  ჩემი მშობლები არიან. ისე მიმიღეს, არ მიგრძვნია რომ სიძე ვარ. მართლაც, შვილივით მიმიღეს. ეკას ძმასთანაც ძალიან ახლო და კარგი ურთიერთობები გვაქვს. ნამდვილად დიდი ოჯახი გვაქვს და მე ეს, ძალინ მიხარია.

ახლა რამდენი ხარ წონაში?

დღეს ვარ - 130 კილოგრამი და თავს ძალიან ენერგიულად ვგრძობ. ვიტყოდი, რომ თავიდან დავიბადე. ადამიანი, 148-კგს რომ მოიშორებ, დიდი სიამოვნებაა. ვცდილობ, ფეხით ბევრი ვიარო. დღეში, მინიმუმ 10 კილომეტრს დადვივარ.

რასაც მინდა იმას ვიცვამ. ჩვეულებრივ მაღაზიაში შევდივარ და ვყიდულობ ჩემი ზომის ტანსაცმელს(იცინის). მე ხომ თავიდან დავიბადე. მართალია, არც მანამდე მქონდა კომპლექსები, მაგრამ ეხლა ვგრძნობ, რომ სულ სხა ვარ. არც არავისგან გამორჩეული.

width=600

ერთხელ ქორწილში ვიყავი და ჩემი უახლოესი მეგობარი შემხვდა. ისე ჩამიარა, არც კი შემომხედა. მივედი და ვკითხე, რატომ არ მესალმები-მეთქი. რომ შემომხედა, ვინ ხარ, არ გიცნობო. ისეთი შეცვლილი ვარ, ვერც კი წარმოიდგინა. რომ ვუთხარი, გაგიჟდა, რა გჭირს, ცუდად ხომ არა ხარო (იცინის).

მართლა ძალიან ხარ შეცვლილი...

სულ სხვა ზაურიჩი გავხდი. უფრო ენერგიული, ჯანმრთელი. კვების რაციონიც შევამცირე. უკვე პატარა ულუფაც კი მაკმაყოფილებს. სულ სხვა დატვირთვით და რეჟიმით ვცხოვრობ. 

width=600

ადრე როგორ დადიოდი ფეხით, არ გიჭირდა?

როგორ არა, ძალიან. ორ კილომეტრსაც ვერ დავდიოდი, როცა ახლე 10-15 კილომეტრს დავდივარ. მიყვარს ხალხთან ურთიერთობა და უკვე, ავტობუსით და სამარშრუტო ტაქსითაც ვმოძრაობ, რაც ჩემთვის ადრე ძალიან უცხო იყო. მართალია, ხალხის დამძიმებულ სახეებს ვხედავ, მაგრამ დამიჯერეთ, ყველაფერი კარგად იქნება. ყველა ადამიანს უნდა ჰქონდეს სტიმული.

შენი სტიმული რა არის?

ჩემი სტიმული ჩემი ქვეყანაა, ჩემი მშიბლები. ჩემი მეგობრები, რომლებსაც ხშირად გამოვუყვანივარ მძიმე სიტუაციიდან. ჩემი მეუღლე, ხომ ჩემთვის მთავარი სტიმულია. 

width=600

თუ საიდულლო არ არის, როდის გეწვია პირველი სიყვარული?

ნამდვილი სიყვარული ერთელ მეწვია და ისიც ჩემი მეუღლეა. ადრეც მქონდა გატაცება, მაგრამ სიყვარულს ვერ დავარქმევდი. ამ გადმოსახედიდან, ვთვლი, რომ ეს უფრო ემოცია და მოწონება იყო. სულ სახლში მოვიჩქარი და სულ ჩემს მეუღლესთან ერთად მინდა. სხვათა შორის, ჩემს ცოლს „ჩემი ცოლის დაქალებიც“ მოჰყვა (იცინის), ყველასთან საუკეთესო ურთიერთობა მაქვს. ამ ქვეყნიდან ბედნიერი წავალ, რადგან ნამდვილი სიყვარული გავიცადე და ვიგრძენი. 

width=600

როგორ გადაწყვიტე ხელის თხოვნა?

ჩემს ნათესავებთან ლაურა რეხვიაშვილთან (ეგონა - ფილმიდან „ჩცდ“) და მის მეუღლე დათო ნაცვლიშვილთან ვიყავით სახლში. დათომ მითხრა, რაღას უყურებ უთხარი ამ ლამაზ გოგოს რომ გიყვარს და მოიყვანეო. მეც პირდაპირ შევაჭერი ოთახში და ეკას ვუთხარი, ძალიან მიყვარხარ და გამომყევი ცოლად მეთქი. საბედნიეროდ, ისიც დამთანხმდა. ჩემი მეგობრებიც, დათო აჯიაშვილი და ვახო ბეგიაშვილიც, სულ მეუბნებოდნენ „ეს გოგო არსად გაგექცეს, რა ქალს ყვარებიხარო“.

width=600

ახლა რას საქმიანობ?

ამჟამად ენერგეტიკულ კომპანიაში ვმუშაობ. გახაფხულზე მე და ჩემი მეგობრები გავხსნით არაჩვეულებრივ “გასტრო-რესტორანს” სოფელ რუისპირში.

width=600

ოპერაცია დაგეხმარა ცხოვრების წესის შეცვლაში?

რა თქმა უნდა, სულ სხვა ზაური ვიყავი და ეხლა გამხდარი და ჯანმრთელი ზაურ ზაურიჩი ვარ, სულ სხვა სამყაროში ვარ, სხვა ენერგია მაქვს, ბევრი დისკომფორტი მომეხსნა - უკვე აღარ ვამტვრევ სკამებს და ლოგინებს, ჩემი ზომის ტანსაცმელს, უკვე ადვილად ვშოულობ. ადრე თვითმფრინავის სკამში ვერ ვეტეოდი, ეკონომკლასის ბილეთს ვყიდულობდი, სკამზე რომ ვერ ვეტეოდი, ბიზნესკლასში გადავყავდი(იცინის). ვამტვრევდი სკამებს. ეხლა უკვე ჩვეულებრივ ვჯდები. სტუდენტობის დროს, ყველა ტაქსისტი მიცნობდა, წინა სავარძელს სულ ვამტვრევდი და უკანა სავარძელზე მსვამდნენ. ეხლა უკვე ნებისმიერ მანქანაში ვჯდები (იცინის).

სულ ვამბობ, რომ ეს ოპერაცია, არის პრევენცია, რომ ადამიანს არ დაემართოს უამრავი დაავადება, რაც მოაქვს სიმსუქნეს. ჩემი გადასახედიდან, დათო აბულაძე ჩემი გადამრჩენელია, რომელიც ჩემი უნიკალური ძმაკაცი და უნიჭიერესი ქირურგია. ყველა საქართველოში მაცხოვრებელი ვალდებულია, ერთმანეთს დაეხმაროს. ჩვენ ვართ უნიკალურ ქვეყანაში მცხოვრები ხალხი. ერთმანეთს, უნდა დავეხმაროთ, გავუღიმოთ, გვერდში ამოვუდგეთ.

width=600

ერთმანეთს, არასდროს ვუღალატოთ და მაშინ, ნამდვილად გადავრჩებით ყველანი. არცერთმა თანამდებობამ, კარიერულმა და ფინანსურმა სვლამ, არ უნდა მოახდინოს, პიროვნებაზე გავლენა - მივუტევოთ და დავეხმაროთ ერთმანეთს.



ავტორი: რუსა ღვანიძე